Dinsdag 29 mei 2007
lettersoep
Er gebeuren rare dingen met mijn soep…
The four agreements
1. be impeccable with your word, speak with integrity and say only what you mean.
2. don’t take anything personally, nothing others do is because of you, it simply reflects their own life experiences and the training they received when they were children.
3. don’t make assumptions, find the courage to ask questions and express what you really want, communicate as clearly as you can, and don’t become attached to preconceived ideas of what should happen.
4. always do your best, then never second-guess yourself or look back with regret.
Het leven is een beetje zoals surfen. Ik heb geen idee hoe diep de zee is, waar de stroming me naar toe voert, hoe hoog de golven zullen zijn, of hoe krachtig de wind. Maar het water draagt me, en ik ga waar het me naartoe brengt. Ik zal onvermijdelijk af en toe van de plank vallen. En dat zal pijn doen. Maar ik weet ook dat ik er weer op zal klimmen en verder zal surfen….(Isabel Allende)...
ook al lijkt het gras elders groener, het is en blijft gewoon gras, dat elke week gemaaid moet worden en waarin onkruid groeit dat je moet uittrekken……
ik ben maar een stofje in de lucht... 
niet beroemd of berucht... 
een hoopje gevoelens... 
een bergje gedachten... 
een stukje leven... 
een beetje verstand....
ik ben maar een stofje in de lucht... niet beroemd of berucht... een hoopje gevoelens... een bergje gedachten... een stukje leven... een beetje verstand....Archief
Vrijdag 25 mei 2007
Gedachten
|
Gedachtenspinsels
Als dingen tegenzitten, als je je niet goed voelt, als je twijfel je verscheurt, als zorgen je gedachten bepalen, als pijn jouw deel is, bedenk dan dat alles een illusie is, en tijdelijk, en dat je veel vermag om het anders te maken of anders te beleven. Al is het dan nog niet verdwenen, als het maar niet meer de bepaler van je leven blijkt, zou 't de moeite waard niet zijn om het te proberen, alleen al daarvoor? Is dat geen aanwinst?
Gedachten zijn energie. Elke gedachte beïnvloed jou, je omgeving en zelfs de wereld. Een groep met gelijkgestemden bij elkaar vormen één gedeelde gedachte, een sfeer. Nog meer gelijksoortige gedachten tezamen en je kan spreken over mentaliteit, een instelling. De gedachten van velen over langere tijd kun je geest noemen. Of misschien wel God. Met elkaar, 6 miljard, maken wij onze aarde en geven er vorm aan, net zo goed als dat we dat elk afzonderlijk voor onszelf doen. ... Nou, dus.. ... Dan moeten we dingen kunnen veranderen, toch? Door positief te denken, te mediteren, bidden of hoe je 't ook noemt? ... Dus.. wat let ons? ... Wachten we op bewijs? En wat als dat bewijs wordt geleverd. Wat nu, als het wél zo is? Heb je dan geen enorme spijt dat je niet eerder mooie dingen bent gaan denken? Is het niet zo dat het niet uitmaakt of je er in gelooft, maar dat het toch wel gebeurt?
Dus wat maakt het uit dan?
Ik zat er zomaar aan te denken en kom.. ik geef het door.. ben de moeilijkste niet.. |
Vrijdag 25 mei 2007
Oefenen, oefenen, oefenen!
|
|
Vrijdag 18 mei 2007
Tai Chi Fan
Via deze link kan je een filmpje bekijken over de waaiervorm…
http://www.youtube.com/watch?v=D5RzZC0aB6I
Lijkt het een beetje op onze vorm?
Vrijdag 11 mei 2007
|
Er was eens een man die last had van zijn ogen, dus ging hij naar de oogarts. “Wat is er aan de hand?” vroeg de oogarts. De man zei dat zijn ogen de laatste tijd slechter werden. “Met name als ik moe ben, of als het licht niet zo goed is.” Zei hij. Op dat moment onderbrak de oogarts zijn patiënt, pakte de bril van zijn eigen neus en gaf hem aan de man: “Ik draag hem nu al tien jaar en ik zie er fantastisch door. Je kunt hem meteen ophouden want ik heb er thuis nog een en ik kan me voorstellen dat dit voor u een ontzettend vervelend probleem is waar u meteen vanaf wilt.” Tevreden over zichzelf en zijn aanbod leunde de oogarts achterover en keek de man vol verwachting aan. Die keek terug door de bril, althans dat probeerde hij, maar merkte toen dat hij nu nauwelijks meer iets zag. In de richting van de vage schim die de oogarts geworden was, zei hij: “Sorry, maar dit helpt niet, integendeel, het maakt mijn probleem alleen maar erger.” “Hoe bedoelt u?” zei de oogarts licht geïrriteerd. “Dat kan niet, zelf draag ik die bril al jaren en hij heeft mij altijd uitstekend geholpen. Ik ben nergens zonder mijn bril en toch sta ik hem aan u af, omdat ik het zo akelig voor u vindt dat u met dit probleem zit. Ik wil dat best voor u doen, maar dan moet u zelf wel een beetje meewerken.” “Dat probeer ik ook wel,” zei de man, “maar ik zie echt helemaal niks door dat ding.” Dit was te veel voor de oogarts. Met een kordaat gebaar nam hij de bril van de neus van zijn patiënt, zette hem weer op zijn eigen hoofd en zei afkeurend: “U wilt gewoon niet geholpen worden en u bent nog ondankbaar ook. Terwijl ik zo mijn best heb gedaan om u te helpen.” De stemming was niet echt hartelijk toen de mannen afscheid van elkaar namen.
