liefhebben

Voor mij is het feest van Allerheiligen niet zoals andere jaren. Verleden jaar gingen we nog de graven bezoeken van onze grootouders. Mijn broer had ze zelfs nog gereinigd en ervoor gezorg dat er bloemen stonden.

Niemand had toen kunnen denken dat we met zijn allen nu zelf aan zijn graf zouden staan, en dat van zijn dochter, beiden in een tijdspanne van  veerien maanden van ons heengegaan.

Het is niet normaal dat ouders hun kinderen en kleinkinderen ten grave dragen. ...

Proberen we dan toch maar te geloven op dit feest van Allerheiligen wat God over dode mensen heeft gezegd, dat ze zullen LEVEN in Zijn LIEFDE die niet sterven kan!

Elke dag ontmoeten  we mevrouw en meneer ‘ik’.
Zij zijn gemakkelijk te herkennen.
Zij zeggen  altijd: “Ik, ik, ik”.
Als je wat vertelt,
hebben zij een verhaal dat nog veel sterker is.
Je werk is amper vermeldenswaard
naast dat wat zij presteren
Hun tegenslagen zijn wereldrampen.
Mevrouw en meneer ‘ik’ zijn nooit vrij, nooit beschikbaar.

we zochten elkaar tussen de lijnen

van skype en internet. de techniek

faalt soms maar ons verlangen niet.

we kwamen toch weer samen.

we zoeken soms naar woorden

die onuitspreekbaar zijn omdat

je nog geneest van afscheid

nemen. die tijd moet je nemen

en ik zal meeleven in die tocht

naar een prille lente die tussen

ons, naar de zomer zoekt.

er zullen nieuwe bloemen bloeien!

Zowel in of buiten een relatie is waardering van bijzzonder belang,net zoals vertrouwen en aandacht. Breng mensen waar je om geeft of die het nodig hebben dan maar eens onaangekondigd een stukje taart of en bloem, zeg maar een gemeende schouderklop!

Vandaag in de Gazastrook, Syrië, Irak, Oekraïne en op zo veel plaatsen die niet in de media komen ... Altijd iemands vader, iemands kind.

Beste medebloggers en goede vrienden,

We zijn soms zo hard bezig met ons eigen blog dat we vergeten de mensen te danken die we leerden kennen via SeniorenNet. Mensen die ons in het begin met raad en daad bijstonden, mensen die ook vrienden werden en het nog zijn. Vandag wil ik uitdrukkelijk dankl zeggen aan jullie allen om de weg die we samen hebben afgelegd, in goede en kwade dagen. Deze laatste roos van het jaar is dan ook gemeend en voor elk van jullie!

Maarten

Aangrijpende tekst bij de herdenking honderd jaar oorlog.

Als je mensen toelaat in je leven, kunnen ze verbazend geweldig zijn.

en dit zowel in positieve als negatieve kant zoals je recent kon lezen.

Enkel deze vrienden mogen blijven,

die me blijven inspireren.

Wie me kent en me al langer volgt, weet dat ik het altijd opneem voor de minderen in de samenleving, voor mensen die onze aandacht verdienen en naar een 'thuis' zoeken, even wat geborgenheid en een luisterend oor.

Af en toe publiceerde ik hier iets rond een jonge twintiger die op mijn pad kwam, doorgestuurd door een bevriend koppel. Ze hadden de jongen toen letterlijk in het bos onder een tent gevonden met enkel de kledij die hij toen op zijn lijf droeg en een plastieken zak waar al zijn paperassen vanaf zijn geboorte, legerdienst etcetera instaken?

Toen hij zich in augustus 2012 bij me aanmeldde, had ik nooit gedacht dat hij hier meer dan een maand zou blijven logeren. Hij wist niet eens meer hoe hij een boterham moest eten. Hij was wel beleefd en zag er altijd goed verzorgd uit. Het zou me te ver leiden om uitgebreid in te gaan op wat we samen beleefden. In elk geval was het mijn bedoeling hem weer op de juiste weg te helpen, een vast onderkomen een en vast werk.

Hij toonde zijn emoties niet, maar liet zijn dankbaarheid dan tonen via een mail of een smsje. Hij durfde me daarin zelfs 'papa' te noemen, de vader die hij nooit had gekend, noch de moederliefde .... Of was er toch meer aan de hand?

Toen hij op het einde van die zomer eindelijk iets had gevonden, zegde iemand me dat ik hem gauw terug  zou zien. En het gebeurde inderdaad. Zo verbleeef hij hier in de zomer van 2013 en 2014 en daartussen af en toe nog enkele weekends. Hoe langer ik hem onderdak bood, hoe minder graag ik het deed. Want ik wist op de duur - wat hij zelf af en toe schuchter opbiechtte - dat hij geboekstaafd stond als een schooier puur sang, die om de haverklap betrapt wordt op zwartrijden, en een onverbeterlijke recidivist.

Ik kwam erachter dat hij een gerechtelijk verleden heeft van Leuven over Dendermonde en Brugge. Het begon in zijn prille jeugd. Een ellenlange reeks inbreuken even hard als tragisch. Dat ging van kruimeldiefstallen en banale caféruzies, over misbruik van vertrouwen - waarvan  laatste ik zelf paar maal het financiële slachtoffer was - en drugsgebruik tot zinloos geweld.

