even-naasten

Woensdag 8 november 2006

altijd

zal je er zijn, ook aan de overkant!

Geschreven door maarten om 18:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 8 november 2006

levensavond

Levensavond

In de gang naast de ziekenkamer hoort hij de vrouwen zeggen hoe goed hij is geweest voor hen.

Maar zij spraken duidelijk een taal die hij niet meer verstond. Want hij had niet het gevoel goed

te zijn noch zocht hij in die goedheid nog te behagen.

Hij had het einde van het lijden bereikt, waar alle weerstand zich neergelegd heeft en de mens,

gezuiverd, niets meer dan goedheid is.

"Jullie moeten niks zoeken na mijn dood", heeft hij toen gezegd, ".. er is niks meer".

Inderdaad, in zijn leven had hij alles met milde hand weggegeven en de ene hand had het zelfs

nooit van de andere gezien.

Ja, hij was goedheid, zachtheid, barmhartigheid ... Die mens heb ik mogen kennen en ik sta er

vandaag even bij stil. Moegestreden verlangde hij naar zijn hemel waar men hem welkom zal heten!

In dankbare herinnering opgedragen aan die man die weldoende rondging!

Maarten

Geschreven door maarten om 18:20 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 8 november 2006

hoop is

Hoop is

dat gevangen zitten

niet het laatste is;

dat honger hebben

niet het laatste is;

dat je werk verliezen

niet het laatste is;

dat macht

niet het laatste is;

dat terreur

niet het laatste is;

Hoop is

dat iemand zien sterven

niet het laatste is;

dat schuld hebben

niet het laatste is;

dat het kan me niet schelen

niet het laatste is;

dat uit je land moeten vluchten

niet het laatste is;

dat in de steek gelaten worden

niet het laatste is;

dat er geen zin meer in zien

niet het laatste is;

dat het allerlaatste wat we zien

toch niet het laatste is

...

Geert De Decker

Geschreven door maarten om 12:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 november 2006

... om op te warmen" is een toen nog getypte versie van zomaar wat bedenkingen over zakelijke contacten tussen twee personen tot ze beiden een mens worden van vlees en bloed, en die het contact alleen maar versterken doorheen de jaren. Een lofprijzing aan de vriendschap die sterker is dan de liefde, en zo nu nog op vandaag een blogverhaal waard is!

Namen en plaatsen refereren naar een echt verhaal maar zijn zoals in vele boeken en films hier vervangen door andere namen al blijft het verhaal levensecht en waarheidsgetrouw. hier gaan we:

Tien maanden terug.

September 1991

een naamkaartje waarop we vlug noteren:

- gebak, op te warmen; chocolademousse ...

Een zoveelste aanbieding.
Voor ons misschien niet interessant, toch bewaren.

De jonge man, netjes gekleed, komt een maand

later terug - wat is ons overkomen;

dat weet wellicht geen van beiden, maar als vreemden

bleken wij zelfde wegen te gaan ...

Het product, deze keer de boels, werd een

eerste schakel, reeds verstrengeld in een

wederzijdse sympathie, die deugd deed.

Even later, bijna op de valreep, een uitnodiging

tot een degustatie-avond, die in dank wordt aanvaard.

Maar wie zijn we .... de vrienden van vroeger voor

de anderen, al kennen we elkaar nauwelijks.

Of toch, want eindelijk iemand gevonden die weet

te genieten van een fijne tafel, en voor wie

een mooi pak, zo niet belangrijk dan toch aangenaam

dragen is.

Ik vraag me zelfs nu nog af of het precies niet

mijn complimentjes zijn geweest met zijn verzorgd

voorkomen die de tweede schakel vormden.

Van dat ogenblik af groeide de vriendschap in

verhouding tot de grootte van de facturen, al had

geen van beiden invloed op elkaar, integendeel.

Een summum werd wellicht de Meersbloem, met

een dagenlange intense nasmaak. Gewoon prachtig, man!

Met uw geliefde die verwonderd is over mijn platenkeuze

"DU", maar me toch in een nieuw pak steekt,

thuis afscheid nemen ... bij rode wijn ...

tot hij wederkomt, de Kerstman.

Dat is wat men noemt: jong en dynamisch,

en toch zo fijngevoelig.

Dat voel je in elke handdruk, in de glimlach.

Stilaan werd het een samen-uitzien naar 18.07.

"U bent zeker op mijn huwelijk" wist ik reeds

bij uw derde bezoek ...

En dat was groot, want wat is vriendschap?!

Niets meer dan er zijn voor elkaar.

Het werd dus tijd voor een tweede re-unie: een festijn

bezegeld met Champagne, niet voor de naam,

maar voor ons - bijna een voorlopig afscheid van

de jongeling, die straks man en vader wordt.

Nog even speelde hij de Paashaas, lekker groot;

en zo blijft ons alleen de zomer nog, die zo anders

zal zijn ... dat ik er even stil bij word,

dankbaar herinnerend alles wat we samen hebben beleefd,

bron van stille vreugde en kracht, waar een firmanaam

gestalte kreeg in vlees en bloed, in lach en traan,

immer om elkaar begaan, vooral uit gans mijn persoon

U het beste toewensend, beste vriend,

om elkaar straks in blijheid terug te vinden.

Dankbaar om de vriendschap en de genegenheid,

echt heel veel geluk, Hans!

Geschreven door maarten om 20:19 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 november 2006

heimwee

of zo ...

een "dagelijkse gedachte" waarin ik me nog altijd een beetje herken.
En zo gaan we terug naar de oorsprrong van mijn blog; misschien het ogenblik om blogland uit te nodigen terug te gaan in mijn archief en niet alléén bij de laatste berichten stil te staan. Want in die eerste maanden heb ik velen leren kennen en vooral omgekeerd. Bij deze een hartelijke uitnodiging en alvast dank aan de mensen die me nog niet zo lang volgen!
Echt van harte!

