Ditedatjes

Donderdag 14 juli 2005

21. Spreuk van de dag

Hou van mensen zoals ze zijn: er zijn geen anderen

Geschreven door mare om 18:10 1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 14 juli 2005

Emancipatie vergadering:

Eenvrouw loopt naar de microfoon:
"Ik heet Truus en ben 24 jaar getrouwd met Jan. Ik streek gedurende al die jaren trouw zijn overhemden, maar had daar geen zin meer in".
Daverend applaus uit de zaal.
Ik zei vorig jaar:"Jan, strijk jij die overhemden zelf maar. Ik heb er geen zin meer in."
Weer luid geklap uit de zaal.
De eerste dag zag ik niets veranderen. De 2de dag ook niet,maar op de derde dag stond Jan ineens zelf z'n overhemden te strijken".
De zaal staat op z'n kop van enthousiasme.
Een tweede vrouw loopt naar de microfoon:
"Ik heet Babs en ben 10 jaar getrouwd met Pieter. Pieter heeft enorme zweetvoeten en om die lucht eruit te krijgen moeten z'n sokken op de hand worden gewassen met Soda. Ik had daar geen zin meer in".
Luid gejuich en gejoel uit de zaal.
Ik zei tegen Pieter: "Was jij je sokken voortaan maar zelf!"
De dames staan op de banken.
"De eerste dag zag ik niets veranderen, de 2de ook niet, maar op de derde dag stond Pieter mooi zelf z'n sokken te wassen."
De wave wordt ingezet.
Een klein vrouwtje grijpt de microfoon: "Iek geet Fatima en iek 5 jaar getraut mit Mohammed.
Mohammed wil elke dag cous-cous eet. Iek altijd for hem gekook, maar gad geen sin meer en seg:
As jij wil eet cous-cous, ga maar lekker selluf maak."
De zaal is niet meer te houden.
"De 1stedag iek sie nix,
de tweede dag iek sie nix,
maar derde dag iek sie weer klain bitje mit linkeroog."

Geschreven door mare om 18:03 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 juli 2005

Oudjes

Oudjes,

Vanmiddag reed ik per toeval langs het bejaardentehuis, wegens wegomlegging in het dorp.
Een vriendin van mij heeft er jaren gewerkt en kan de onmogelijkste verhalen vertellen over de bewoners.
Het is een groot gebouw met vele appartementen en studio's, sommige met balkon.
Toen ik voorbij reed, zag ik een flits twee oude dametjes op het bankje zitten voor het gebouw.
Ze zaten mooi naast elkaar, voetjes tesamen en de handen gevouwen op hun schoot.
Hun witte hoofden staken af tegen hun donkere kleding.
Het aangezicht lichtjes naar de zon gericht als in gebed, niet in gesprek met God maar met het voorjaars zonnetje.
Tegen elkaar hadden ze waarschijnlijk al alles verteld en zaten in alle stilte, zoals twee standbeelden.
Hun wereld leek even stil te staan en hadden geen aandacht voor wat er rondom hen gebeurde.
Denken, deden ze zeker wel, maar wat zouden ze denken op dit moment ? Wat gaan we eten vanavond ? Wanneer komt de kuisvrouw ? Gaan we kaarten straks ? Ga ik vroeg slapen vanavond ?
Of, wat is dit zonnetje zalig !
Meteen verplaatste ik mij in hun plaats en met schrik om het hart zag ik mij daar zo zitten over 20 jaar !
Weg met de energie, het rijden met de wagen, boodschappen doen van hier naar ginder en al wat het leven boeiend maakt.
Vereenzaamd zittend op een bank met een andere dame, misschien wel een vriendin, maar te moe om te praten.
Alleen het zonnetje als dikste vriend, die me nog wat warmte kon schenken.

23.05.05
Mare

Geschreven door mare om 19:43 3 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 11 juli 2005

20. Spreuk van de dag

Als alles goed gaat, heb je waarschijnlijk iets over het hoofd gezien.

Geschreven door mare om 10:21 3 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 11 juli 2005

Hulp van poes ?

Om op zijn uitkijkpost te geraken springt 'poes' het liefst eerst op het klavier, met als gevolg dat de tranen in mijn ogen schieten van paniek !
Een echte computer kenner ben ik niet, en zit dikwijls met mijn handen in het haar en produceer de nodige (niet al te mooie ) klanken erbij

Soms kijk ik mijn kat in alle wanhoop aan en verwacht dat hij mij tenminste in goede zin zou helpen, maar als antwoord krijg ik een diep rustig gespin te horen.
Ach , was ik soms ook maar een kat

Mare

Geschreven door mare om 10:15 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 juli 2005