haan

een kleine haven om te schuilen
als de zee te woelig wordt
de golven te onstuimig zijn
de branding schuimt en brult

zomaar zondag
ik kruip weg in mijn hoekje
en droom wat voor mij uit
herinner mij heerlijke dingen
verlies realiteit
 
de buitenwereld hoeft even niet
ik heb geen nood aan haar
zij niet aan mij

soms
lijkt echt alles gezegd
hebben woorden niet de kracht
 
er zijn beelden en ideeën
verstikt voor ze geboren werden
machteloos
maar het enige wat ik heb

how could a man's mind possibly
compete with a woman's strength?
for she has the spirit and the body
as well as the heart, the soul, the feelings
and this huge, enormous inner space
where he always got and gets lost
and always will
 
recognize La Gioconda's smile

de enige verdediging?
onthechting:
zich niet hechten
 
het alternatief?
liefhebben:
gekwetst worden

het vizier klapt dicht
en verschanst in het harnas
volgt stoot na stoot
 
maar eens het gevecht voorbij
wie is de zegevierende
wie de overwonnene?

de telefoon rinkelt niet
geen deur gaat open
 
niemand moet mij nog leren
wat eenzaamheid is
 
dit bestaan is enkel spel
maar iemand vergat de regels uit te leggen
 
honk bereikt, maar wel alleen
een oude ziel wacht op verlossing

ook diamant schittert slechts
als hij geslepen is
ieder nieuw facet
moeizaam uitgedacht en aangepast
 
er is geen haast
één enkel kloof in deze steen
en hij verliest aan waarde

in deze nacht van heilige stilte
is er bezinning
 
ik ging de weg waarvan ik dacht
dat hij vrij en ongecompliceerd
te volgen was
 
dus is er geen spijt
geen verdriet
geen verwijt

liefde is de pijn als hij er niet is
en soms de pijn omdat hij er is
 
liefde is een grom en een snauw
maar ook: ik hou een beetje van jou
 
liefde is het zien van een vertrouwd gebaar
een moeilijke vrouw en toch hou je van haar
 
wat liefde is?
 
eigenlijk dit: dat liefde is!

gegokt
verloren
 
gisteren
vandaag
 
speelbal
 
morgen?
 
de roulette draait
opnieuw een inzet

vacuüm
de leegte waarin ik met mijzelf
word geconfronteerd
 
ik heb mij vanavond de tranen gegund
die nog niet geweend waren
 
straks ligt terug de lach rond mijn mond
geen masker
maar de uiting van mijn ware ik
 
en diep in mij zal ik weten
dat het goed en mooi is geweest

ooit breekt de dag aan die niet eindigt
de nacht niet langer doorworsteld
 
als straks de zon schijnt
de hitte geboren wordt
zal ik rusten
 
veilig

nooit heeft jouw stem ons bereikt
uit warme schelp in de nacht gekomen
lag je blauwig koud in onze handen
 
een ademtocht doet je wimpers trillen
maar je ogen blijven geloken
 
godin van de aarde
rustend in koele sarcofaag van grond
je leeft in herinneringen
en in verdriet dat nooit is uitgebroken
 
godin werd zonnegod
zijn warmte brengt het kleurenprisma
in oervergeten tranen

eens
in een ongeweten toekomst
zal een wezen
vinden
 
dan
zullen woorden tastbaar zijn
en de stilte
verbroken
door de eerste schreeuw

als elke noot een kleur had
elke letter een toon
elke steen een naam
magische handen dan
een tempel bouwden
 
dan zou het kunstwerk bestaan
dat het absoluut goddelijke uitstraalt
terwijl wij nu met moeite soms
een glimp opvangen
van de kosmische kracht
die alles tot eenheid maakt 

de klanken van toccata en fuga in D klein
leiden zacht een eigen leven
het mijne weergalmt in mijn aders:
de oerkracht van een kloppend hart
 
het voedt de voeten die mij dragen
het brein dat de gedachten richt
laat mijn ogen spreken en mijn tong zwijgen
op het aangewezen ogenblik
 
misschien word ik niet beter
dan toch zeker wijzer
want nooit heb ik zo nagedacht
als in de afgelopen jaren
 
steeds dieper gravend is laag na laag
blootgelegd, bekeken, bestudeerd
ik heb onvermoede dingen ontdekt
naast het oude stof van eeuwen
 
de naakte rots is nog niet bereikt
de zuivere kern van mijn wezen
want soms spreekt alleen de mond
als het hart uitgeschakeld wordt

Er zijn geen gedenkstenen te bezoeken:
Die van mama liet de stad opdoeken;
Papa is opgenomen in gras en regen en wind;
Bewust wilden wij geen zerk voor ons kind.
Moet ik aan de urne van de vader staan
Met wie ik niet door het leven wilde gaan?
 
Toch eer ik mijn doden en denk aan hen,
Breng hen tot leven door zelf te leven
En de verhalen die ik over hen ken
Aan hun kleinzoon, broer en zoon door te geven.
 
Lichtgevende fakkels als de dagen duister zijn,
Een harde bui tegen de ruiten zwiept,
En bij het vertellen word ik weer klein,
Groei op en trouw en scheid: het verleden opgediept.
 
In de auto zetelen nu ook de zielen
Van de mensen die eens met ons leefden.
Zij glimlachen om wat zij ooit beleefden,
Terwijl het water wegspat onder de wielen.
Ik praat over vroeger, hij luistert en vraagt
Tijdens een rit die warme innigheid draagt.