Zondag 12 september 2010
slachtoffers in of van de kerk
Laten we even enkele jaren terug gaan in de tijd. Het deed zich voor in de abdij te Hammont-Achel waar ik enkele dagen verbleef om te genieten van de wijdse natuur, maar natuurlijk in eerste instantie om me te herbronnen, me in stiltte terug te trekken met een boek, in gedachten maar vooral om de gebedsdiensten te volgen en zo internser het contact, de innerlijke stem te horen die me al langer in de oren klonk.
Het was na het middagmaal dat in stilte werd gebruikt, dat er kans was de andere gasten op een leuke manier te leren kennen bij de afwas, zowel vrouwen als mannen. En het is wellicht omdat men zich in zo een oord heeft terug getrokken, dat daar kan gesproken over dingen die soms op de tong liggen maar niet kunnen uitgesproken worden. Ik voelde zo iets aan bij een andere gast. En na de afwas gingen we in de binnentuin zitten om over koetjes en kalfjes te praten, maar die persoon wilde eigenlijk iets toevertrouwen dat hem al lang bezwaarde. Hij was destijds zijn roeping gevolgd, was ingetreden als seminarist maar om onduidelijke redenen - en dit tot op heden - de deur gewezen. Hij voelt zich tot op heden 'slachtoffer', ook zijn we twintig jaar verder. Zijn leven is toen gestopt. Er waren diepe littekens die er altijd zullen blijven want alles wat in zijn kamer hangt of staat, alle contacten verwijzen direct of indirect naar zijn afgebroken roeping, zeker als hem de vraag gesteld wordt welke studies hij heeft gedaan. En terwijl het gesprek vorderde kwam een ander erbij staan en toen die even had meegeluisterd onderbrak hij ons vriendelijk met de woorden: "Als ik dit allemaal hoor, dan moeten we misschien een groep oprichten met en rond al deze 'slachtoffers' die nooit hun priesteropleiding konden volmaken". Het was even stl en toen kwam het ene verhaal na andere naar boven van allemaal jonge mensen die om onduidelijke redenen, vaak zonder reden, de poort van het seminarie of congregatie werden gewezen. Ook ik ken gelijkaardige verhalen. Ik hoor nog de woorden van een president van een groot-seminarie die weerlegde dat hij "liever geen enkele priesterkandidaat heeft dan elf slechte'. De peroson in kwestie werd zelf wel op de duur elders benoemd, maar komt nog regelmatig in de media omdat hij "zoveel goed werk doet". Wie zijn of waren die 'slechten' dan, zij die niet geen goede student waren, verdacht van homofiel te zijn ...
Hoe dan ook, in het heetst van de strijd rond de term 'slachtoffer binnen de kerk', denk ik dat hier de échte slachtoffers niet mogen vergeten worden, want die mensen liepen een levenslange schade op die wellicht anders dan sexueel misbuik veel erger is. Velen vonden geen nieuwe baan meer want op jonge leeftijd - voor de meesten pas 18 jaar - was er geen zin meer een andere studierichting te volgen. De ouders waren ook ontgoocheld en dachten dat de zoon een jaar lang op hun kosten had geleefd. Het sociale weefsel viel meteen uit elkaar en velen van hen waren niet langer in staat om een relatie aan te gaan, want in feite hadden ze maar één relatie voor ogen, deze in de vorm van het priesterschap. ... Of een andere manier van misbruik van macht!
1 reactie op dit bericht
Verlegen
Hebt u zelf je eigen artikel al eens goed gelezen? je moest verlegen zijn dit te durven schrijven.