Op school stonden ze op het bord geschreven. Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn; Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven, De ene werklijkheid, de andre schijn.
Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven. Is van de wereld en haar goden zijn. Zijn is, boven die dingen uitgeheven, Vervuld worden van goddelijke pijn.
Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten. Is naar de aarde hongeren en dorsten. Is enkel zinnen, enkel botte plicht.
Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken, Is kind worden en naar de sterren kijken, En daarheen langzaam worden opgelicht.
Wie eerlijk is en blijft, denkt niet meer aan wantrouwen of achterdocht in een vriendschapsrelatie, want die is vanzelfsprekend. Anders heb je nooit een echte vriend gehad.
Een man en zijn zoon maken een wandeling. Plotseling struikelt de jongen en omdat hij een scherpe pijn voelt, roept hij "auw". Verrast hoort hij een ...stem vanuit de bergen roepen: "auw". Nieuwsgierig roept de jongen: "Wie ben je?" Het antwoord dat hij terugkrijgt is: "Wie ben je?" Geïrriteerd roept hij: "Papegaai!", waarop de stem antwoordt: "Papegaai!" De zoon vraagt zijn vader wat er gebeurt. De man antwoordt: "Let maar eens op" en roept vervolgens: "Ik hou van jou!" De stem antwoordt: "Ik hou van jou!" De man roept: "Jij bent de liefste!" De stem antwoordt: "Jij bent de liefste!" De vader vertelt zijn zoon: "De mensen noemen dit een echo, maar eigenlijk is het 'het leven'. Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wil, geef dan meer liefde. Wil je dat mensen begripvol en respectvol met je omgaan? Geef ze dan begrip en respect. Dit geldt voor alle aspecten van het leven. Wat je geeft wordt weerspiegeld in wat je ontvangt."
Ken je het gevoel: 's avonds voor de televisie komt er "een hongerke" op … In de kast of in de frigo vinden we dan vaak wel iets om te knabbelen. Maar niet iedereen heeft die luxe: een zesde van de wereldbevolking leeft in honger en heeft zelfs niet de kans om elke dag een degelijke maaltijd te eten. Misschien eens bij stilstaan als we nog eens zonder veel nadenken een zak chips opentrekken...
Ik zie hoe mooi je bent ik zie hoe je Ziel straalt ik zie die Goddelijke vonk in jou Ik zie dat mooie stukje JIJ dat je zelf niet ziet Ik kijk voorbij je angsten…... voorbij de grauwsluiers van je ego Ik kijk voorbij jouw overtuigingen… voorbij de verwondingen die je ziel heeft opgelopen Ik zie de kracht in jou… de mogelijkheden in jou… de wereld die voor je open ligt
Ik heb toch maar nog eens een betere thriller uitgekozen die ik jullie wil aanbevelen. Al is alle werk van Iris Johansen een aanrader, zeker nu de dagen kort en koud worden.
Dierenarts Devon Brady is tijdelijk aan het werk op een Caraïbisch eiland wanneer er een zwarte labrador met een schotwond wordt binnengebracht. Zijn baas Jude Marrok is woedend en gaat op zoek naar de schutter, maar komt niet meer terug. Hij laat een briefje voor Devon achter waarin hij haar vraagt zijn hond mee terug te nemen naar de Verenigde Staten, met de belofte hem later op te halen. Dan ontdekt Devon dat de hond een speciale gave heeft: hij kan mensen genezen. En er blijken meer honden met dezelfde gave te zijn. Marrok wordt achtervolgd door mensen uit zijn verleden die de honden in hun bezit willen hebben. Devon raakt verstrikt in hun strijd en haar leven komt op het spel te staan.
Hoe mooi en zinvol ook, als je onderstaande zou mailen en bepaalde mensen, zou je er best bij vertellen dat er naast deze mooie woorden ook daden van mededogen zullen volgen. Niet iedereen op vandaag heeft het immers even breed, en soms kan de persoon in kwestie er zelf niet eens veel aan doen. Daarom zijn beide nodig: oprechte aandacht en concrete daden van liefde. De dankbaarheid zal des te groter zijn.
wellicht zijn er meer mensen dan we vermoeden die hier in Seniorenblogland vechten tegen kanker; en deze ziekt kan vele vormen aannemen. Mijn vader werd twee jaar terug ook getroffen door een tumor in het oog. Gelukkig is hij er van hersteld , al ziet hij niet meer als voorheen. Ik post onderstaande heel speciaal omdat ene vriend van me, pas vooraan in de dertig, al vijftien jaar vecht tegen kanker, en nu weer een kwader periode door moet. Hij zou er inderdaad en moor voor doen. Dan moet je nog weten dat hij zelf dokter-neuroloog is ...
Hebzucht
1 reactie op dit bericht
Fijne donderdag, de avond van Halloween