Helpen

Het verlangen naar liefde in ons leven is als het mooiste en kostbaarste, maar tegelijk meest kwetsbaar plantje. Het is zo gemakkelijk te verstikken, te verwonden door er voorkeur aan te geven op zoek te gaan naar wat onze behoefte aan liefde zal bevredigen. Kostbaar en tegelijk breekbaar heeft dit plantje nood aan zorg. Het heeft behoefte aan zon, zuivere lucht en vochtigheid. Vooral heeft het behoefte aan respect en aan voorrang op de rest als het hoogst mogelijke dat in elke mens aanwezig is.

Hoe het verlangen naar liefde cultiveren?

Door het beoefenen van de twee aspecten van de liefde: de vaststelling en de beleving.

Je ontdekt de liefde door ze te zien en te beluisteren; door beleving in woord en daad.

De beoefening door het zien en luisteren is onmisbaar en leidt tot het ontstaan en het ontwikkelen van het verlangen naar liefde. Het komt er op aan te weigeren om de ander te herleiden tot wat hij doet of tot wat je van hem opvalt. De ander zien en beluisteren in de overtuiging dat hij meer is dan wat hij doet, meer dan wat hij vertelt over zichzelf, meer ook dan wat anderen over hem zeggen. De genegenheid voor de ander ontstaat en groeit door het erkennen van het mooiste, het kostbaarste en ook het meest breekbare in hem: zijn openheid voor liefde en voor een vriendschapsrelatie met God.

Woord en daad vormen een andere onmisbare tak van deze zorg voor het verlangen naar liefde. Het overkomt ons wel eens dat wij in onze relaties wensen dat wij voelen dat wij van hen houden. Alles zou veel eenvoudiger zijn in plaats van verdriet, frustratie of woede te voelen, als wij gedragen werden door genegenheid voor de ander.

Zo is het ook in onze verhouding tot God. Wij maken onszelf wijs dat, als wij maar voelen dat wij door Hem bemind worden en dat wij Hem ook echt beminnen, alles veel lichter wordt en dat ons dagelijks leven, hoe doodgewoon ook, als de vlucht van een vogel zou zijn.

Als een gesprek tot spanningen leidt en misverstanden zich opstapelen,  sla dan geen hoge toon aan om je te laten horen, maar verhoog de intensiteit van het gesprek. Draag geen bewijzen aan, al zijn ze nog zo gefundeerd.
Wil je de Vrede hervinden, betracht de wijsheid van hart.
Daar ontmoet je het beste in de ander het makkelijkst, 
want Vrede is het meevoelen in jou met het beste
dat het slechtste vergeeft geen heilige te zijn.
Het zwijgen opleggen, niet alleen aan je woorden,
maar ook aan je gevoelens die ons vergiftigen.
en ons alle adem benemen, maakt onze dagen vrediger
en daaruit vloeit een wereld voort van hartelijkheid vervuld.
Zo kan de Vredesduif haar nest bouwen op aarde.

André Marie

Mensen met autisme zien er op eerste gezicht vaak heel normaal uit. Toch merk je algauw dat ze anders zijn, als je met hen bezig bent, speelt of praat. Van echt samen iets doen is nauwelijks sprake. Liefst houden ze zich aan vaste gewoonten, wat nogal bizar kan overkomen. Veranderingen in hun leefwereld tasten hun vertrouwen aan en een gevoel van onveiligheid kan ze snel in paniek doen slaan. (Is dit niet waar jij vooral over struikelt en het ook benoemd hebt?!)

Als de omgeving hen te’ chaotisch overkomt, kunnen ze de neiging hebben zich terug te trekken. Sommigen doen verwoede pogingen om het overzicht te behouden, om overeind te blijven. Ze doen dan wel mee maar hebben blijvend moeite om zich aan onze sociale spelregels aan te passen.

Individuele aandacht en blijvende ondersteuning  is daarom geen luxe, maar een noodzaak.

Het leven is te kort om je gevoelens niet te uiten. Als mensen je liefde waard zijn, dan verdienen ze het ook dat je vertelt dat je van ze houdt. Het mag een gevaarlijke filosofie lijken en soms ook echt zijn. Maar het is nog gevaarlijker om niet tegen mensen te zeggen dat je van hen houdt. Je zou er een leven lang spijt van hebben gehad als die andere het nooit heeft geweten...

Wanneer vriendschap eenmaal diep is geworteld ,

is zij een plant die door geen enkele storm

kan worden ontworteld..