schuimbad

Met letters vlecht ik de ranken
Waarvan ik de betekenis ken
In ruil voor een web van klanken
Waarin ik hulpeloos gevangen ben.
 
Het oor luistert naar akkoorden
En een kort moment in de tijd
Waarin het ontbreekt aan woorden
Verandert in een eeuwigheid.
 
De meeuw die vrij in de hemel leeft,
Vraagt zich niet af waarom hij zweeft.
Hij weet dat hij eens landen moet.
 
Het is de muziek die mij vleugels geeft,
Mij met haar magie betoverd heeft
En sindsdien is het leven goed.

bomen als vlammende toortsen
of roestbruin als opgedroogd bloed
geel, oranje, barnsteen en oker
of als een jonge smaragd zo groen
 
helder opklinkende stemmen
joelende tieners in het park
een late geranium in een bad
en een langzaam dwarrelend blad

de stille blauwe diepte
waar dromen ontstaan
wiegend zeegras in deining
felgekleurde visjes schuilen
zilverzand glinstert in licht
een door water gebroken straal
een onderduikwereld

in een schemerzone wegzinken
een grot waarin het water sijpelt
waar elke druppel iets miniems bevat
dat tijdloos bouwt aan een staketsel
waarvan de vorm nog blijken zal
 
en dan, eonen later een aarzelende lamp
de majestueuze kolommen spreken woordloos
van wat bestond en blijft bestaan
en een nietige mens zal intuïtief weten
hoe de formatie precies moet heten

en hij rijdt in zijn auto
als ware het een zilver omsponnen koets
want hij rijdt naar haar toe
 
en hij stapt langs de straten
als waren het galerijen met triomfbogen
want hij stapt naar haar toe
 
en elke noot muziek klinkt
als ware het een loflied: een hymne
om zijn liefde voor haar te eren

zoals de drie magiërs komt hij uit het oosten
rijdt een zonsondergang tegemoet
een lucht zo hemelsblauw
de horizon een en al rood goud
 
hoe heerlijk zou het zijn
als er geen bestemming was
en hij enkel een ster te volgen had

de weg die ik ga
met hoogtes en laagtes, de paden ertussen
ergens vandaan, ergens naartoe
onder een brandende zon door steenwoestijnen
in milde regen langs malsgroene weiden
gastvrije mensen, deuren die openstaan
of herhaaldelijk kloppen en er wordt niet opengedaan
de vreugde reisgezellen te vinden
voor korte of langere tijd
pijn en verdriet als wegen zich scheiden
 
een wereld van mensen ontdekken
mijn eigen grote en heel kleine kantjes
de confrontatie met gevoelens
de blije even goed als de droeve
hoe ik ermee omga en ze verwerk
want elke belevenis leidt verder
noodt uit tot beslissing of niet
alles heeft zin, draagt bij tot groei
een dagboek van mijn denken

met inkt omlijn ik jouw schaduwbeeld
ets jouw gezicht op de cellen van mijn brein
schilder met zacht penseel jouw ziel in de mijne
en misschien ook omgekeerd
 
ik geef ons een naam
zoeter dan de liefde zelf
en god kijkt glimlachend toe
hoe onze vingertoppen elkaar raken

ik laat mij langzaam zakken
in de weldadige warmte van jouw ogen
houd mijn adem in
heb de diepte nooit gepeild
de bodem nooit bereikt
en kom zuurstofsnakkend boven
maar word golf na golf weer overspoeld
en er is geen reddingsboei

de geluiden van de stad vervagen
tot dof gebrom in schemerduister
 
nu slaap je in de holte van mijn arm
met lippen die in bijna-lachen liggen
 
ik fluisterdenk oeroude woorden
kijkend sluipt de tijd naar de morgen

slaap nu, mijn kindje, slaap nu zacht
net als de diertjes, slaap nu vannacht
want ook zij zijn een beetje moe
mama zingt voor jou, doe je oogjes toe
 
hoe triest was jouw dag vandaag
mama luistert en mama weet raad
zij brengt de lach terug op jouw gelaat
hier ben je veilig, want mama waakt
 
slaap nu heel zacht, mijn kindje klein
ooit komt de tijd dat dit liedje vergeten zal zijn
wanneer je groot en sterk je eigen wegen gaat
en mama wordt oud, een vervelende zaag...
 
slaap nu, mijn kindje, doe je oogjes toe
mama dekt je nog knusjes toe
sluipt nu heel zacht het kamertje uit
het kindje slaapt, het liedje is uit

like ripples dying on a sandy beach
every single one carrying the ocean's depths
word by word my verses will
strand on paper's virgin shores
 
there is a wind wailing in a storm
whispering in a gentle breeze
moving the waters of a living sea
 
as long as it will blow
I will experience the glow
of voicing love and memory

hij beet zijn omhulsel stuk
met het licht drong de kou binnen
niet de warmte die hij had verwacht
maar het verlangen stopte niet
dus knaagde hij verder
 
bevend ontvouwde hij zijn vleugels
het diepblauw dieper blauw tegen de sneeuw
een vlinder in de winter

terwijl zij op de lente wacht
wil haar dan zeggen dat zij zon en regen is
een uitbottende tak, een bloempje in het gras
vertel haar dat zij de ochtendvogel is
de schemering van de dageraad
de voorjaarsstorm met donder
het kwijnende licht van de avond
 
fluister de wind in haar oren
laat haar de goede aarde ruiken
streel haar wangen met luwte
omgeef haar met luchtige zachtheid
bedek haar slaap met honing
en laat haar duizend dromen dromen
terwijl zij op de lente wacht

de bakens zijn uitgezet
de haven is in zicht
er zal vreugde zijn
een hymne misschien
onvergetelijk moment van thuiskomen
enkel geëvenaard door zalig vertrek
 
afscheid nemen en weerzien
geen blijheid zonder verdriet
hoe zou je 'samen' waarderen
als je 'alleen' niet hebt gekend?
 
ik wil niet leven met de afstomping
van alles wat gewoonte wordt