Grote maten

Er zijn natuurlijk ergere dingen op de wereld dan om 5 u in de ochtend een mailtje te krijgen van een dame Sjoeke genaamd.

De Lou mag dus als gast iets op het blog van Sjoeke zetten… Jawadde dat wordt dus een hels karwei voor mij want van de mode daar ken ik dus niks van

     
Ik weet dat sommigen mij voor een notoir vrouwenloper verslijten en dus zou men er kunnen van uitgaan dat, wie iets van vrouwen kent ook iets van mode zou moeten kennen, of zou ons Sjoeke zich hebben laten inspireren door dat kolderverhaal bij siliconen-Debbie ? Zou ze nu echt interesse hebben voor die "lange lou" ?
Zou het haar niet meer te doen zijn om de cupmaat te weten van de eierpottekes in mijn onderbroeken?
 
Awel ik denk van niet… ik zou eerder geneigd zijn te denken dat ze meer iets zou verwachten in de trend van de verhalen die op mijn blog staan. Verhalen met steeds een onderliggende vraag… zijn ze nu echt waar of niet…

Dat de Lou niks van mode kent is toch maar normaal zeker, reeds van bij zijn geboorte is Lou al een buitenmaat geweest. De babykleding viel in het begin nog wel mee maar eens er broekjes met pijpen aan te pas kwamen, was het al vrij duidelijk dat Louke voorzien was van een stel "lange stekkebenen". Nog erger werd het als ook de periode van geklede jasjes was aangebroken. Ofwel waren de mouwen te kort ofwel als de mouwen van lengte waren was de jas te groot. Als er nu iets is dat ik na al die jaren nog niet kan verteren is het wel dat de ontwerpers nooit rekening houden met lange armen en benen, om dan van de bijhorende grote voeten nog maar te zwijgen.De laatste jaren is er wel een beetje verbetering in gekomen doordat de ketens met Nederlandse origine hier uiteindelijk ook hebben gezien dat er in ons landje ook mensen met afwijkende lichaamsdelen rondlopen. Ik kan nu dus al wel een deftige broek of pak in confectie kopen, al moet ik nog wel benadrukken dat men nog altijd niet goed doorheeft dat het hoogteverschil tussen kruis en taille ook niet te standardiseren is, maar soit dat is misschien maar een detail.

Ik geef eigenlijk heel weinig om mooie kleding, het liefst van al loop ik rond in een gewone alledaagse werkbroek met een nog even alledaagsere sloddertrui. Voor het 50-jarige huwelijksjubileum van mijn ouders echter wou ik me wel nog eens in het nieuw steken. Ik wou de reutemeteut van de familie die ik niet, of slecht van heel ver kende wel eens horen vragen : "wie is die sjieke mijnheer daar" en dus ik naar een gekende kledingzaak langsheen de A12. Het was juist een periode van speciale kortingen op broeken en jassen en, let op, ook in de speciale maten vertelde een stem in een publicitair blok op de radio. Zoals gezegd dus ik daar binnen en regelrecht naar de rekken met broeken en jassen, want een klassiek pak zag ik niet zitten. Ik wou na veel kiezen en keuren eens een combinatie maken van een beige broek met een bordeaux blazerachtige vest. Volgens de dame die me vergezelde was het mooi.

Ik had echter een probleem.

Zowel de broek als de jas waren niet voorzien van het merkteken van speciale korting zoals alle andere (normale) vesten en broeken. Ik dus een woordje uitleg gevraagd aan die verkoper die me hielp bij het vinden van de juiste maten, en toen zei die zonder verpinken dat er nooit kortingen toegestaan werden op speciale maten. Wel dat had die nu niet mogen zeggen… Ik ben die vent daar beginnen uitkafferen dat het misleidende reclame was en nog meer van die onhebbelijke dingen en wees gerust ik zei het niet al te stil. De hele afdeling herenkleding heeft het wel gehoord en hoe meer die jongen zijn best deed om mij te kalmeren, hoe harder ik doorging en hoe luider ik verkondigde dat hij die broek en die vest maar ergens kon steken… Ik moest ze niet meer hebben…. Ocharme die jongeman… Hij stond daar natuurlijk ook maar om zijn dagelijks brood te verdienen kon er feitelijk ook niks aan doen dat zijn baas op die manier de kopers misleidde, mar dat vond ik nu juist zo onrechtvaardig…
                             

Uiteindelijk heeft die jongen mij, waarschijnlijk omdat ik zou stoppen met roepen en tieren, toch een korting van 20 % toegestaan en ben ik naar huis kunnen gaan met de spullen die ik wou hebben.

