Dit is ook weer een echt nadenkertje en ik heb er zelfs een fotootje bij kunnen maken. Ik heb n.l. een voorliefde voor mooie beeldjes en dit is er één van.
Toen ik het beeldje op de kattenkrabpaal zette om er zo een behoorlijke foto van te maken, zag Joris de rode kater zijn kans schoon om er snel even op te springen. Helaas is deze grappige foto dus bewogen, maar misschien dat ik die er tóch even apart op zet, alleen al vanwege het effect. Ik heb voor het gedichtje een ander gekozen, die er beter bij past. Ik heb Joris beloofd, dat hij er later apart op komt.)))
KNIKKERS
Het leven is een knikkerpotje. Wie de meeste knikkers heeft, Die heeft gewonnen.....dat denkt men. En zij, die knikkerloos zijn? Zij hebben geen deel meer aan het knikkerpotje. Ze zijn uitgeknikkerd....dat denkt men. Zij, die de knikkers hebben..hebben het leven. En die geen knikkers hebben?? Die spelen een ander spel....niet om de knikkers, Maar het spel van beleven. Het allerhoogste spel.Het spel van mens-zijn. Dag....knikkers
Dit is een versje of gedichtje over een heel eigenwijs bloempje....maar je kunt i.p.v. bloempje ook lezen ; mensje. Wij mensenkinderen kunnen ook zo eigenwijs zijn en het altijd beter weten en goede raad van anderen in de wind slaan. Het is geschreven door mezelf in de zomer van 1995.
Daar komt-ie dan:
Er was een blauw bloempje, die deed eigenwijs. Hij liep uit het grasveld en ging ver op reis. Hij wou niet meer blijven al op deze plek. De bloemen, zij zeiden: jij bent stapelgek!!
Hij schudde zijn blaadjes en ging toch op stap. Zijn wortels in klompjes, van klip-klap-klip-klap. Met 'n knapzak vol eten ging 't lopen niet vlug... Hij werd ook gevolgd door een héél dikke mug.
De zon ging snel onder en 't bloempje werd moe. Hij schrok van 't loeien van 'n héél grote koe. De koe zei: wat doe jij hier toch in mijn wei? Het bloempje zei: ik wil graag wonen op de hei.
De hei is véél verder, sprak de zwarte koe. Er is hier geen hei en je bent reuze moe. Vraag aan de mug, hoe je verder gaan moet. Dié weet, waar de hei is, dat weet hij héél goed.
De mug bracht het bloempje aan de rand van een bos. Het bloempje ging liggen in een bedje van mos. Zijn oogjes vielen dicht, 't was ook al nacht. En op een eikentak hield de mug trouw de wacht.
De volgende morgen was hij ineens klaarwakker. Waar is de mug, dacht hij....waar is mijn makker. Hij keek goed in 't rond, maar zag geen eikenboom. En plotseling wist hij: 't is allemaal een droom.
Hij was weer in 't grasveld en niet op de hei. Rondom hem heen waren bloemen...hij was blij. Geen knapzak te dragen op zijn bloemenrug. Tóch dacht hij met heimwee aan de héél dikke mug. -------------
Je kunt dit voorlezen aan kinderen van 8 jaar tot ver over de 80 jaar. Succes verzekerd.)) En als je kunt zingen.......wat let je....zing je eigen melodie op dit lieve versje.
Samen met tientallen BN-ers, zoals BLOF (schuin streepje door de O...kon die niet vinden) en FATIMA DE MELO vraagt EEN om jouw stem.
Door op: www.een.nl je stem te geven, roep je de regeringsleiders op een einde aan armoede te maken.
In 2000 beloofden alle wereldleiders tijdens een VN-TOP armoede en ongelijkheid de wereld uit te helpen.
Deze belofte is verwoord in 8 milleniumdoelen. Een prachtige en unieke belofte, die in 2015 gehaald moet zijn. De stemmen van EEN worden gebruikt om regeringsleiders aan deze belofte te houden.
Wereldwijd werkt EEN samen met campagnes in 122 landen, waaronder ONE met BONO in de Verenigde Staten.
In Nederland zijn al meer dan 50 organisaties EEN.
Op de rooms-katholieke lagere school in Groningen heb ik het behoorlijk moeilijk gehad. Vader R.K., maar doodgeschoten in WO-2 en moeder Hervormd en dit kind was dus een product van die overgeblevene heidense moeder. Dit kind met polio kon je dus goed pesten....de kinderen op school deden dit niet uit zichzelf. Nee, dat was opdracht van een der juffen, omdat er te weinig nonnen waren. De nonnen vielen best mee, maar er was één juf die een uitgesproken hekel aan me had. En waarom? Omdat ik niet netjes op bord kon schrijven met mijn r-poliohandje. Ik ben een aantal keren door de klas gekeild...blauwe plekken tot mijn moeder er achter kwam, dat dat niet van een valpartijtje kwam. Ik wou haar geen verdriet doen, dus zweeg ik, maar ja, moeders komen overal achter. Er zijn tussen moeder en juf pittige woorden gevallen en ze werd inschikkelijk, dus het leven werd weer wat aangenamer voor mij. Dat was nog maar de eerste klas.
