Verbroosd en verscheurd
Niet jong, maar ook niet oud,
nog wel alleen en ongetrouwd.
Het zoeken reeds opgegeven,
moest doorgaan met m'n leven.
Eens ben ik mijn hart verloren,
aan een geweldige vent,
hij was het die mij kon bekoren,
waar hij nu is, is onbekend.
Langzaam is m'n hart verbroosd,
breekbaar als Chinees porselijn,
heb ik mijn herinneringen geloosd,
afschuwelijk en leeg, was de pijn.
Eenzaamheid en hartzeer lijken inherent,
te zijn aan wie ik ben.
M'n hart verliezen aan een onbereikbare vent,
om vervolgens troost vinden in m'n pen.
4 juli 2012
- Ron de Leeuw, Cave Canem -



















3 reacties op dit bericht
Martin
och jong onze wegen leiden niet altijd langs banen die we gepland of gedroomd hadden maar ...dat is nu eenmaal het leven hé
d kn en
dag Maarten
ik wens jou alvast een heel fijn weekend toe ...
liefs meeuw
weekendgroet
Dag Maarten,
Een prachtig gedicht,sprak me erg aan.
lieve groet Marianne