VERHAAL VAN DE DAG UIT '366 HOORDRUPPELS'

Wens je een langetermijnrelatie,

volg dan deze ene simpele regel:

LIEG NOOIT!

Liefde verbindt ons altijd.

Waar liefde mij met een ander mens verbindt,
zullen we elkaar altijd weer terugzien.
Zowel in het leven na de dood, als in een volgend leven.
Want liefde is de kracht die ons steeds weer bij elkaar brengt.

(Hans Stolp)

Het kruis

Het kruis is soms veel te waar
om mooi te zijn,
een leven krijgt geen kans,
je loopt met vragen.
Je voelt een oude bekende pijn,
het is nog dichterbij
dan bij jezelf,
dat kun je niet verdragen.

Het kruis is soms veel te mooi
om waar te zijn.
Een leven dicht bij God;
het kruis is zo dubbel
zo absurd en zo gemeen.
Maar ook de plek
voor jouw verdriet.

Waar anders kun je heen.....

Het water dat langs zijn lichaam gleed
was aangenaam en koel.
Hėėrlijk, de dag was druk en heet geweest,
en ook nu in de avond was het nog zwoel.
Hij vroeg met zachte stem of hij zijn haren
mocht wassen …

Hij probeerde niet om zijn lijf te bedekken;
zonder schroom bewonderde hij zijn naakt-
zijn…en dat hij naar hem keek vond hij fijn.

Wat een heerlijke manier om de dag mee af
te sluiten…Hij liet zich door hem verwennen.

Slapen we buiten vroeg hij zacht,
en hij lachte hardop en kuste zijn natte mond.

Zo werd het alsnog een spannende nacht.

Bovenstaande titel en gezegde zal ik dus wel moeten beamen. Het is een medeblogger die me deed denken aan hoe inderdaad mijn vader, die in oktober negentig jaar wordt, maar misschiien deze gezegende leeftijd bereikt door het eten van zijn dagelijkse portie appelen. Ja, in het meervoud.

In het verleden was er niets anders dan hoogstammige fruitbomen, maar hoe meer hij zich toelegde op zijn tuin, en in het bijzonder op zijn fruiit, besefte hij dat laagstammen wel heel aantrekkelijk waren. Je had geen ladder meer nodg om de vruchten te plukken, dus ook minder verlies. En van één paar laagstammen werden het algauw tachtig boompjes, zowel appels als peren.

De oogst was jaar op jaar zo groot, dat we voor een winter verder konden, dat wij als zijn kinderen, zelfs met bakken appels elk naar zijn huis ging, al dan niet om te eten of er appelmoes van te maken.

Ja, tot op vandaag probeert hij er nog het beste van te maken, maar moet met lede ogen aanzien dat het niet meer was zoals toen. De boompjes worden oud, net als vader, maar het is vooral zijn ziek-zijn het voorbije jaar dat er toe bijgedragen heeft, dat hij minder aandacht kan besteden aan de appelen en peren.  Er staat zelfs een appelboom die een speciale betekenis kreeg, want wijlen mijn broer gaf hem voor vaders verjaardag, een nieuwe soort, als geschenk, het laatste kado voor zijn pa alvorens ons onverwacht te velaten. Zo leeft mijn broer verder, zelfs in de appelboom.

ECHTE FOTO!

VOOR ALTIJD, IN GOEDE EN KWADE DAGEN!

Daar is LEVEN .... een nieuwe baby!

Maria Geboorte is een Maria-feest in de Latijnse en de Orthodoxe Kerk. De Orthodoxie viert Maria's geboorte met een aparte liturgie, in de Katholieke Kerk geldt het als feest en wordt gevierd zonder octaaf.

Het feest viert de geboorte van Maria, dochter van Anna en Joachim. Eerste bronnen, die de viering van Maria's geboorte bevestigen, dateren uit de 6e eeuw.