Voilà Sjoeke, uiteindelijk toch nog iets uit de modewereld geworden hé. Ik dank U zeer hartelijk om als gast te mogen fungeren op je mooie blog.

Of het verhaal nu "WAAR" is of "NIET WAAR" dat blijft nog even de vraag, de lezers op je blog kunnen er misschien eerst hun gedacht van zeggen en ik geef later wel het antwoord. Wie meer van dit soort verhalen wil lezen moet ook maar eens een kijkje gaan nemen op mijn blogje.

https://blog.seniorennet.be/lange_lou1/

Dank je, Lou, voor de humor in je verhaal!
Nu maar hopen dat mijn lezers dit aanvaarden ...
Madammeke
 
Wie waagt een gokje..? 

Toen Sjoeke me vroeg om op de koffie te komen, vond ik het een leuk idee. Ik was al eerder een keertje gevraagd maar ik had toen niet veel tijd en daarom vind ik het leuk dat ze het een tweede keer vroeg. Maar wie is nu Ekenit? Het woordje is gewoon omgedraaid en dan wordt het Tineke, ik ben van nature altijd vrolijk en opgeruimd en hou van grapjes maken ... Ik ben geboren in Groningen op 26-12-'44 en dus een Kerstkind, niet dat het zo prettig is om dan jarig te zijn, je kunt nooit iets doen wat je zelf leuk vindt en we zijn de laatste jaren zelf ook vaak weg met Kerst. Ik ben getrouwd met 19 jaar en dat was zoals ze dan zeggen "een moetje". Uit dat huwelijk is een hele lieve zoon geboren maar na 15 jaar was het huwelijk voorbij ...

Daarna ben ik een hele tijd alleen geweest en toen kwam ik een heel lief ventje tegen, Job, waar ik nu alweer 16 jaar heel gelukkig mee ben getrouwd. Job heeft een lieve dochter en zo hebben wij samen drie schatten van kleinkinderen, meisjes, 10, 12 en 14 jaar, die ik heel vaak zie want ze wonen vlakbij.

Nu, dit was even een stukje over mijzelf, laat het ons nu eens verder hebben over de kaartjes. Mijn blog is een uit de hand gelopen grap, het was voor mij bedoeld om handiger te worden met de computer. Ik heb nooit computerles gehad en ben er ongeveer zes jaar geleden mee begonnen. Vorig jaar juni las ik iets over bloggen en dacht: "probeer het gewoon en als het niet lukt stop ik er mee." Nu, ik moet eerlijk bekennen dat ik het heel moeilijk vond en als er niet zoveel lieve bloggers waren geweest om te helpen was ik allang gestopt!

Ik kon zelfs geen button maken en om iets te hebben om op een blog te zetten heb ik de kaartjes maar gedaan Ik had nooit kunnen denken dat de bloggers het zo leuk zouden vinden. Vele reacties komen er binnen op de kaartjes, die ik dan ook met heel veel liefde maak. Ook het kaartjes maken zelf, is zo voor de grap begonnen. Ik kreeg er eens een mooie toegestuurd en ik dacht: "dat vind ik nu leuk, dat ga ik ook proberen" en waar ik aan begin, lukt mij ook meestal wel.

Nu mijn volgende hobby en dat is, na het kaartjes maken, voor mij het leukste om te doen! Vissen vangen!! Dat doen we meestal met ons beiden. Ik denk niet dat jullie dit nu zo achter mij hadden gezocht maar voor mij is dit het mooiste om te doen, heerlijk genieten aan het water en de vissen zet ik netjes terug hoor!! Dan heb ik als hobby nog het fietsen, zwemmen en het wandelen, dus last van verveling heb ik zeker niet. Ik hou er trouwens van om in de natuur te zijn.

Nu, ik hoop dat dit niet een langdradig verhaal was! Dit was het zo ongeveer en ja, ik ben inmiddels op veler verzoek met een tweede kaartjes blog begonnen! Al komen er hier in de zomermaanden niet veel nieuwe bij, na de zomer begin ik weer met volle moed aan een nieuwe collectie kaartjes!

Ik bedank Madammeke dat ik hier op de koffieklets mijn verhaal mocht doen en ik hoop dat jullie het ook een beetje leuk vonden dat ik de gast was voor vandaag.

Iedereen is welkom op mijn blog:
https://blog.seniorennet.be/ekenit/

Ik wens alle lezers en bloggers nog een fijne vakantie ... Groetjes, Tineke.

Nogmaals bedankt, Madammeke, voor de gastvrijheid op je mooie blog!


