Zaterdag 23 november 2013
Tijd en eeuwigheid
Een graf, een uirne, en wat as...
Het is als zand dat
door je vingers gleed,
vergeefs omkneld,
te laat gekust.
Een bloem, een krans,
een stil gebed
en 't prevelen van een naam.
En dan de vraag waarop
geen mens een antwoord weet.
Thuis brandt een kaars
als om het duister dat
van binnen zit, te weren.
Een vlam, een foto
en een levensgroot gemis.
Meer dan optelsom van jaren
is leven een verhaal,
zo boeiend dat het,
eenmalig, niet anders
dan voorbij kan gaan.
Een graf, een urne en wat as...
Het is als zand dat in jouw hart
als in warme grond,
weer vruchtbaar wordt.
Jouw levensmoed,
nieue glimlach naar het leven,
is echo van zijn/haar levenslied.
Steek vanavond God,
weer al uw sterren aan.
Wij mogen met z'n allen wonen
in dezelfde ruimte,
zelfde tijd en eeuwigheid.
