Een genezen mens.

Nu de nieuwbouw van het WZC, een bijkomend verdiep, eindelijk is afgerond en de bewoners hun kamer hebben betrokken - voor velen een tweede verhuis in zeer korte tijd - was het moment aangebroken om de nieuwe vleugel in te zegenen. Dit gebeurde afgelopen week. Ook al hebben de zusters alles uit handen gegeven aan derden, zijn zowel personeel, bewoners en hun famile blij dat die zusters nog dagelijks over de vloer komen, een handje toesteken of eenzame bejaarden bezoeken! Hierbij een sfeerbeeld. Het is voorwaar een mooi gebaar dat er nog tijd gemaakt wordt deze vleuge in te zegenen met dank aan de pastoor van Dadizlele.

 voor het gedooid is en regent....

Vele mensen klagen en zagen constant over de post, dat 'pakske' is niet op tijd geleverd of die brief was nat, of ze zijn laat...🤬 Ik heb respect voor de postbode, door weer en wind komen ze iedere dag aan onze deur, zonder klagen of zagen, onderbetaald en om 4 u uit hun bed! Bij deze merci facteur omdat je iedere dag aan mijn deur staat met goed of slecht nieuws. RESPECT! 👨‍

 DE WITTE BASILIEK

   en het witte ROSARIUM

Scoor je niet slecht genoeg - wat een cynisme - dan ben je niet langer welkom in de herberg van het WZC. Gelukkig had mijn moeder een slechtere  score dan mijn vader (al was het haar niet aan te zien) , anders kon hij het vergeten, hij die toen het meest nood had aan een veilige thuis!

Een bedenking die ik me maakte toen, maar die me nu te binnnen schiet als ik een reactie zie van Dirk.

In het boek Prediker wordt het verouderingsproces van de mens beeldrijk beschreven. Eer je Schepper zolang je nog jong bent, voordat de kwade dagen komen en de jaren dat je zegt: "Het bevalt me niet meer. " Voordat het zonlicht verduistert, de maan en de sterren verbleken, en de wolken na de regen blijven hangen. Als het zo ver is, staan de huisbewakers te beven ( = handen) en lopen de sterke mannen gebogen ( = benen). De weinige maalsters die er nog zijn, staken hun werk ( = tanden), de vrouwen aan het venster zien alleen maar duisternis ( = ogen).

De huisdeur valt in het slot ( = isolement), het geluid van de molen vervaagt ( = verlies van kracht, van werk), het gefluit van de vogels verstomt, alle tonen sterven weg ( = gehoor). Onderweg is men overal bang voor, en iedere helling schrikt af ( = angst). De amandel smaakt niet langer, de sprinkhaan ligt zwaar op de maag en de kappervrucht helpt niet meer ( = impotentie): de mens is op weg naar zijn laatste verblijf, de rouwklagers staan op straat al te wachten ( = dood). (Prediker 12, 1-5 )

Weinig ouderen ontsnappen aan eenzaamheid. Statistieken wijzen uit dat het probleem onderschat wordt. Minder mobiel worden, vrienden en een partner verliezen en vooral hulpbehoevendheid maken eenzaam. Om eenzaamheid te ontdekken dien je naar het hart van mensen te gaan en te 'luisteren' met al je zintuigen.

Wat draagt ons wanneer onze gezondheid ons niet meer draagt?

De confrontatie met het ouder worden is ook altijd een spirituele uitdaging.

Ik ben dankbaar voor de wortels van het geloof die mijn ouders hebben meegegeven......

Je mag de moed
even verliezen,
maar de hoop nooit opgeven!

Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots.
Diep in dat dingetje verbergt zich iets groots.
Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs.
Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs.
Ik weet niet wat het is, maar ik maak me sterk:
zo'n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

Toon Hermans (1916-2000)

 Proberen we beter te zijn dan gisteren, voor onszelf en zo voor de anderen!

