Naar de inhoud

Ditedatjes

seniorennet.beseniorennet.be
welkoma54nu.gif
Wil je blogmuziek horen ?
druk op het pijltje links
even wachten...

Oudjes

Oudjes,

Vanmiddag reed ik per toeval langs het bejaardentehuis, wegens wegomlegging in het dorp.
Een vriendin van mij heeft er jaren gewerkt en kan de onmogelijkste verhalen vertellen over de bewoners.
Het is een groot gebouw met vele appartementen en studio's, sommige met balkon.
Toen ik voorbij reed, zag ik een flits twee oude dametjes op het bankje zitten voor het gebouw.
Ze zaten mooi naast elkaar, voetjes tesamen en de handen gevouwen op hun schoot.
Hun witte hoofden staken af tegen hun donkere kleding.
Het aangezicht lichtjes naar de zon gericht als in gebed, niet in gesprek met God maar met het voorjaars zonnetje.
Tegen elkaar hadden ze waarschijnlijk al alles verteld en zaten in alle stilte, zoals twee standbeelden.
Hun wereld leek even stil te staan en hadden geen aandacht voor wat er rondom hen gebeurde.
Denken, deden ze zeker wel, maar wat zouden ze denken op dit moment ? Wat gaan we eten vanavond ? Wanneer komt de kuisvrouw ? Gaan we kaarten straks ? Ga ik vroeg slapen vanavond ?
Of, wat is dit zonnetje zalig !
Meteen verplaatste ik mij in hun plaats en met schrik om het hart zag ik mij daar zo zitten over 20 jaar !
Weg met de energie, het rijden met de wagen, boodschappen doen van hier naar ginder en al wat het leven boeiend maakt.
Vereenzaamd zittend op een bank met een andere dame, misschien wel een vriendin, maar te moe om te praten.
Alleen het zonnetje als dikste vriend, die me nog wat warmte kon schenken.

23.05.05
Mare

Geschreven door mare om 19:43 Reageer op dit bericht

3 reacties op dit bericht

Caerwyn14 juli 2005 om 16:53

krasse tante ...

Mijn moeder is inderdaad een krasse dame, en ik hoop dat ik op de zelfde manier ouder zal worden.
Hierbij een fotootje van "mijn vrouwen".
v.l.n.r.: Mijn vrouw, mijn moeder, mijn dochter.
DSCN0455a.jpg
caer_blog.jpg
Mare13 juli 2005 om 12:02

over 20 jaar...

Een kranige dame !
Het leven is een sequentie, als je 18 bent zijn mensen van 30 al oud.
Ben je 30 dan zijn de 50 plussers nog niks voor jou en ver weg.
Ben je eindelijk 50-plusser dan zie je jezelf toch al wat vlugger als een 70-tiger.
Maar als je hoopvol, jong van geest en lichamelijk nog fit naar het 'einde' toe blijft, ben je een gelukkig persoon !
groetjes
Caerwyn12 juli 2005 om 23:34

over 20 jaar ...

Troost je .... Mijn moeder wordt volgende maand 75, woont nog zelfstandig, en rijd nog steeds auto, en wel het hele land nog door.
Zo kan het dus ook.

caer_blog.jpg
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Hulp van poes ?

Om op zijn uitkijkpost te geraken springt 'poes' het liefst eerst op het klavier, met als gevolg dat de tranen in mijn ogen schieten van paniek ! 
Een echte computer kenner ben ik niet, en zit dikwijls met mijn handen in het haar en produceer de nodige (niet al te mooie ) klanken erbij :-)
Soms kijk ik mijn kat in alle wanhoop aan en verwacht dat hij mij tenminste in goede zin zou helpen, maar als antwoord krijg ik een diep rustig gespin te horen.
Ach , was ik soms ook maar een kat :-)
Mare
Geschreven door mare om 10:15 1 reactie Reageer op dit bericht

hulp van poes Flippo

De examens zijn voorbij, ook het stilletjes rondlopen in huis en het zeuren van moeder : heb je een beetje gewerkt , vlot het een beetje ? Toe, nog efkes en het is weeral voorbij.
Als mijn zoon dan thuis komt vraag ik direct : hoe is het gegaan ?
Je krijgt dan wat gemompel te horen wat lijkt op : we zullen wel zien.
Maar als onze poes zich gaat mengen in het examen gebeuren, vooral de praktijk dan, vat hij meteen de koe bij haar horens door mijn zoon te wijzen op de leuke draadjes op zijn elektronica bord.
De pret is groot voor poes maar ik hoor tot beneden de kreten van mijn zoon.

