THUIS

Wij moeten niet bang zijn voor de islamisering van Europa. Wij moeten ons wel zorgen maken over de zwakte van Europese christenen. Daarom worden christenen uitgedaagd om oriëntatie te bieden, licht te zijn, mensen te steunen en met raad en daad bij te staan, en te stralen van vreugde.

Bron: Radio Vaticana (Duitstalig)/Kathpress

1 Oktober 1966 - 50 jaar geleden

Jules Detavernier verbleef al zes maanden in het ziekenhuis "De Bijloke" in Gent, waar hij behandeld werd voor slokdarmkanker en op3 oktober 1966 heeft hij de strijd tegen die vreselijke ziekte verloren. Het tienjarige jongetje dat ik toen was, begreep het allemaal niet zo goed. Het verdriet van mijn moeder en zus was overweldigend. Na zijn overlijden moest ik wachten in het kantoortje van de verpleegsters en daar hing een groot metalen bord, maar daarin vakjes met de namen van de patienten erin. Ik had papa's naam vlug gevonden en toen kwam een verpleegster binnen,merkte mij niet eens op en haalde het briefje met de naam van mijn vader uit het vakje, scheurde het en wierp het achteloos in de vuilnisbak. Ik heb de stukjes papier uit de vuilnisbak gehaald. Ze hebben jaren in mijn portefeuille gezeten tot ze uiteindelijk helemaal verpulverd waren. 

Dit gaat uiteraard niet over mijn vader, en ook de namen en data kloppen niet, maar het verhaal op zich is wel waar. Nog anderen hebben op jonge leeftijd gelijkaardige dingen meegemaakt. Het was de tijd voor de gsm, en men kon je via de telefoon vaak niet bereiken. Zo reed een ander naar het ziekenhuis om zijn vader te bezoeken, stapte de kamer binnen, vond er een leeg bed en opgerolde lakens...

Voor velen is het geld op!

Maar waaaraan denk jij als ik dit aan jou voorleg?

'Op een gegeven moment vind

je een lief

en een bestemming in het leven.'

Een ontmoeting werd vriendschap,
vriendschap werd liefde,
liefde werd trouw!

LAAT ONS TOCH IN VREDE LEVEN!

Het is nu al jaren geleden dat mijn oudste neef Filip 
een vaas had gebroken.
Scherven en tranen, alleen nog verdriet.

Ik raapte de scherven op,
tilde hem op de arm
en plukte bloemen in de tuin,
een prachtig boeket in een mengeling van kleuren,
zijn kleine armen vol
op enkele bloemen blonk een kindertraan.

En ik zei: 'Kindje huil niet meer,
de vaas diende alleen maar om bloemen in te zetten.
Maar nu draag jij de bloemen en ik draag jou!
Kom, we spelen 'vaas', jij en ik.
Zing je iets? Gelukkig kind!

Als je groot bent zal ik je vragen: 'Wie is God?'
En je zult antwoorden:
'Iemand die scherven opraapt als ik iets gebroken heb,
iemand die met mij bloemen plukt, die mij draagt,
die mij vraagt: Zing je iets?"

KINDJE, HUIL NIET .... WELLICHT VAAK GEZEGD DOOR MIJN MOEDER DIE PRECIES VANDAAG 87 KAARSJES MAG UITBLAZEN. PROFICIAT EN DANK U, MAMA!

In beeld.

De Serenity Prayer is een gedeelte uit een gebed van Reinhold Niebuhr, Amerikaanse theoloog. Hij schreef het in 1943 en het oorspronkelijke gebed is een stuk uitgebreider. Wij kennen vooral de vier eerste regels.

Het gebed van Reinhold Niebuhr is een gebed om kalmte.

God, schenk me de kalmte om te aanvaarden

wat ik niet kan veranderen.

De moed om te veranderen wat ik kan veranderen.

En de wijsheid om het verschil te zien.

Te leven van dag tot dag,

van moment tot moment.

Om moeilijke tijden te aanvaarden

als een weg naar vrede.

Om de zondige wereld te nemen zoals die is.

Niet zoals ik wil dat die is.

