Het leven is een wonder.

Gisteren ging ik op Hemelvaartsdag naar mijn ouders op bezoek, en dan naar de avondmis te Dadizele (bedevaarstooord weet je wel, alsook mijn geboortedorp) om er de laatste mis in deze meimaand mee te maken.

Het eerste wat ik zag, was mijn moeder met een blauwe plek onder haar rechteroog en een oranje vlek juist naast haar linker oor. Van waar die vlek komt is een raadsel, het oranje is gevolg van letterlijk een 'bevriezing' op het hoofd omdat moeder de laatste tijd veel last heeft van jeuk in hoofd en haar. Voor verder voorkomen dat het haar nog verder uitvalt werd haar ook op zelfde dag een shampoo voorgeshreven, dagelijks aan te brenen, maar hoe doe je dat als je zelf je handen niet meer in de lucht kan steken?  Zeker nu ze gisteren bij een specialist was die haar rechterhand dinsdag a.s. zal opereren, omdat die altijd slaapt, terwijl moeder daar juist slapeloze nachten door heeft.

Ja, en grote boterham hé, en dat allemaal in één week. Ik weet niet wat ik eerst vertellen moet. Misschien nog eens terugkomen op aanslepende situatie van vader zijn ogen; want ook hij was op consultatie - de zoveelste en bij de zoveelste oogarts - om  toch eindelijk een oplossing te vinden voor zijn aanhoudende interne bloedingen. In samenspraak met een gerenomeerde arts uit Brussel zullen ze het oog nu volgende weeek nog eens bestralen. Dit vrhaal is begonnen begin oktober 2011! Gelukkig ziet hij nu voor 80%.

We zijn nog niet aan het einde, want verleden week moest vader afscheid nemen van een deel van zijn eigen tanden, en dat na 88 jaar. U kunt zich voorstellen dat hij even deprisief was: niet goed zien, niet kunnen eten op dit moment - want hij moet nog zes weken wachten op een nieuw gebit - en daarbij slikproblemen.

Maar al bij al stralen ze beiden, doen verder hun  werk in huis en tuin.

Hopelijk mogen ze straks in goede gezondheid het huwelijk meemaken van hun kleinzoon, en verder zien we dan uit eind juli naar hun diamanten huwelijksjublieum.

Zo, jullie zijn weer bij.

die van schoonheid houden ...

van een oud gezegde ...

Waarde medeblogger, ik hou zo veel van kunst,

en toch heb ik nog maar zelden iets op mijn blog gepost.

Een kostbaar goed in ons leven is troost. Niemand kan zonder troost. het is gelukkig nog niet opgepikt door de commercie. het is  nog niet platgewalst door songs en soaps, zoals ‘liefde’ of ‘gezelligheid’.

Troost past niet in de commercie. Waarom niet? Misschien wel het meeste hierom: troost neemt verdriet en pijn serieus en de commercie kan niets met verdriet en pijn. Troost is zo kostbaar omdat het leed erkent. Je troost iemand niet door te zeggen: Ach, zo erg is he...t niet. Kop op, je komt er wel weer uit.” Zelfs niet door te zeggen: “Na regen komt zonneschijn.”  Want nu is er de regen, nu zijn er de tranen.

Natuurlijk is de hoop dat het beter wordt een troost. Na dit tranendal komt het paradijs. Maar dat neemt het tranendal niet weg. Je moet eerst door het tranendal heen.

fotomeditatie om mee te nemen vandaag ...

Kunnen we ons niet meer verwonderen over de zon en de wereld, de mensen om ons heen? Ik behoor tot de mens van wie zijn hoofd in rood wordt omcirkeld. Ik weet nog wat er om me heen gebeurt, al mag dit niet nederig klinken, maar ik voel aan wat er bij een ander omgaat. Ik hoef echt niet te zien wat die ander aan het in te tikken is of naar welke grap is hij aan het kijken is, want meer is het meetal niet. Misschien gaan deze mensen tijdens deze treinstop wel even 'vreemd'. Maar echte contacten tussen mensen van vlees en bloed zijn doodgebloed, hoe dicht men ook tegen elkaar aan staat. Zels thuis zit iedereen met zo een bakje te spelen - zelfs tijdens de maaltijd die het gezin zou moeten samen houden - of sluit zich op in zijn kamer ... om wat te doen? En eens samen  rond de tafel of op de bank, heeft men niets te delen met elkaar. Ja, hoe geraken we echt naar buiten, op buurtfeesten? Het zal zeker niet zijn door een verstierde stoel voor het raam te zetten zijn. Want ook dan heeft ieder zijn"speeltje" mee, en wordt niet geluisterd naar de ander ...hoe groot zijn zorgen en pijnen dan ook mogen zijn. Men kijkt pas op als de zon ondergaat en dan is men plots verwonderd van echte schoonheid en het eche leven!

O ja, ik vergeet dan nog de koptelefoons; dan kan je zeker niet aangesproken worden ...

... en wie is dat niet, of heeft gewoon eens een slechte dag ...

Maar welke is jouw droom? Vertel het me maar gerust.

Wie zijn tong in toom houdt,

bespaart zich in zijn leven allerlei ellende.

Want men vindt deze wijsheid al in het boek Spreuken!

Wat wij in liefde doen, mag ook niet afhangen van reacties of waardering van anderen. Wij kunnen elk wonder van goedheid zelfs doen groeien als wij, ondanks ‘stank voor dank’, over onze geraaktheid heen, daden van liefde blijven stellen. Misschien gaan de mensen zich dan ook afvragen ‘waar heeft die dat vandaan?’ Maar dat zij zich dat afvragen is niet het belangrijkste.
Het belangrijkste is wat op mijn kamer hangt: ‘God weet het en dat is mij genoeg’.
Laten wij vandaag genoegen scheppen in de liefde die wij bij elkaar ervaren, en daar zal ook God, tot wie wij daarvoor bidden, genoegen aan beleven.

Ik wens jullie het vandaag op elk momnet, maar ook morgen en overmorgen!

elkaar nabij zijn; het is misschien nog de beste medicijn.

Het is geven en nemen ...

Vertel anderen jouw zorgen niet,

tenzij zij er echt willen naar luisteren.