Als dank voor zijn hulp bij het oplossen van het probleem, werd hij vereeuwigd op de foto !



P.S Ondertussen is mijn zoon geslaagd voor zijn examen !
Wat ik geleerd heb : maak je vandaag geen zorgen voor morgen.

-

Geschreven door mare om 19:48 1 reactie Reageer op dit bericht

les moraal

De kinderen van de lagere school krijgen les moraal.
Ze krijgen de opdracht thuis aan hun ouders te vragen een verhaal te vertellen waar aan een moraal hangt.
Wanneer ze 's anderendaags terug in de klas komen, mogen ze vertellen wat ze gehoord hebben.

Mieke vertelt : "Mijn ouders zijn kippenboeren, ze hebben een  legbatterij. Op een dag hadden ze in de auto een mand eieren staan.
Ze reden over een grote bobbel in de weg, waardoor de eieren braken".
De moraal luidt : "Wees zeer voorzichtig met fragiele voorwerpen".

Elsje vertelt : "Mijn ouders hebben ook een kippenboerderij,maar zij kweken kuikentjes. Op een dag hadden ze wel twintig eitjes.
Ze verwachtten dus ook twintig kuikentjes. Ze verzorgden de eitjes heel goed, maar er zijn er maar vijftien van uitgekomen".

De moraal luidt : "Tel je kuikentjes pas als ze uitkomen".


Dan vraagt de juf aan Anneke : "En hebben je ouders ook een verhaal verteld?"
"Ja", antwoordt Anneke, "mijn papa heeft verteld over zijn zus, tante Francine.
Ons tante Francine woont in Amerika en is daar bij het leger.
Ze is piloot bij de luchtmacht en heeft meegevochten in Desert Storm.
Op een dag werd haar vliegtuig geraakt en moest ze springen. Het enige dat ze bij had was een fles whisky, een machinegeweer en een zakmes.
Terwijl ze aan haar parachute bengelde, dronk ze de fles whisky leeg, dan was ze die al kwijt.
Toen ze beneden kwam, werd ze omsingeld door wel zeventig Irakezen.
Ze pakte haar machinegeweer en schoot er vijftig van neer.Toen waren haar kogels op. Met haar zakmes kon ze er nog vijftien doden, toen brak het mes af. De vijf laatste heeft ze met haar blote handen gedood."

De juf kijkt Anneke ontdaan aan en vraagt na enige stilte :"En heeft papa u ook een moraal bij dat verhaal verteld ?"
Anneke antwoordt : "Jazeker, je blijft best uit de buurt van tante Francine als ze gedronken heeft."

Geschreven door mare om 12:19 1 reactie Reageer op dit bericht

niet te begrijpen

Lieve bloggers,

De trouwe bezoekers aan mijn blog zullen al wel gemerkt hebben dat het een tijdje geleden is dat ik nog iets nieuws op het blog gezet heb.
Maar de wereld heeft voor mij een week stilgestaan en ben diep bedroefd.
Mijn beste vrienden hebben verleden week hun zoon van 25 jaar verloren door een werkongeval.
Een jonge kerel vol levenslust, grappen en zeer geliefd door iedereen.
Het nieuws viel in als een bom en het verdriet (was) is groot.
Een week vol emoties, tranen, boosheid, frustratie, en vooral ongeloof.
Een klap die je niet zomaar kunt verwerken en tijd nodig heeft, om tot het normale leven van alledag terug te keren.

De paar (troostende) woorden die ik met moeite kon schrijven voor mijn vrienden
:


Verglaasde ogen

Ziene doen ze niet

Ogen die staren met dit groot verdriet

Je verstand kan het niet begrijpen

Je hart doet zo'n pijn

Zou dit toch de waarheid kunnen zijn

Ondraaglijke momenten

Is dit wel gebeurd

Harten en levens, volledig verscheurd

Het leven gaat verder

Maar droom en toekomst voor je kind

Zijn in een paar seconden, volledig verzwind

Diep bedroefd voel ik met jullie mee

En ook al klinken deze woorden nu zo hol

Hou vast aan ‘t leven en hou toch vol !

 



Geschreven door mare om 17:35 Reageer op dit bericht

Meer van Ditedatjes

↑ Terug naar de berichten