waneer hebben wij dit laatst gedaan
handen gevouwen
volkomen stil
in gebed
was het voor je verdriet
uiting van intense vreugde
hopen op hoop
verlangen naar nieuws
eenvoudig gebaar
treft zo diep
velen geloven niet meer
waarom zouden ze
in een wereld zoals nu
maar dit gebaar
van gevouwen handen
biddend
in elk geloof
blijft dit bestaan   ...

onschuldig geluk
eenvoudige dagen
kijken door kinderogen
sprankelende dagen
van eenvoud
zonder vragen
zonder pijn
laat haar dromen
op wolken van fantasie
geef haar ruimte
geef haar tijd
neem haar wereld niet af

straks wordt het ernstig
geen tijd om te dromen
geen tijd voor fantasie
ruwe rauwe werkelijkheid

laat haar nog even    ...

nog even
en we krijgen terug
prachtige beelden te zien
de wereld wordt anders
stil en ingetogen
winter nadert
heel zacht
slaat terug haar
witte vleugels uit
koude moeten we
terug trotseren
maar ook hiervan
kunnen we genieten   ...

vandaag een eerste poging met nieuwe pc    ...
voel me precies een leerling
uit de eerste klas
hersenen pijnigen
alles terug uit de kast halen
ben al blij dat ik op de blog kan  ...
hèèl voorzichtig  !

's avonds
hou ik het eenvoudig en warm
drukke dagen
gieren voorbij
maar 's avonds
rust en stilte
warm knapperend vuur
enkele kaarsen
kom tot rust
zachte muziek
of gewoon voor de buis
niemand die mij storen zal
in zachte kussens
ben ik weer mezelf
hoor ik buiten regen en wind
niemand die mij hier
storen zal    ...

na een nachtje slapen
schuif ik mijn ergernissen opzij
probeer opnieuw
het is maar saai
zonder bloggen

je mist het meer dan je denkt    !

voorlopig geef ik er de brui aan
zit hier al een uur te sukkelen
om een afbeelding te zoeken
tinypic of photobucket
sinds gisteren 'in maintenance"

wat er scheelt weet ik niet
ligt het aan mij
of is er iets veranderd

ben het moe
al dat zoeken   ...

hopelijk hebben jullie meer geluk    ...

je hebt zoveel seizoenen doorstaan
prille jeugdige lentes
zomers om van te dromen
dansend in het zonnelicht
's avonds genieten
van een warme zomernacht
vol beloften
herst vol kleuren
hand in hand
door bos en hei
een verstolen kus   ...
straks de koude winter
maar ons hart
blijft warm
knetterend haardvuur
samen op een zachte plaid
ook dat is leven

dat is gelukkig zijn   !

het worden moeilijke dagen voor mij
het verdriet is nog te vers
kan nu niet opgewekt schrijven
vul mijn dagen met stilte
herinneringen   ...

zal enkele dagen niet op de blog komen
het verlies van mijn moeder
doet nog teveel pijn

tot binnenkort lieve bloggers   ...

een uurtje meer of minder
dagen, weken en jaren
de mens wikt
wil alles veranderen
tegen de natuur in
één zielig hoopje mens
wil de natuur veranderen
zijn eigen wil opleggen   ...
maar houdt de zee de vloed tegen
wachten de eerste sneeuwvlokken
om geruisloos neer te vallen
kan men onweer tegen houden ?
waait de wind waarheen jij wilt

nee, vergeet het
moeder natuur is baas
spuwt haar lava uit
wanneer zij wil

haar regels tellen
ondankt wat de mens ons vertelt    !

wat is een uur
vroeger of later
je lichaam neemt zijn tijd
vrijheid van tijd
het is ons niet gegund
zaterdag terug die mallemolen
is het nu voor of na
voor mij mag alles blijven
wat is tijd immers
de mens beslist wanneer
jij en ik
moeten leven
tijdloos bestaat niet meer
de slimmerd die dit uitgevonden heeft
zou men liefst op onbewoond eiland plaatsen
leven volgens maan, zon en sterren
tijd leren volgens de natuur
niet wat het boekje zegt   ...
dan te zeggen,  de mens is vrij   !

wij zien je niet
bent zeldzaam
je luide roep
in de eenzame nacht
maar wat ben je mooi
geen mens die dit
maken kan
je bent een wonder
van de natuur
prachtig geschapen
geheimzinnig
sluw
verstopt je overdag
maar 's avonds laat
kom je tot leven
mooie lieve uil
niemand hoeft je te zien
blijf maar
in de donkere nacht    ...

terug de kaarsen boven gehaald
avonden worden donker
heb nood aan licht
heel veel licht
flakkerende kaarsen
warme gloed
zachte muziek
dicht bij het haardvuur
nestel mij
in zachte kussens
buiten koude wind
thuis is het gezellig en warm
hou van de avond
hou van mijn thuis    ...

heb het teruggevonden
oude foto
vader die ons leerde vissen
heel veel geduld
samen
wandelende encyclopedie
leerde mij de liefde
voor de natuur
's avonds laat
bij zonsondergang
dicht bij elkaar
luisteren naar zijn verhaal
dat gemis
telkens weer   ...

heel even
leg ik mij neer
zacht bladertapijt
wenkt mij
uitnodigend uit
van hieruit
ziet de wereld er anders uit
stilte om me heen
hier en daar geritsel
bladeren vallen neer
geruisloos
wat is de wereld mooi
stil geurig
zachte kleuren om mij heen
herfst
je verwarmt mijn hart    ...

je voelt je
alleen
tussen mensen om je heen
niemand die je ziet
of hoort
jouw stem
gaat verloren in de massa
razendsnel
gaat alles voorbij
je snakt naar
eenzaamheid
daar waar je jezelf kunt zijn
heel even
stap ik in mijn fantasie
hoor ik terug mijn eigen stem    ...

je kijkt er niet omheen
herfst is in het land
kleine oogjes
gluren je toe
vliegensvlug
van boom tot boom
veilig het nest in
zij trotseren
weer en wind
op zoek naar alles
wat eetbaar is
en dus is de vraag
waarom klagen wij  ?
thuis gezellig warm
oude warme pull
hond of kat voor het vuur
nee klaag niet
maak gerust een wandeling
door het bos
dan zie je wat herfst is    ...

ook al gaat het moeilijk
de zon komt op
telkens weer
ook voor mij
het leven gaat verder
stilstaan is achteruit gaan
gisteren genoten
van de zon
alles heeft zijn plaats
vreugde en verdriet
leven en dood
berustend
begin ik aan een nieuwe dag   !