Gelukkig kon ik hem positief sturen in al die jaren zodat hij volkomen clean is, maar wellicht nooit een rol zal spelen in onze maatschappij, hoe graag hij ook wil gaan werken.

Nu vraagt u zich af waarom steeds weer? Wél, misschien omdat hij zelf steeds naar me toekwam toen hij nergens nocht terecht kon toen hij weer eens gefaald had. Ik had in 2012 mijn verantwoordelijkheid genomen en hij was een deel van mijn leven geworden, niet de gemakkelijkste tijd. Duizend maal heb ik 'nooit meer' gezegd, en toch...

Zeventig maal zeven maal vergeven. Opnieuw kansen geven. Ik denk dat wat ik deed, vooral geïnspireerd is door mijn geloof, het evangelie proberen te beleven. Delen met de armen zoals paus Franciscus het van ons vraagt naar het voorbeeld van Jezus. Of zijn er grenzen aan goedheid?

Jaren terug leerde ik een eenvoudige persoon kennen uit het Gentse. Hij was een jonge dierenarts. We haddden vooral mailcontact en af en toe even tijd om te chatten. Ik was verheugd toen hij liet weten dat hij gehuwd was en vader was geworden. We bleven praten over koetrjes en kalfjes maar ook over de dingen van het leven die er echt toe doen. Dat is nu éénmaal de vrucht van echte vriendschap die groeit.

En dan op een dag, niets meer, geen mail en ook niet meer te bespeuren online. Tot hij op een gegeven moment online verschijnt en zegt: "Je weet noot waar ik nu ben". Meteen dacht ik dat hij voor mijn  deur stond. Niets was minder waar. Na nog wat raden en gissen, het werd haast een spelletje, want ik had al vele steden genoemd tot zelfs aangrenzende landen, viel mijn mond open. "Ik ben nu in Oman werkzaam".

Ik wist niet wat ik hoorde maar het is echt waar. Hij is bedreven in het verzorgen van paarden, en geeft daar ginds lezingen over. Maar hij is een eenvoudige man gebleven en een lieve papa. Helaas kunnen wij elkaar nog zeer zelden spreken en ik had al vaak de indruk dat mijn mails niet meer aankwamen, tot hij verleden week liet weten dat alles hem nog bereikt, MAAR dat de controle zo groot is geworden in zijn Internetverkeer sinds de toestand in het Midden-Oosten. Het gebeurt dat hij voor zijn werk naar Turkije moet en dan lukt het hem soms op Skype te komen, maar ik kan niet één woord ingeven of de verbinding wordt afgebroken.

Gelukkig kon ik verleden week eens doorpraten alvorens hij terug naar Oman ging en dan stuurde hij de foto door van zijn kinderen. Schattig toch!

nu we een haast zomers weekend achter de rug hebben.

Het zijn soms rare wezens.

Vertrouw op je instinct tot het einde,

ook al heb je er geen reden voor.

Weet waarove je spreekt!

Beloof nooit iets dat je niet kan of zal waarmaken!

Toen mijn broer plots overleed op 28 juli, beloofden de leerkrachten waar die altijd met hem nauw hadden samengewerkt mijn ouders te bezoeken in de dagen nadien. Ze knikten instemmend en 'natuurlijk' zouden ze dat graag doen. Maar niet één llerkracht, niet eens de directeur waar mijn broer zeer goed mee bevriend was, is langs geweest ... en we zijn ondertussen bijna drie maanden verder.

Eén van de eerste dingen die je doet na een overlijden, is gaan grasduinen in het fotoalbum. Zo vond ik een mooie foto van mijn broer en vroeg een een bevriend drukker of hij deze foto wou bewerken  en er een paar wileln maken voor mezelf en voor de naaste familie. Ook hier weer: "Vanzelfsprekend en graag". De foto's zijn er ondertussen nog steeds niet, ondanks een paar mails.

Er waren krantenkoppen verschenen rond zijn overleden omdat hij naast onderwijzer ook voorzitter was van de Volkstuinen; er zijn zelfs foto's verschenen van zijn vele creatieve werk, de smeedkunst, maar ook van een muur op de spelplaats van de kleuterklas die hij tot een kleurrijk palet had omgetoverd.

Gezien wij in een andere streek wonen wat betreft verspreiding kranten, vroeg ik aan een paar mensen of ze me die kranten konden bezorgen op één of andere manier. Er was zelfs één persoon die ze persoonlijk zou komen brengen.... De krant is er nog steeds niet. Ik wacht er op, maar zeker ook mijn ouders ...

Ik kan het lijstje aanvullen zoals mensen die zeggen me te kunnen helpen met één of ander, maar niet één komt zijn woord na of heeft een flauw excuus. Ik denk maar aan het herstellen van een lint van een rolluik.

Maar beloof zeker nooit iets dat zo gevoelig ligt en een heel aantal aanverwanten aangaat als in mijn geval.