De feestdag werd aanvankelijk vooral gevierd in Jeruzalem als kerkwijdingsfeest van de basiliek H. Anna, Maria's moeder. Deze basiliek was voor de herbouw in de 6e eeuw gewijd aan Maria. Vervolgens verspreidde de devotie zich naar het westen en was in de Middeleeuwen al een van de belangrijke kerkelijke feestdagen (hoogoctaaf) geworden. Het octaaf werd in 1955 afgeschaft, terwijl het feest behouden bleef.

De datering op 8 september is ontleend aan de traditie. Op basis van deze datum werd later de viering van Maria Onbevlekte Ontvangenis bepaald.

Je kon het al eerder lezen op mijn blog, maar vandaag begint dan ook in mijn geboortedorp DADIZELE de noveen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw. Niet enkel in mijn dorp, maar op vele plaatsen wordt dit feest in stilte gevierd, zeker ook te Lourdes. Voor vele ijveraars en Vrienden van Lourdes is dit trouwens de start van een nieuw werkjaar.

Het is trouwens via deze weg dat ik een blogvriendin beter leerde kennen, een dame die zelfs een paar maal de vieringen te Dadizele kwam opluisteren! Vor mezelf waren deze dagen altijd heel bijzonder, net als de meimaand, want ik mocht er ontelbare malen voorgaan als lecor in een bomvolle basiliek in de vroegmissen.

Je kent het lied wel dat ik gebruik in de titel, maar wanneer ik naar mijn ouders fiets, zo een 24 km over en weer, dan voel ik me vaak als de eenzame fietser. Ik hoor wel vaak over mensen die een uitstapje maken met de fiets, maar in werkelijkheid kom ik amper één fietser tegen langs deze lange baan. Auto"s en vrachtwagens daarentegen genoeg, zij die niet terugschrikken om op de fietsbaan te parkeren of je verhinderen veilig door te rijden omdat ze gehaast van een parking afrijden. Al meer dan eens kon ik op hun zijflanken hebben aangereden, maar ik zou meer schade hebben, ook al ben je dan 'in jouw recht'. Ook al mag het niet, al vaak heb ik gevloekt wanneer iemand onverwacht de baan oprijdt of nog erger, als iemand plots zijn portier openzwaait, en je niet anders kan dan uitwijken, die gevaarlijke baan op waar je nog kan verongelukken onder de banden van een trrucker. "ALLEEN  OP DE WERELD, ZEKER?' roep ik dan vaak uit, maar wat helpt het. Je kan niet anders dan door te rijden, de schrik nog op het lijf, bibberend en bevend.

Laat me positief besluiten. Fietsen is gezond, alle hersenspinsels waaien weg en je kan er weer tegen aan!

We konden er niet naastkijken, al hadden zeer veel tv-stations geen geld om de heiligverklaring van deze icoon van de barmhartigheid uit te zenden, toch niet in eigen en omringende landen. Iedereen kan zijn mening hebben over deze bijzondere vrouw, maar niemand kan er omheen dat zij in alle eenvoud geprezen werd door gelovigen en ongelovigen, mensen als jij en ik net als wereldleiders van alle slag. Niet iedereen ontvangt dan ook de Nobelprjs voor de Vrede. Ere wie ere toekomt! Moge zij voor ons een voorbeeld zijn en een rolmodel, want armen zul je altijd om je heen hebben!

Verandering betekent het vertrouwde loslaten. En dat creëert voor iedereen onzekerheid. Het verleden kennen we. De toekomst ligt open en moet zich nog ontvouwen. Dat brengt onvermijdelijk onrust met zich mee. Het betekent ook zoeken naar nieuwe evenwichten.

Veranderingen veroorzaken rimpelingen in het water. Maar stilstaand water wordt brak en ziekmakend. Stromend water is “levengevend water”.

En toch zijn veranderingen niet altijd het beste voor velen! maar dan moeten we met mensen die het voor ons beslist hebben,, toch maar meedraaien, het vertrouwde achterlatend!

Deze 2 cutie-broers zijn op zoek naar een nieuwe thuis!
Liefst samen, komen dan ook supergoed overeen!
Niet voor in de pot of om in een kooitje te belanden ...

VERTROUWEN

IS HET GROOTSTE BEWIJS VAN LIEFDE!