'Wat liefde is, hebben we geleerd van hem die zijn leven voor ons gegeven heeft. Daarom horen ook wij ons leven te geven voor onze broeders en zusters. Hoe kan Gods liefde in iemand blijven die meer dan genoeg heeft om van te bestaan, maar zijn hart sluit voor een broeder of zuster die hij gebrek ziet lijden?'

Een eeuwenoude tekst die nog steeds actueel is!

Heel wat medebloggers leven van 's morgens tot 's avonds in de HOOP dat alles eindelijk beter wordt, wat dit goedkomen voor elk van   hen mag beteken. ik wens jullie dan ook HOOP, KRACHT en VERTROUWEN!

“Wat een kroost", lachte moeder eend, trots als een pauw, terwijl rondom haar de donzige, mooie eendjes trippelden. "Maar jij, lelijk ding, jij hoort er niet bij", kwaakte ze dan naar een klein, lelijk eendje dat niets vermoedend bij de anderen waggelde. "Bah, lelijk prutsding", grienden nu ook broertjes en zusjes; en alsof het nog niet genoeg was stookte buurvrouw Mie Moeial: "Uit welk nest komt dat jong!" Bevend van schrik en verdriet kroop het lelijke eendje eerst ver weg in een hoekje, maar waggelde dan doodeenzaam de wijde wereld in. Geen enkel dier gaf het wat moed, allen riepen: "Wat lelijk, lelijk toch!" Het lelijke eendje wenste al dat het verging, maar ook dat gebeurde niet. Het sleepte zich eenzaam door de dagen tot het op een dag hagelwitte veren kreeg en het geen eend … maar een statige zwaan werd. Toen de andere dieren dat bemerkten
bogen zij beschaamd hun kop.

HANS CHRISTIAN ANDERSEN

 voor elke zorgkundige, thuis of in het ziekenhuis of in een woon- en zorgcentrum!

HET GEBEURT NIET ELKE DAG DAT WE DE LIEFDE MOGEN BEZINGEN, VANDAAG DUS WEL!

We zijn vaak zo kritisch voor onszelf
waardoor we vergeten te genieten,
we streven steeds naar meer en beter
waardoor veel moois aan ons voorbij gaat.
Je hoeft helemaal niet altijd maar anders
en beter, je hoeft niet altijd maar meer...
Maak je leven een stuk mooier, lach veel
en geniet van de kleine, simpele dingen...

Gisteren hadden we afgesproken ergens pannenkoeken te gaan eten. Ik maakte me klaar en zat te wachten op mijn vriend. Normaal is hij er direct maar het bleef wachten, hij beantwoorde mijn smsje niet en even was ik ongerust dat hij een ongeval had voorgehad. Uren later kreeg ik een berichtje dat 'hij niet goed' was. Ik dacht meteen aan zijn Parkinson. Hij zou rust nemen. Toen ik deze middag na de misviering even aanbelde, zag hij er verre van goed uit, overal veel pijn, en hij neemt al een paar dagen zware pijnstillers en een grote tape op zijn rug moet ook de pijn wegnemen. Maar het lijkt maar erger te worden, en zowel de verpleging als kinesist spreken van hernia, wat niet zo verwonderlijk zou zijn na jarenlange ongecontroleerde bewegingen.

Tegen de middag zegde hij plots dat hij nog geen middageten heeft. Een supermarkt tegen zijn deur was gesloten, dan maar naar een vishandel en hem wat lekkers gebracht.

Ik kom eindelijk thuis, totaal vergeten met deze dagen iets te halen voor op zondag - dan kook ik liever  niet - merk ik dat ik zelf geen eten in hus heb. maar van de nood een deugd gemaakt, en het leek wel een tweede nieuwjaarslunch. Een glaasje champage, lekkere aspergeroomsoep, zalmfilet, en de restjes van een kaasschotel. Gelukkig had ik geen gebak meer ....