vacuüm

ooit breekt de dag aan die niet eindigt
de nacht niet langer doorworsteld
 
als straks de zon schijnt
de hitte geboren wordt
zal ik rusten
 
veilig

nooit heeft jouw stem ons bereikt
uit warme schelp in de nacht gekomen
lag je blauwig koud in onze handen
 
een ademtocht doet je wimpers trillen
maar je ogen blijven geloken
 
godin van de aarde
rustend in koele sarcofaag van grond
je leeft in herinneringen
en in verdriet dat nooit is uitgebroken
 
godin werd zonnegod
zijn warmte brengt het kleurenprisma
in oervergeten tranen

eens
in een ongeweten toekomst
zal een wezen
vinden
 
dan
zullen woorden tastbaar zijn
en de stilte
verbroken
door de eerste schreeuw

als elke noot een kleur had
elke letter een toon
elke steen een naam
magische handen dan
een tempel bouwden
 
dan zou het kunstwerk bestaan
dat het absoluut goddelijke uitstraalt
terwijl wij nu met moeite soms
een glimp opvangen
van de kosmische kracht
die alles tot eenheid maakt 

de klanken van toccata en fuga in D klein
leiden zacht een eigen leven
het mijne weergalmt in mijn aders:
de oerkracht van een kloppend hart
 
het voedt de voeten die mij dragen
het brein dat de gedachten richt
laat mijn ogen spreken en mijn tong zwijgen
op het aangewezen ogenblik
 
misschien word ik niet beter
dan toch zeker wijzer
want nooit heb ik zo nagedacht
als in de afgelopen jaren
 
steeds dieper gravend is laag na laag
blootgelegd, bekeken, bestudeerd
ik heb onvermoede dingen ontdekt
naast het oude stof van eeuwen
 
de naakte rots is nog niet bereikt
de zuivere kern van mijn wezen
want soms spreekt alleen de mond
als het hart uitgeschakeld wordt

Er zijn geen gedenkstenen te bezoeken:
Die van mama liet de stad opdoeken;
Papa is opgenomen in gras en regen en wind;
Bewust wilden wij geen zerk voor ons kind.
Moet ik aan de urne van de vader staan
Met wie ik niet door het leven wilde gaan?
 
Toch eer ik mijn doden en denk aan hen,
Breng hen tot leven door zelf te leven
En de verhalen die ik over hen ken
Aan hun kleinzoon, broer en zoon door te geven.
 
Lichtgevende fakkels als de dagen duister zijn,
Een harde bui tegen de ruiten zwiept,
En bij het vertellen word ik weer klein,
Groei op en trouw en scheid: het verleden opgediept.
 
In de auto zetelen nu ook de zielen
Van de mensen die eens met ons leefden.
Zij glimlachen om wat zij ooit beleefden,
Terwijl het water wegspat onder de wielen.
Ik praat over vroeger, hij luistert en vraagt
Tijdens een rit die warme innigheid draagt.

wanneer mijn denken dromen wordt
droom ik mijn mama zoals ik haar niet heb gekend
wat goed dat zij zo oud geworden is
anders had ik haar nooit zo gekend
 
zij knuffelt haar grote, volwassen dochter
die zich dolgraag knuffelen laat
en zij bereikt wat zij nooit heeft bereikt
ik hou van haar omwille van haar
 
eindelijk heeft zij leren prijzen
kan zij haar gevoelens uiten
want ik ben geworden wat zij wilde:
een vrouw die op eigen benen staat
 
en ik die bijna had afgeleerd te huilen
als zijnde onnuttig, onnodig en zwak
voel de tranen over mijn wangen glijden
omdat ik haar niet heb liefgehad
 
ik wacht op haar terwijl zij nader schuifelt
drieënnegentig nu, maar nog vief
zij kijkt mij met helder-guitige ogen aan
als zij zegt: reserveer een stoel voor mij
ik ben te oud om nog lang te kunnen staan 

uit de nevel van de zee kwam de zon omhoog
de lucht gehuld in melkwit en vermiljoen
de doorgereden nacht bekroond met het groen
van de Italiaanse bergen in een pastel hemelboog
 
in die dageraad lag de toekomst nog verborgen
wij hadden een zilveren ring aan de hand
wat waren wij heerlijk jong daar aan de rand
van de wereld op die koele lentemorgen
 
maar egotrippers die proberen samen te leven
kunnen elkaar niet genoeg aandacht geven
het huwelijk werd er een van eenzaamheid
 
toch zijn wij nog jaren bij elkaar gebleven
want trouwen was houen, de rest van je leven
en dat was het dan, tot de dood je scheidt?