Erop vertrouwen dat U alle dingen goedmaakt

als ik me aan uw wil overgeef.

Om in dit leven gelukkig genoeg te zijn

en met U uiterst gelukkig te zijn in de eeuwigheid.

Amen.

In de klas houdt een leraar een briefje van 10 euro biljet in de lucht en vraagt: " wie wil hem hebben?"
Natuurlijk heffen alle leerlingen hun hand.
Dan kreukt hij het briefje en vraagt: " wil je het nog steeds?"
Weer heffen alle leerlingen hun handen.
De leraar gooit het briefje op de grond en begint er op te stampen en vraagt: " wil je hem nu nog steeds?"
En weer heffen alle leerlingen hun handen.
Dan zegt de leraar: " jullie hebben vandaag een belangrijke les geleerd! Het maakt niet uit wat ik met deze 10 euro doe, en toch wil je hem hebben, weetje waarom? Dat komt omdat zijn waarde altijd het zelfde blijft, wat je er ook mee doet hij is en blijft altijd 10 euro waard! En zal zijn waarden nooit verliezen!

Je zult in je leven meerdere malen wanhopig zijn en van sommige mensen weggeduwd worden, genaaid of zelfs gehaat worden. en je zult het gevoel hebben dat je niets meer waard bent maar wees er wel van bewust dat het niet uit maakt welke kwellingen je ervaren moet in het leven, hoeveel mensen je ook wegduwen! Hou de eer aan je zelf en hou van de mensen die je liefhebben, alleen zo word je nooit minder waard! En alleen zo zal je nooit je waarden verliezen!
Ook als je geen rijkdom bezit, en niets meer hebt, verlies nooit je eigen waarden!!

‘Wat jullie ook doen, doe het van harte,

alsof het voor de Heer was

en niet voor mensen.’

(Kol 3:23)

Over de tafel gebogen schreef de jonge kerel zijn voornemens op.
Moeder was aan de strijk bezig.
Hij schreef … Als ik iemand zie die dreigt te verdrinken,
dan spring ik dadelijk het water in om hem te redden.
Als een huis in brand schiet,
dan snel ik binnen om de kinderen te redden.
Als er een aardbeving ontstaat, dan zal ik niet bang zijn
me in de gevaarlijke zones te begeven om hulp te bieden.
Ik wil me inzetten om alle armen over heel de wereld te helpen.
Zei moeder ineens:
"Zeg jongen, wil je eens brood halen voor deze avond?"
Antwoordde hij:
"Maar zie je niet dat het regent, ma?!"

Wens je een langetermijnrelatie,

volg dan deze ene simpele regel:

LIEG NOOIT!

Liefde verbindt ons altijd.

Waar liefde mij met een ander mens verbindt,
zullen we elkaar altijd weer terugzien.
Zowel in het leven na de dood, als in een volgend leven.
Want liefde is de kracht die ons steeds weer bij elkaar brengt.

(Hans Stolp)

Het kruis

Het kruis is soms veel te waar
om mooi te zijn,
een leven krijgt geen kans,
je loopt met vragen.
Je voelt een oude bekende pijn,
het is nog dichterbij
dan bij jezelf,
dat kun je niet verdragen.

Het kruis is soms veel te mooi
om waar te zijn.
Een leven dicht bij God;
het kruis is zo dubbel
zo absurd en zo gemeen.
Maar ook de plek
voor jouw verdriet.

Waar anders kun je heen.....

Het water dat langs zijn lichaam gleed
was aangenaam en koel.
Hėėrlijk, de dag was druk en heet geweest,
en ook nu in de avond was het nog zwoel.
Hij vroeg met zachte stem of hij zijn haren
mocht wassen …

Hij probeerde niet om zijn lijf te bedekken;
zonder schroom bewonderde hij zijn naakt-
zijn…en dat hij naar hem keek vond hij fijn.

Wat een heerlijke manier om de dag mee af
te sluiten…Hij liet zich door hem verwennen.

Slapen we buiten vroeg hij zacht,
en hij lachte hardop en kuste zijn natte mond.

Zo werd het alsnog een spannende nacht.