hymne

zoals de drie magiërs komt hij uit het oosten
rijdt een zonsondergang tegemoet
een lucht zo hemelsblauw
de horizon een en al rood goud
 
hoe heerlijk zou het zijn
als er geen bestemming was
en hij enkel een ster te volgen had

de weg die ik ga
met hoogtes en laagtes, de paden ertussen
ergens vandaan, ergens naartoe
onder een brandende zon door steenwoestijnen
in milde regen langs malsgroene weiden
gastvrije mensen, deuren die openstaan
of herhaaldelijk kloppen en er wordt niet opengedaan
de vreugde reisgezellen te vinden
voor korte of langere tijd
pijn en verdriet als wegen zich scheiden
 
een wereld van mensen ontdekken
mijn eigen grote en heel kleine kantjes
de confrontatie met gevoelens
de blije even goed als de droeve
hoe ik ermee omga en ze verwerk
want elke belevenis leidt verder
noodt uit tot beslissing of niet
alles heeft zin, draagt bij tot groei
een dagboek van mijn denken

met inkt omlijn ik jouw schaduwbeeld
ets jouw gezicht op de cellen van mijn brein
schilder met zacht penseel jouw ziel in de mijne
en misschien ook omgekeerd
 
ik geef ons een naam
zoeter dan de liefde zelf
en god kijkt glimlachend toe
hoe onze vingertoppen elkaar raken

ik laat mij langzaam zakken
in de weldadige warmte van jouw ogen
houd mijn adem in
heb de diepte nooit gepeild
de bodem nooit bereikt
en kom zuurstofsnakkend boven
maar word golf na golf weer overspoeld
en er is geen reddingsboei

de geluiden van de stad vervagen
tot dof gebrom in schemerduister
 
nu slaap je in de holte van mijn arm
met lippen die in bijna-lachen liggen
 
ik fluisterdenk oeroude woorden
kijkend sluipt de tijd naar de morgen

slaap nu, mijn kindje, slaap nu zacht
net als de diertjes, slaap nu vannacht
want ook zij zijn een beetje moe
mama zingt voor jou, doe je oogjes toe
 
hoe triest was jouw dag vandaag
mama luistert en mama weet raad
zij brengt de lach terug op jouw gelaat
hier ben je veilig, want mama waakt
 
slaap nu heel zacht, mijn kindje klein
ooit komt de tijd dat dit liedje vergeten zal zijn
wanneer je groot en sterk je eigen wegen gaat
en mama wordt oud, een vervelende zaag...
 
slaap nu, mijn kindje, doe je oogjes toe
mama dekt je nog knusjes toe
sluipt nu heel zacht het kamertje uit
het kindje slaapt, het liedje is uit

like ripples dying on a sandy beach
every single one carrying the ocean's depths
word by word my verses will
strand on paper's virgin shores
 
there is a wind wailing in a storm
whispering in a gentle breeze
moving the waters of a living sea
 
as long as it will blow
I will experience the glow
of voicing love and memory

hij beet zijn omhulsel stuk
met het licht drong de kou binnen
niet de warmte die hij had verwacht
maar het verlangen stopte niet
dus knaagde hij verder
 
bevend ontvouwde hij zijn vleugels
het diepblauw dieper blauw tegen de sneeuw
een vlinder in de winter

terwijl zij op de lente wacht
wil haar dan zeggen dat zij zon en regen is
een uitbottende tak, een bloempje in het gras
vertel haar dat zij de ochtendvogel is
de schemering van de dageraad
de voorjaarsstorm met donder
het kwijnende licht van de avond
 
fluister de wind in haar oren
laat haar de goede aarde ruiken
streel haar wangen met luwte
omgeef haar met luchtige zachtheid
bedek haar slaap met honing
en laat haar duizend dromen dromen
terwijl zij op de lente wacht

de bakens zijn uitgezet
de haven is in zicht
er zal vreugde zijn
een hymne misschien
onvergetelijk moment van thuiskomen
enkel geëvenaard door zalig vertrek
 
afscheid nemen en weerzien
geen blijheid zonder verdriet
hoe zou je 'samen' waarderen
als je 'alleen' niet hebt gekend?
 
ik wil niet leven met de afstomping
van alles wat gewoonte wordt

ik legde mijn verdriet neer
in de warmte van jouw luisteren
en verwachtte
dat je achter de woorden horen zou

de natuurlijkheid van onze aanraking
in de dans van het leven
de alledaagsheid van onze woorden
in het gedicht van het leven
de klanken die wij met elkaar delen
in het lied van het leven
 
sommige dingen lijken zo vanzelfsprekend
en in hun vanzelfsprekendheid worden zij wonderbaar

op de zevende dag
nadat de mens al geschapen was
besefte hij in een moment van helderheid
dat dit wezen hem zou zoeken
 
alwetend voorzag hij de onmacht
waarmee zijn creatie zou worstelen
levend in aardse domheid en barbarij
blind voor de betovering van de liefde
want moe gestaard op eigen kleinheid
 
in zijn goedheid verbrak hij zijn rust
gaf het schepsel alsnog een stem
zond het een koor muzen
om het tot goddelijkheid te inspireren
zodat het in een lied herkennen zou:
 
ik heb gezien
ik heb gevonden
ik ben geest en ziel
ik zing
 
en god zag dat het goed was

not every day is happy
not every day is a smile
not always is a heart singing
or is there a poem in my eye
and love is not always strawberries
or drinking summerwine

het eerste woord was fluistering
het tweede galm
het derde kwam tevoorschijn
toen haar hand
de kaalheid van de wand aftastte
op zoek naar steunpunten
voor het web