Annette Heffels |
Woensdag 9 mei 2007
ZWAARD
|
Een zwaard…
Hier werd ik toch even stil van… Ik waardeer dit grote gebaar heel erg… Vind dat ik niks gedaan heb om een zodanig groot gebaar te verdienen… Mijn dank is dan ook zeer groot…
Bedankt Walter…
|
Maandag 7 mei 2007
Alken kermis
|
Kermis in Alken…. Als kind betekende dat: nieuwe kleren, een strik in mijn haar, centjes in mijn zak…. En dan samen met broers en zus, Ma en Pa de anderhalve kilometer tot in het centrum wandelen… Het geld brandde in mijn zak… eendjes vissen, touwtje trekken, en later de botsauto’s en de rups… en natuurlijk ook het lunapark… de lichtjes, de felle kleuren… Ma ging met de kleintjes naar de molentjes, Pa ging meestal een kermispintje drinken met de nonkels, en wij, de groten, mochten het terrein allen verkennen… in de veilige wetenschap dat Pa en Ma niet ver weg waren en vooral dat we nog bij Pa terecht konden voor wat extra’s…. In mijn tienerjaren veranderde er niet veel, we kregen nog steeds nieuwe kleren… en ik wilde geen strik meer in mijn haar… de centjes gingen nu in een handtasje en Pa was nog wat nadrukkelijker in de buurt om de jongens bij mij en mijn vriendinnen weg te houden…. We mochten ook één kermispintje meedrinken… Twee keer per jaar bleven wij de kermis bezoeken…de eerste zondag van mei en de laatste zondag van augustus… Nadat de (klein-)kinderen kwamen werd de groep kermisgangers steeds groter… en er kwam ook een attractie bij: de bulldozerkraam ! Als het kleine grut uitgespeeld was verzamelden we bij het bulldozerkraam van meneer Greif, en legden we met zijn allen beslag op alle toestellen… meneer Greif zag ons graag komen… we kregen ook altijd extra jetons van hem en bij de puntentelling keek hij ook niet zo nauw….. alle kleinkinderen kregen wel wat van hem… Door de jaren heen bleven we meneer Greif en zijn kraam trouw… en werd meneer Greif: Mario…
De laatste jaren wilde ons Ma ook weer naar de kermis en ook weer naar Mario… daarvoor kwam ze zelfs uit haar rolstoel… om nog even te kunnen spelen… en besefte ik hoezeer ik moest genieten van deze momenten… puur genieten… en proberen het gevoel vast te houden… elke keer weer…. Want misschien was het de laatste keer dat ons Ma mee kon…. Gisteren stond de dochter alleen in het kraam van Mario… Mario was drie maanden geleden overleden aan de gevolgen van longkanker….
Hold on to people, they are slipping away …. (Moby) 06-05-2007  |
Zondag 29 april 2007
Die welt ist meine weld
|
Da sind sie wieder. Plaudernd, lachend, frölich. Sie treten in meine Weld, wie Zuschauer in ein Theater. Sie wollen eine Komödie sehen. Nicht etwa ein Drama. Keiner von ihnen merkt, das es nur ein Spiel ist. Ein dummes, kleines Spiel, das ein Teil von mir geworden ist. Die Gefühle zu überspielen. Lachen, wenn man weinen will. Die Welt, ein Theater. Nie werden sie hinter meine Maske schauen. Sie ist ihnen zu schwer, zu schwer zu erkennen. Wie oberflächlich die welt doch ist. Die Welt. Nein, ein Theater……… |
Zaterdag 28 april 2007
of ligt het aan de vertaling?
|
Misschien hebben we het verkeerde boek opgepakt en moeten we er eerst achter zien te komen wat we nu eigenlijk aan het lezen waren. Of bekijken we ons boek met andere ogen en komt het hele verhaal ons niet meer geloofwaardig voor?
Uit: ”Schaduwkind” van P.F. Thomése |
Zaterdag 21 april 2007
Grafrede...
|