seizoenen van het leven ...

het worden moeilijke dagen voor mij
het verdriet is nog te vers
kan nu niet opgewekt schrijven
vul mijn dagen met stilte
herinneringen   ...

zal enkele dagen niet op de blog komen
het verlies van mijn moeder
doet nog teveel pijn

tot binnenkort lieve bloggers   ...

een uurtje meer of minder
dagen, weken en jaren
de mens wikt
wil alles veranderen
tegen de natuur in
één zielig hoopje mens
wil de natuur veranderen
zijn eigen wil opleggen   ...
maar houdt de zee de vloed tegen
wachten de eerste sneeuwvlokken
om geruisloos neer te vallen
kan men onweer tegen houden ?
waait de wind waarheen jij wilt

nee, vergeet het
moeder natuur is baas
spuwt haar lava uit
wanneer zij wil

haar regels tellen
ondankt wat de mens ons vertelt    !

wat is een uur
vroeger of later
je lichaam neemt zijn tijd
vrijheid van tijd
het is ons niet gegund
zaterdag terug die mallemolen
is het nu voor of na
voor mij mag alles blijven
wat is tijd immers
de mens beslist wanneer
jij en ik
moeten leven
tijdloos bestaat niet meer
de slimmerd die dit uitgevonden heeft
zou men liefst op onbewoond eiland plaatsen
leven volgens maan, zon en sterren
tijd leren volgens de natuur
niet wat het boekje zegt   ...
dan te zeggen,  de mens is vrij   !

wij zien je niet
bent zeldzaam
je luide roep
in de eenzame nacht
maar wat ben je mooi
geen mens die dit
maken kan
je bent een wonder
van de natuur
prachtig geschapen
geheimzinnig
sluw
verstopt je overdag
maar 's avonds laat
kom je tot leven
mooie lieve uil
niemand hoeft je te zien
blijf maar
in de donkere nacht    ...

terug de kaarsen boven gehaald
avonden worden donker
heb nood aan licht
heel veel licht
flakkerende kaarsen
warme gloed
zachte muziek
dicht bij het haardvuur
nestel mij
in zachte kussens
buiten koude wind
thuis is het gezellig en warm
hou van de avond
hou van mijn thuis    ...

heb het teruggevonden
oude foto
vader die ons leerde vissen
heel veel geduld
samen
wandelende encyclopedie
leerde mij de liefde
voor de natuur
's avonds laat
bij zonsondergang
dicht bij elkaar
luisteren naar zijn verhaal
dat gemis
telkens weer   ...

heel even
leg ik mij neer
zacht bladertapijt
wenkt mij
uitnodigend uit
van hieruit
ziet de wereld er anders uit
stilte om me heen
hier en daar geritsel
bladeren vallen neer
geruisloos
wat is de wereld mooi
stil geurig
zachte kleuren om mij heen
herfst
je verwarmt mijn hart    ...

je voelt je
alleen
tussen mensen om je heen
niemand die je ziet
of hoort
jouw stem
gaat verloren in de massa
razendsnel
gaat alles voorbij
je snakt naar
eenzaamheid
daar waar je jezelf kunt zijn
heel even
stap ik in mijn fantasie
hoor ik terug mijn eigen stem    ...

je kijkt er niet omheen
herfst is in het land
kleine oogjes
gluren je toe
vliegensvlug
van boom tot boom
veilig het nest in
zij trotseren
weer en wind
op zoek naar alles
wat eetbaar is
en dus is de vraag
waarom klagen wij  ?
thuis gezellig warm
oude warme pull
hond of kat voor het vuur
nee klaag niet
maak gerust een wandeling
door het bos
dan zie je wat herfst is    ...

ook al gaat het moeilijk
de zon komt op
telkens weer
ook voor mij
het leven gaat verder
stilstaan is achteruit gaan
gisteren genoten
van de zon
alles heeft zijn plaats
vreugde en verdriet
leven en dood
berustend
begin ik aan een nieuwe dag   !

ik neem tijdelijk een blogpauze
voel me niet goed
de dood van mijn moeder
heeft mij een serieuze knak gegeven
kan nu even niet opgewekt schrijven
maar zal jullie blogjes wel verder lezen
ik hoop dat je mijn blog niet vergeten zal   ...
hou jullie allemaal goed
en tot laters   ...

stil wiekend
vlieg je weg
ver weg van hier
naar waar
dat weet ik niet
heb je kunnen bewonderen
kleurenpracht
sierlijke vlucht
het ga je goed
mijn vriend
kom veilig terug
zal op je wachten
blij zijn
met je eerste gekraai   ...

ja ik ben er bij
ben gesneuveld
hopen zakdoekjes
hoofd als een ton
lopend naar het kleinste kamertje
al ziek
bij de geur van eten
mijn bed
daar kom ik even niet uit

blogvrienden
een paar daagjes rust
ik vergeet jullie niet
ben terug
zodra ik mij fit voel   ...

een wandeling door het bos
stil met hier en daar
geritsel
prachtige kleuren
omringen mij
geuren van herfst
prachtig toneel
pas op
kleine paddestoelen
her en der verspreid
voel me als een
sprookjesfee
tussen elfjes en kabouters
hier voel ik mij
als een kind
boordevol fantasie    ...

ook voor jou
schijnt de regenboog
donkere wolken
hoge bergen
eenzame voetstappen
in het mulle zand
gierende wind
gutsende regen
je voelt je alleen
machteloos
ziek
van zorgen en verdriet

maar zie
ook voor jou
komt ze tevoorschijn
prachtig schitterende regenboog
haar intense kleuren
verwarmen je hart
die regenboog is voor iedereen
ook voor jou    !

ieder heeft
zijn eigen berg
te beklimmen
stap voor stap
soms aarzelend
maar je moet vooruit
door dal en vallei
met vallen en opstaan
jouw berg is wondermooi
geniet tijdens de klim
het is de tijd van je leven
verlang niet naar de top
rust even uit
je geraakt er wel
jouw kracht stuwt je vooruit
dapper
stap voor stap     ...

de wereld op zijn kop
je hoort en ziet
soms te gek voor woorden
alles is nu normaal
wat vroeger niet kon
daar maalt men niet om
sta er niet meer bij stil
alles gaat zo vlug
razendsnel
kan er niet meer bij
geen waarden of zeden meer
ben ik nu echt ouderwets  ?
met angst zie ik
hoe alles evolueert

genoeg gepraat
laat de wereld maar draaien
met mijn schrijfsel verandert het niet

straks ga ik nog genieten van mijn dag
op mijn eigen ouderwetse manier     !

tederheid
je hebt er zo'n nood aan
zachte schouder
onverwachte aai
schouderklopje
zacht en teder
wetend
dat je niet alleen bent
je lichaam hunkert
naar die éne kus
fluisterende woorden
die je ziel beroeren
je hart verwarmen
tederheid
vandaag
zie je het niet zo vaak
woorden worden niet gezegd
alles gaat zo vlug
te vlug    ...

mooi
betoverend
iedereen kijkt haar na
alom gekend
haar lichaam
is haar trots
haar kasteel
telkens weer
als een sprookjesfiguur
eeuwige lach
omfloerst
het prachtig gelaat
maar diep in haar ogen
diepe poelen
dat zie je niet
waar is haar hart
kloppend
of eenzaam
in al haar schoonheid     ?