Misschien is het wel heimwee, dat ik nog heimelijk blijf vechten om iets dat al lang verloren is.
(vrij naar) Verdano (ingestuurd door: El Condos, Brugge)

Geschreven door maarten om 18:25 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 november 2006

fotoreportage

omdat ik nu even wat minder tijd heb en ik weet dat er toch sommigen zijn die dankbaar gebruik willen maken van bepaalde foto's. Laatste heb ik gemerkt op menig blog.

Geschreven door maarten om 10:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 november 2006

zo heeft menig blogger weer wat inspiratie zijn eigen blog op te frissen, is het niet?

Geschreven door maarten om 10:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 november 2006

Geschreven door maarten om 10:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 november 2006

Geschreven door maarten om 10:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 november 2006

... en toch verder denkend aan hem

Geschreven door maarten om 10:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 7 november 2006

mmmmmmmmm

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 6 november 2006

doortocht

we zijn hier maar op doortocht, en het is enkel door ons leven te leven, dat het ons lukt de eindstreep op een waardige manier te halen , wij hebben een bol wol meegekregen maar de sjaal moeten wij zelf breien

gelezen op blog van peter1925

Geschreven door maarten om 22:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 6 november 2006

ook mooi

zoals andere die een vriendin me stuurde

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 5 november 2006

Het gewicht van niets ...

Een koolmeesje vroeg aan een duif: ‘Weet jij hoeveel een sneeuwvlok weegt?’
‘Zo goed als niets’, antwoordde de duif.
Het koolmeesje lachte. ‘Ik zat gisteren op een dennentak toen het begon te sneeuwen. Geen sneeuwstorm, maar een zachte sneeuwbui, mooi als een droom. Omdat ik niets beters te doen had, telde ik de sneeuwvlokken die op mijn tak vielen. Na een tijdje was ik bij 3 751 952. Toen viel de 3 751 953ste op mijn tak, met een gewicht van zo goed als niets, en toch brak de tak af.’
Het koolmeesje vloog weg. De duif dacht na. Hij was al eeuwenlang, sinds de tijd van Noach om precies te zijn, een expert in vrede. ‘Misschien is er ook slechts één mens nodig om de weegschaal te doen omslaan en de hele wereld in vrede te laten leven’, dacht hij.

Geschreven door maarten om 23:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 4 november 2006

wat verlang ik

Heb je er ooit al bij stil gestaan wat je eigenlijk ten diepste van anderen verlangt tegenover jezelf?

Meestal is de vraag nogal zelfbetrokken en klinkt ze dan: Wat verlang IK ? Of nog: de vraag wordt niet gesteld want in onze wereld begint de zin met : IK verlang ...

Dit is de vraag die op tafel ligt en nog even zal nazinderen, want zo had ik het nog niet eerder gezien.

Volgens Peter Schmidt is dat niets anders dan de concrete invulling van de zaligsprekingen, hier en nu.

Ik beperk me hier voornamelijk tot de zieke medemens ;gewoon een paar eigen bedenkingen.

Zou het niet kunnen zijn dat men je wil laten delen in de kennis en kunde van een ander die je zo een gelukkiger mens maakt.

Zou het niet kunnen zijn dat het antwoord ligt waar je als zieke met zachte handen en zachte woorden benaderd wordt,

dat men medelijden en begrip voor je situatie opbrengt,

dat je lijdend mensenhart met schroom en respect wordt benaderd zonder vele waaromvragen omwille van de intimiteit?

Zou het ook niet kunnen dat méér dan deze lichamelijke genezing er een woord valt van geestelijke opbeuren;

dat men het ook kan verdragen dat ik klaag wanneer het leed bitter smaakt of ik in herhalingen verval.

Mag er dan een mens aan mijn ziekbed staan met een zuiver hart en vol liefde, die me hoop en verzorging biedt en me zo innerlijke vrede brengt.

Mag ik bij iemand thuiskomen die echt naar me luistert. Mag ik genegenheid en meeleven voelen en me zo een beetje bemind weten om weer anderen te kunnen en te mogen beminnen , ook al word ik in mijn ziek-zijn (nog) niet begrepen.

Mag ik mezelf zijn, ook met mijn gebreken, desnoods met mijn slecht karakter, mijn liefde die soms eigenliefde is.

Eigenlijk gaat het om het geluk als grote drijfveer van elk mens, want wanneer de afwezigheid van dat alles wat ik hierboven aanhaalde er echt zou zijn,dan pas word ik een ongelukkig mens.

Gelukkig daarom wanneer je beseft dat je fundamenteel arm bent, want alleen zo kan je krijgen. Dat krijgen is een geschenk en vormt dus een band tussen de gever en de ontvanger. M.a.w. omdat het geschenk gratis is, datgene wat ik van de ander dus heb verlangd en gekregen, ontstaat er zoiets als een liefdesband.

En dan kan je niets anders dan dat geschenk te delen, wat je met vreugde zal doen. Je zal er zich nu zelfs toe verplicht voelen want dat is het begin van alle solidariteit,de invulling van de zaligsprekingen hier en nu Wie zo wil leven beweegt zich op de weg van de liefde en zal het geluk ervaren in zijn hart! Ik weet dat dit geen gemakkelijke weg is, maar ook ik probeer het telkens opnieuw met vallen en opstaan ... en laat me eerlijk zijn tegenover mezelf: met God als dragende kracht!

Dank voor u mee-lezen en mee-denken; dan is ook bloggen geen verloren tijd geweest, maar misschien een weg elkaar nog beter te leren kennen.

Van harte!