En dat niet door Corona maar door wat ik hier plots en onaangekondigd voor heb bij ons geliefd SeniorenNet. Blijkbaar ben ik niet het enige slachtoffer wanneer ik al die blanco vakken zie. Dit kan het einde zijn van ons bloggen. Nog enkelen kunnen wel nog bloggen als voorheen. Intriest om zo het jaar af te sluiten! Wie nog? Laat maar weten.

 EN LIEFDE WENS IK JULLIE TOE IN HET NIEUWE JAAR!

In deze voor ons barre tijden wil ik toch even stil staan bij de ontelbare vluchtelingen overal ter wereld. Voor hen geen warm nest en ook geen toekomstperspectieven in het komend jaar waar wij wél het verschil kunnen maken. In deze Coronapandemie vinden wij het met zijn allen erg dat we de overgang van oud naar nieuw maar in zeer beperkte kring kunnen vieren. Maar zijn wij niet bevoordeeld dat we tenminste ons kunnen terug trekken in een warme woning met alles wat ons hartje lust....Ik sta hier inderdaad letterlijk stil als ik denk aan de ontelbaren ontheemden voor wie ook dit jaar niets te vieren valt...

Laat me van je houden

laat me van je houden                                             
tot in de toppen van de bomen
laat me van je houden
tot in het diepst van de dromen

laat me van je houden                                    
zoals een eindeloze dag naar je lacht
laat me van je houden
zoals een ster fonkelt in de nacht                        

laat me van je houden
voor zolang het duren zal
laat me van je houden
gun me dat in ieder geval

is aangekomen te DADIZELE

VREDE EN ALLE GOEDS!

Ik wens dat je
net als de herders
voor niets hoeft te vrezen,
dat je van onrust mag genezen
en dat je in kinderogen
Gods vrede mag lezen.

Ik wens dat je
net als de wijzen
je moedig op weg durft bewegen,
dat je iets van je gaven zult geven
en dat je verbonden met velen
hoopvol zult mogen leven.

Ik heb me wel mooi opgekleed, maar geen bubel, dan maar tv kijken, want ook geen middernachtmis kunnen bijwonen of er als lectorr mogen voorlezen voor een bomvolle kerk. ik hoop met allen dat het volgend jaar weer een gewoon kersteet wordt!

naar KEERSTMIS

 meer dan ooit, ondanks alle verschillen; we zuillen elkaar nog lang tot troost en bemoediging moeten zijn!

niet mis als kerstversiering!

Een nieuwe onderwijzeres wilde haar leerlingen psychologisch inzicht bijbrengen. Nadat ze het woord ‘stompzinnig’ had uitgelegd, richtte ze zich tot de klas met: “Wie van jullie denkt ooit eens stompzinnig te zijn geweest, mag nu rechtop staan.” Na een hele tijd stond Harry met veel tegenzin op. Zij vroeg verwonderd: “Dus, Harry, jij denkt dat je soms wel eens stompzinnig was?” “Neen, mevrouw, maar ik vond het zo zielig dat u daar zo heel alleen rechtop stond.”

Elke dag biedt ons een nieuwe kans, een nieuwe mogelijkheid. We moeten niet alles verwachten van onze bestuurders, dat zou kinderachtig zijn. We krijgen de ruimte die we nodig hebben voor medeverantwoordelijkheid bij het creëren en invoeren van nieuwe processen en veranderingen (77).

De wereld is er voor iedereen, omdat we allemaal met dezelfde waardigheid op deze aarde geboren zijn. Verschillen in kleur, religie, talent, geboorteplaats, woonplaats en nog zoveel meer kunnen niet opgeëist of gebruikt worden om te rechtvaardigen dat de privileges van sommigen boven de rechten van iedereen geplaatst worden. Als gemeenschap hebben we de plicht ervoor te zorgen dat ieder mens waardig kan leven en voldoende mogelijkheden heeft om zich integraal te ontwikkelen (118).

Paus Franciscus

Barbara is getrouwd met haar grote liefde, de gedecoreerde held, Rafael. Ze ondervindt dat getrouwd zijn met een held niet eenvoudig is, maar scheiden van zo'n dapper iemand bijna onmogelijk.
Als Barbara op een avond thuiskomt van haar werk, wordt ze aangevallen door een gemaskerde man. Barbara verweert zich zodanig dat de aanvaller het niet overleeft. Wie was de man? Haar ex Rafael? En was Barbara wel het doelwit?

In één ruk uitgelezen al zijn het 274 blz!

Dodelijkste naoorlogse novembermaand

Nooit eerder werden er in het naoorlogse België meer overlijdens in de maand november opgetekend dan dit jaar. Het illustreert nog maar eens hoe dodelijk ook de tweede golf is.

Een leermeester haalt bij het begin van zijn onderricht een biljet van 20 euro tevoorschijn en zwaait ermee naar zijn leerlingen. “Wie wil dit hebben?” Een bos handen gaat de hoogte in. De meester lacht: “Ik ga dat biljet aan één van jullie geven, maar laat het me eerst even de nodige behandelingen geven.” Hij verfrommelt het biljet tot een propje en herneemt: “Wil je het nog altijd? Wat denk je ervan als ik het nog wat meer toetakel?” Hij gooit het verfrommelde ding op de grond en verplettert het. “Is er nog iemand die het wil?” Het bos opgestoken armen is nog even groot. “Vrienden, je hebt nu een heel interessante les gekregen. Het maakt niet uit hoe ik dat biljet behandel jullie willen het nog altijd, omdat zijn waarde niet verminderd is. Het is nog altijd 20 euro waard! In jullie leven kan het gebeuren dat je verfrommeld wordt, verworpen, mishandeld door mensen of door tegenslagen. Je kunt dan de indruk krijgen dat je niets meer waard bent. Welnu, ik zeg jullie: je behoudt altijd je zelfde waarde. Je waardigheid valt niet samen met je daden en ook niet met wat je overkomt. Je kunt altijd opstaan als je gevallen bent en verdergaan naar je doel, want je waarde blijft intact.”