mijn denken is een echo van wat bestaat
maar waar komt de echo vandaan
waar ligt de kern waar het denken begon
mijn leven is een zoektocht naar de bron
 
en ik nam de brede, geplaveide straat
van de godsdienst uit mijn kindertijd
maar te snel liep hij dood
in dogma's en onverdraagzaamheid
 
misschien kon het huwelijk een antwoord geven
het bleek een junglespoor, overwoekerd
door de lianen van de verstikking
met een machete wilde ik niet leven
 
er was het glibberige spoor der politiek
dat leidde door de kloof van macht
waar de lucht roerloos hing
en het water volledig ontbrak
 
en aarzelend stond ik aan het pad
van atheïsme en vrijmetselarij
de spiegels weerkaatsten de rituelen
der ingewijden, ook dat was niets voor mij
 
daarna kwamen er woestijnen
toen er geen paden meer waren
waar het zand elke stap vasthield
maar nooit een voetdruk achterliet
 
toch verschenen er plukjes groen
de uitlopers van een nog verre oase
de vlakte kreeg een nieuw reliëf
en de horizon beloofde schaduw
 
door mijn ogen zag ik andere oplichten
ontving terug het reflecterende licht
heb de goddelijkheid ontdekt
die in iedere mens aanwezig is
 
en heb een intelligente ziel ontmoet
mijn denken werd vertaald in woorden
heb met elke gebruikte letter
de chaos in mijn geest geordend
 
heb dan de snaren van mijn lier gestemd
om het loflied van leven en dood te zingen
nu dans ik het ritme van mijn melodie
heb daarin vrede en vreugde gevonden
 
nog is mijn zoektocht niet ten einde
die mag dat ook nooit zijn
maar tegenwoordig is de weg verlicht
al zal hij nooit afgebakend zijn

je wachtte op de zon
tot je ze vond
in witbloesemende kelk
 
weer eens!
heb je gedacht

als het ogenblik daar is
nee
wanneer het ogenblik daar is
wat zal ik in jouw ogen zien?
hoeveel liefde nog
hoeveel medelijden reeds
 
zal jij mijn hand vasthouden
of zal jij je verschuilen
achter woorden
zodat ook ik mij verbergen moet?
 
was dit het leven
is dit de dood
of slechts een nieuw begin?

dromen zijn vervlogen
vrijheid smaakt bitter
liefde is eenzaamheid
 
wat blijft is de wrange nasmaak
van een sigaret en een glas wijn

nu bloeit de Japanse kerselaar
de bloesem houdt de regen vast
op de ruit tranen druppels
 
het is lente vandaag
frêle, mooi en wonderbaar
als alles wat jong is of pas begonnen 

een hand raakt aan
koel metaal
gladde kleppen
een mond spant de lippen
en klanken weerklinken
 
het is mijn hand
mijn mond
mijn lippen
in blijvende verwondering

dat deze nacht
opnieuw
een waanbeeld is
 
dat verdriet niet eeuwig duurt
maar telkens weer vernieuwd wordt
 
dat een stem
een blik
nooit
redding zijn

wat ik ooit verdrong
omdat het te veel pijn deed
of een te indringend denken vroeg
durf ik nu onder ogen zien
 
door wat blij én triest was te aanvaarden
heb ik vrede in het heden
met zijn onvolkomenheid en illusie
dit leven tussen geboorte en dood
is immers een liefderijk te spelen spel 

een gezicht in tegenlicht
 
hij voelt mijn blik
kijkt
ik ook
 
koffie met een stukje ziel
 
zijn vingers omklemmen de mijne
mijn hand ligt veilig in de zijne
 
uren later nog
proef ik zijn kus
op mijn lippen

de stilte sluipt op zachte pootjes
door sterrenheldere nacht
zo rustig wordt deze stad
als mensen en dieren slapen
 
het torenlicht van de abdij
straalt over huizenzee als baken
wuift warm zijn groet
naar wie nog wakker is
 
een late voetganger onderschept
de weerschijn van de straatlantaarns
een schim met vele schaduwen
die zich naar huis voorthaast

ogen?
jouw ogen!
een stem?
jouw stem!
en haren, neus, kin en mond?
van jou, helemaal van jou!
 
met je prullevingertjes
en suikerzoete teentjes
 
zoon
helemaal alleen van jezelf
 
zacht velletje
zacht buikje
zacht lief klein kindje