schoonheid

Met twee vissen en vijf broden gaf Jezus meer dan 5000 mensen te eten, staat er in het Evangelie. Hoe vertaal je een eeuwenoude boodschap in een moderne krantenadvertentie?

15 augustus Maria Hemelvaart.

 Ik breng je licht, Beeldige Vrouw. Een kaarsje vol vuur mag schijnen over een zoekende wereld te klein voor zoveel donkere,vragende mensen. Ik breng je licht, Vrouw van Troost. Een lichtpuntje voor de bange wachtende, Achteraan in de rangorde van de besten, Gekwetst door het leven, door de vrienden van gisteren. Ik breng je licht, Dragende Moeder. Een schijntje van hoop en koestering want kinderen huilen nog, jongeren vragen, grote en kleine kinderen zoeken zonder vinden. Ik breng je licht, Altijd Begrijpende. Een houvast voor de zieke, de troosteloze eenzame, die twijfelt, vergeet of niet begrijpt Zijn belofte: 'Ik zorg voor je als de liefste Vader, de liefste Moeder'. Ik zoek je licht, Vrouw van Blauw en Wit, Je hand die reikt,nooit loslaat wie roept, wie bidt. Ik vraag je licht Maria, Moeder van God en mensen, ga mee de weg van mijn leven,vandaag en altijd.

Een gecodeerde brief drijft de devote jonge monnik Conrad zijn kluis uit, het rumoerige, verraderlijke Italië van de dertiende eeuw in. Op zijn queeste naar de waarheid rond de dood van St. Franciscus krijgt hij te maken met wereldse kooplui, intrigerende geestelijken, ontembare vrouwen en zelfs paus Gregorius X. Bij elke stap van Conrads moeizame tocht wordt zijn strenge moraal, zijn geslepen geest en zijn liefdevolle hart op de proef gesteld. Deze rijke historische thriller vol authentieke, onweerstaanbare personages voert de lezer mee naar een roerige historische periode en levert een plausibele oplossing voor het historische mysterie van de verdwijning van St. Franciscus.

We horen het heel vaak en het komt ook vaak geloofwaardig over maar is het ook waar in de realiteit? Geven wij mensen een tweede kans of zijn het maar nobele woorden.
We horen het meerere keren in een preek na een Evangelielezing en Jezus maakte er zijn statement van; meer nog, hij ging aanliggen bij zondaars. Hij wilde allen een tweede kans geven, zelfs een derde.
Wij bidden haast elke zondag in de eucharistie voor die mensen die een misstap beginngen dat ze mensen in liefde mogen vinden die hen nieuwe kansen aanbieden en hen het kwade uit het verleden niet langer aanrekenen;

MAAR wat doe je wanneer een man met een strafblad, die jaren vastzat, tegenover jou zit en zijn vehaal doet bij een kop koffie, er oprecht berouw over heeft, bewust is van zijn daden en nu de gevolgen ervan inziet en ze in stilte draagt, maar nergens meer welkom is wanneer hij gaat solliciteren eens ze horen dat hij geen bewijs van goed gedrag kan voorleggen. Waar zijn dan deze mooie woorden, de mooie preken, de voorbeden? Toch heel ver weg van dit concrete leven, zeker indien betrokkene er alles aan doet om zelfs nu een  andere te helpen; als je ziet dat die persoon echt kan en wil werken met zijn handen.
Is het echt niet mogelijk dat mensen eens de tijd nemen om het profiel van die unieke persoon grondig door te lichten en er voor te zorgen dat dit strafblad wordt verwijderd? Hoe geloofwaardig zijn anders onze woorden nog en wat meer is, zo ontnemen we wel degelijk elk laatste sprankeltje beetje hoop.

My rhythm to friendship is the beat of your feet i love the sense of the sound which makes me think of you all around wherever we meet there is always a wisdom in friendship that feels the world with encouragement to be part of our friendship. The day I met you I found a friend - And a friendship that I pray will never end. Your smile - so sweet And so bright - Kept me going When day was as dark as night. You never ever judged me, You understood my sorrow. Then you told me it needn't be that way And gave me the hope of a better tomorrow. You were always there for me, I knew I could count on you. You gave me advice and encouragement Whenever I didn't know what to do. You helped me learn to love myself You made life seem so good. You said I can do anything I put my mind to And suddenly I knew I could.

