Moto-pech

Zo ook vorige week, sta ik aan mijn kookpotten, plots een telefoon van mijn zoon !
Mama, mama ik sta hier in Brasschaat en mijn ketting van de moto is eraf gevlogen en nu sta ik hier ... Allez zeg ik, hoe kan dat nu ! Je hebt hem nog maar pas een week !
Wat moet ik nu doen, staat hij bijna te wenen aan de telefoon.
Ja, jongen , ik zal met de wagen komen, eventjes geduld hé.
Ik ga vlug wat ijzerdraad, schroeven, koord, tang en een deken bij elkaar zoeken,niet om op te gaan slapen maar in de overtuiging dat de moto in de koffer kan.
Gelijk nen echte VAB dienst wip ik in mijne auto richting panne.
Daar aangkomen staat mijn zoon wat te prutsen aan die moto. Tja, dat ziet er niet goed uit hé manneke zeg ik, terwijl ik dat ding al aan het inschatten ben om in mijne koffer van de auto te krijgen en besef dat we op die manier niet gaan thuis geraken.
Allez, we zullen onze handen toch moeten vuil maken dus proberen we die ketting aan het chassis te bevestigen zodat de moto kan bollen zonder in de knoei te geraken.
Bollen, rijden, tja hoe gaat dat zonder aandrijving dacht ik zo.
Vlug naar een vriend bellen , zegt mijne zoon,misschien kan die mij duwen met zijne moto.
Ik zag al in mijn verbeelding die gast zijn voet aan het achterste van de pech- moto mijn zoon vooruit duwen. Dat kan nooit lukken dacht ik, ofwel is die gast zijn voet kwijt binnen de vijf minuten en moet ik naar de spoeddienst ofwel krijgt hij hem gewoonweg niet vooruit !
maar gelukig kon hij niet komen.
Na een kwartier zoeken naar de verloren bouten tussen de file vraag ik nog eens voorzichtig hoe mijn zoon denkt thuis te geraken. Te voet is wel een lange afstand zegt hij en ziet al bleek bij die gedachte.
Kun jij mij naar huis duwen met de auto ? Ik slik eens en mijn hart slaat al op hol met in gedachten een moto+zoon die tegen mijn zijdeur liggen te slingeren...
Allez vooruit zeg ik flink,we zullen het hier in een zijdreef eens proberen !
Na wat sukkelen, toch niet zo gemakkelijk, hebben we geen andere keus, en met de moed der wanhoop, begeven we ons in de file.
Na een halve kilometer begint hij te kreunen en te puffen... mijne arm !!! Straks ligt hij in den auto ! Volhouden roep ik, we zijn juist voor het kruispunt, maar hij hoort mij al niet meer en heeft afgehaakt en bolt gelijk nen 'echte' het kruispunt over.
Daar aangekomen staat hij op mij te wachten met een vertrokken gezicht van de pijn !
Rust maar efkes, zeg ik aanmoedigend, het zal ons wel lukken.
Terug op weg met een hoop ijzer en mijne zoon aan de zijdeur zie ik in de tegevovergestelde richting politie aankomen en roep uit volle borst POLITIE !!!
Hij haakt af en ik zie hem een zijstraat inbollen, dezelfde straat als de politie neemt.
Ik aan de kant (weeral) en wacht vol spanning... Na 5 minuten zie ik hem met moto aan de hand afkomen en vraag, en ? Ik deed net of ik parkeerde zei hij overtuigend, ze hebben niks gezien.
Oef ... dat was even spannend.
Met tussenpozen van rust, want ik wou geen arm in mijn wagen en dan toch naar de spoed om hem er weer aan te zetten, vervolgde we ons avontuur.
Bijna thuis aangekomen hadden we besloten om een rechte baan te nemen langs het veld,met weinig verkeer.
Nu dat we al de kneepjes hadden en hij zelfs in bolvlucht kon aanpikken, reden we de laatste kilometer huiswaarts, toen ik plots achter mij een politiesirene hoorde...
Vlug keek ik in mijn achteruitkijkspiegel, zag de lichtjes flikkeren, en een zwaaiende
politiearm,ik kreeg direkt een warm en misselijk gevoel.
De auto aan de kant gezet en vriendelijk naar de agente gestapt die het raampje van de combi al had neergelaten.
Dat mag niet hé ! zei ze direkt, zo rijden met iemand... Ja mevrouw, ik weet het, maar het is nog maar net van achter de hoek,sta ik dapper te liegen en verwacht toch een boete.
Je zult te voet verder moeten ,richtte ze zich aan mijn zoon, of de moto komen ophalen met een karretje! Hij knikte maar wat en was blij dat hij een helm ophad
Ik zei oké, jongen je zult best maar al beginnen te stappen (om onze goede bedoelingen duidelijk te maken aan de agente).
, Oef ... na al onze pogingen om dat ding thuis te krijgen hadden we eigenlijk nog een geluk bij een ongeluk, dacht ik zo, we kregen alleen maar een standje van de politievrouw.
Na een halve kilometer stappen en 20 minuten later zie ik hem komen aansloffen helemaal onder het zweet !
Vol compassie laat ik hem in mijn auto vallen om te bekomen en besluit om ook mijn 'duw' bijdrage te leveren. Hij blij dat zijn moeder toch een toffe is om ook eens met dat machien te willen stappen. Dus ik volle moed duwen, maar ... dat viel dik tegen,het was een ding van 120 kg !
Toen ik eindelijk de hoek van mijn straat indraaide waar een klein kerkje staat, zie ik meneer pastoor in de voorhof naar zijn plantjes kijken...
Ah! Madammeke! Rijdt hij niet meer ? toch overduidelijk dacht ik zo, als je een senior achter een machien voor de jeugd ziet stappen ! Maar ja hij wou vriendelijk doen hé.
En ??? moet je nog ver ? Al puffend zeg ik nee, nee ik ben er !
Ik woon dan wel naast de pastoor maar hij herkende me niet...
Groetjes Mare









1 reactie op dit bericht
Panne