 
 Jij ook bedankt, Tineke .. Jij ook

Uitnodiging ontvangen, van wie mag die wel zijn, zal vlug eens zien.

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht het is van Sjoeke of ik op bezoek wil komen en of ik haar een mailtje kan sturen om het te bevestigen. Ja natuurlijk ga ik op bezoek en zit al aan de pc om te antwoorden.

Zodra ik het mailtje verstuur denk ik eraan dat Sjoeke me ook vroeg om tijdens mijn bezoek mijn "levensverhaal" te vertellen,

hoe ga ik daar aan beginnen, hoe vertel ik over mezelf, wie ben ik, wat doe ik graag en al die dingen. Veel te veel vragen kwamen op me af. Tot op het moment dat ik zei; je begint eenvoudig bij het begin.Simpel toch!

SIMPEL.....toch moeilijker dan ik dacht, want ben een persoon die niet snel zomaar over haar leven vertelt, kijk graag eerst de kat uit de boom en dan beetje bij beetje komt men wat te weten over mij. Of dat typisch is voor een "waterman" zou het niet weten, ben namelijk geboren in een wintermaand - op een vrijdag de derde dag van februari -in het jaar 195x.

Mijn naam die ik bij geboorte heb meegekregen is Patricia....

Ik ben ook een persoon die goed en graag naar andere luisterd en wanneer ik in de mogelijkheid ben om te helpen, dan zal ik dat zeker doen. Heb nog voor slachtofferhulp gewerkt, maar niet verder vertellen hé.

Ben een 30 jaar gehuwd met Guy, we wonen in de mooie kempen te Herentals, samen hebben we een zoon die nu al een tijdje samenwoont met zijn vriendin. We hebben jaren in het buitenland gewoond en gewerkt tot we met veel verdriet naar België zijn moeten terugkeren. Heb er vele lieve mensen mogen ontmoeten en leren kennen.

Maar ach brood bakken ze overal en misschien was ik dan nooit hier tot bij Sjoeke geraakt en met een weblog gestart.

Alhoewel ik met mijn blog maar ben begonnen door mijn ziekte ( fybromealgie) Deze heeft ervoor gezorgt dat ik niet mee uit werken kan en het heel moeilijk heb om een, hoe moet ik het uitdrukken, ja laat ik maar zeggen het moeilijk heb om een normaal leven te hebben. Pas op hè mensen, zit niet van 's morgens tot 's avond opgesloten in mijn huisje hoor, maar veel sociaal contact heb ik door de ziekte niet meer, de meesten haken gewoonweg af na een tijdje.

Ach ik begrijp het hoor.

 

De dag dat mijn blog starte heb ik uren zitten nadenken over wat ik eigenlijk zou schrijven, er is zoveel waar men kan over vertellen, toen dacht ik terug naar de jaren van mijn jeugd samen met de grootouders, veel uren samen in de tuin doorgebracht, opa veel geholpen met de bloemen, planten en dieren enz. We zijn namelijk ook dierenliefhebbers en hebben tot vorig jaar altijd hondjes gehad, misschien dat er terug eentje komt.

Toen wist ik het mijn blog zou gaan over kamerplanten en dergelijke.

Heb altijd iets gehad met bloemen en planten, nooit de plaats en tijd ervoor gehad en toch zonder dat ik het mij realiseerde wist ik er toch, dank zij mijn grootvader, er het een en ander van en dat wou ik met veel mensen delen. En daar de pc een grote deur is naar de buitenwereld....waar men bij heel veel mensen komt......

De titel voor het blog was snel gekozen, een samenvoegsel van kamerplanten en tuinieren = t' Kamerniertje

Of hoe men in zijn leven toch word geleid door het verleden en de toekomst.

Maar hoe ben jij dan aan die naam tante Lotte gekomen? Wel dat kan ik eigenlijk niet meer zeggen, die was daar ineens en ik vond het een leuke naam om te gebruiken als pseudoniem, iedereen zou denken bij het horen/lezen van die naam aan een mevrouwtje met een brilletje, een schortje zo het typetje van een gemoedelijk oud vrouwtje, maar niks is minder waar.

Dit is nu voor een groot deel mijn leven, hier mag ik nu lieve mensen ontmoeten en leren kennen, al is dit voor een groot deel via de moderne communicatie, de computer.

Sjoeke, hartelijk dank voor de goede ontvangst en de lekkere koffie, maar ik moet nu gaan.

Het was gezellig, een dikke kus en knuffel tot volgende keer.

Welcome to my site t'Kamerniertje
https://blog.seniorennet.be/alpha/



Dank je Tante Lotte
Sjoeke