Ik was maar even aan zee en daar zag ik twee kinderen spelen in het zand. Broertje en zusje waren bezig met uit het mulle zand koekjes te bakken. Het meisje had juist een stervormig gebak gemaakt en wou dat aan haar papa gaan tonen toen ze zag dat hij op hen afkwam met twee lekkere ijsjes. Het broertje keek even naar zijn 'zandkoekje' want wat zou hij er nu mee gaan doen. Maar algauw liet hij het vallen om naar zijn vader te lopen en te genieten van het lekkere ijsje. Zus echter was nog bezig hoe ze dat voorzicht toch op een plaatsje neer kon leggen. Ze zag wel dat haar ijsje begon af te druipen maar ze stond voor een dilemma. Papa riep haar dat ze vlug moest komen wilde ze er nog kunnen van genieten. Ze legde het zandgebakje zo goed en kwaad als kon op een verharde plek en liep toen naar haar vader toe waarvan de handen al onder de crème zaten. Ja, kiezen is altijd verliezen, een beetje loslaten of alles loslaten, het beste deel kiezen als er dan een beter deel is. Misschien toch maar beter kiezen voor enige voldoening dan voor luchtkastelen. Dat luchtkasteel kan het genot zijn dat nu overal de bovenhand haalt. En zoals een blogvriendin me mailde: "Genot is een levensmoordenaar, meer dan duizend luchtkastelen!".

Dan heb ik nog een interessante boekentip vor jullie nu de drukte van alle dag nog de overhand niet heeft genomen. Ik heb er dermate van genoten dat ik het boek aan de kant wou leggen om uit te roepen dat je dat zeker moet gelezen hebben, enkel en alleen misschien om te beggrijpen wat de plaats ingenomen heeft nu we ons afgekeerd hebben van onze gelovige wortels.

Thomas Teglgaard

Verscheurd

Een spannende roman over een thema dat velen bezighoudt: bevrijdingspastoraat.

Sebastian Nedergaard is een succesvolle psychiater en gelukkig met zijn vrouw en drie kinderen… totdat er een nieuwe patiënte wordt opgenomen op zijn afdeling, Johanne Jensen. Johanne is op het eerste gezicht psychotisch, maar er lijkt meer met haar aan de hand, iets wat Sebastian met al zijn vakkennis niet kan verklaren. Een medepatiënt die lijdt aan een depressie, Cornelius Kappelgaard, meent wel te weten wat Johanne mankeert. Hij is dertig jaar zendeling in Tanzania geweest en in Afrika heeft hij veel gezien van de macht
van de duivel. Daarom veronderstelt hij dat Johanne in de macht is van een kwade geest. Dat strookt absoluut niet met Sebastians overtuiging: hij gelooft niet in God en ook niet in bovennatuurlijke machten.

Met de komst van deze twee patiënten komt Sebastians leven in een stroomversnelling. Zijn huwelijk staat onder grote druk, doordat hij al jaren meer aandacht heeft voor zijn werk dan voor zijn gezin. En terwijl zijn huwelijk ten onder gaat aan zijn carrière, lijkt hij zijn carrière op het spel te zetten door zich in te laten met bovennatuurlijke zaken.

Het was op zo een dag dat de Belgen (en wellicht ook de Nederlanders!) hadden vergeten hoe streng de voorbije winter was geweest. De mensen zochten de schaduw op, met de tong uit de mond als honden; ze dronken ijskoud bier en frisdrank, kochten wafeltjes voor zichzelf en ijsjes voor de kinderen. Of ze gingen in de zon liggen, als vlees dat vrijwillig in de braadpan gaat liggen. Een dag waarop iedereen buiten was; de mensen gingen naar het strand, naar tuinen of parken, met tassen die zo vol waren dat het leek of ze voorgoed buiten wilden blijven. Het was op die dag dat jij naar me toekwam in vriendschap.