De derde klas....ik kreeg slechte ogen, maar moeder had geen geld voor een bril, dus....turen naar het bord...en ik mocht vlak vooraan zitten. Van Juffrouw Grijpsma. Dat was nog eens een lieve juf. Op de rechterkant van het schoolbord stonden onze cijfers van ca 33 leerlingen van alle vakken, die we toen hadden. Het was een school met een verzwaard leerplan. Mijn cijfers waren goed, sommigen zelfs hoog....maar we kregen bezoek van een inspecteur van het onderwijs van het Stadhuis Groningen. Die zag een groot meisje met turende blikken vooraan in de klas zitten. En nu citeer ik het verhaal van mijn boze moeder en een nog bozere juf Grijpsma. Kortom: hij heeft gezegd: Dat kind is niet goed....die moet op een debielenschool....ziet er raar uit....daarom zit ze zeker vooraan....U geeft haar uit medelijden zeker een hoog cijfer, zie ik. De juf ontkende het en zei, dat het één der beste leerlingen van de klas was, waarop hij zei, ....U moet oppassen, want ik kan U door te liegen, laten ontslaan.!! Het schijnt een reuze rel te zijn geworden, waar ik gelukkig niets vanaf wist. Ze kwamen tot een overeenkomst.....ik moest nablijven en dan zou hij mij laten lezen, schrijven, rekenen etc. Als hij zou winnen....jufs ontslag....maar ik deed alles prima en hij vertrok héél boos. Je hebt het prima gedaan, zei juf Grijpsma en voor mij was de kous af....lekker naar huis, spelen, want je bent een kind en je wist niks. Dat kwam later toen de juf bij ons thuis kwam. Deze inspecteur schijnt nog wat in petto gehad te hebben, wat niet fraai was voor de juf en moeder ging met opgestoken veren richting Stadhuis....even een praatje maken met de inspecteur.
Dat is zó hoog opgelopen, dat de man schuimbekkend haar zijn kantoor uitzette. Moeder was maar een klein wijffie en hij een grote kerel, maar ze was niet bang, als het om haar kroost ging. Een excuus heeft zij en de juf nimmer van het Stadhuis gehad, maar zó kwam ik al vroeg in aanraking met de gedachte......niet iedereen is eerlijk en aardig.
Maar Juf Grijpsma wél. En zodoende heb ik me kunnen ontwikkelen tot de mens die ik nu ben. Ik denk, dat ze wel trots op me geweest zou zijn. Dank U wel Juf in de Hemel. En de groeten aan God. ''Uw leerling'' Elizabeth.
Als kind vloog ik heen waar ik maar wilde zijn, Maar sloot me later op in een kooi. Toen ik wist, wat dat was... Besloot ik uit te breken...maar hoe... Met veel sloop- en breekwerk, Beschadigingen aan jezelf. Maar je vocht door. De vrijheid gloorde in de verte... Eindelijk die grote dag. Je vloog weg....maar waarheen...? Bijna verleerd om te kunnen vliegen. Op eigen wieken...in de geest. Opeens...zie daar een adelaar. Groot en machtig, maar gewond, Een pijl in zijn borst...ik trok het eruit.. Stelpte de bloedende wonde. Hij wíst hoe te vliegen en nam mij mee. Boven op een rots. Daar zat ik en hij naast mij. Samen keken wij over de wereld... In rust en stilte... Met vrede in het hart. ------------- Dit verhaal heb ik in een visioen gezien en het direct opgeschreven, anders vergeet je details. Ik denk, dat meer mensen dit herkennen. Velen van ons zijn vastgepind geweest aan oude patronen, die wij van huis meekregen en die ons niet hielpen om ons te kunnen ontplooien, tot de mens, die wij graag willen zijn. -----------------
Zeg, kleine vlinder daar op die anjelier Rust maar even uit, jij mooi fladderdier Vouw je vleugels maar zo ragfijn en zo teer Alsof je aan 't bidden bent tot onze Lieve Heer.
Ik ben zo benieuwd, wat jouw gebedje wel zal zijn 't Kan nooit iets groots zijn, jij kent geen mijn en dijn Je hebt al alles wat je hartje begeert Je hebt vast en zeker meer dan menig mens geleerd.
Toe, lieve vlinder, vlieg nu asjeblieft niet weg Blijf nog even hier aan deze kant van de heg Ik wil je vragen, hoe red jij het zo alleen Je bent zo teer, zo klein, je schoonheid zo sereen.
Ach, sprak de vlinder, je weet het antwoord wel Door hebzucht is 't op aarde kommer en kwel Ik ben geen echte vlinder, maar een toverelf De schoonheid zit in jou, van binnen in jezelf.
Na dit gezegd te hebben vloog de vlinder heen De anjelier en ik, wij waren weer alleen Ze wiegde blij met haar kopje in de wind Dank lieve vlinder voor elke dag die weer begint. -------------- Dit eigen maaksel heb ik eens op muziek gezet en het gezongen tijdens de doopplechtigheid. Het was een mooi oud kerkje, klein maar héél hoog en de akoestiek.....nou dat heb ik geweten. Toen ik inzette a capella hoorde ik mijn stem galmen door de lege ruimte.....er waren maar een handvol mensen aanwezig. Even twijfelde ik, maar je bent er aan begonnen, dus doorzetten. De muziek was geregeld via de geluidsinstallatie en die had het begeven. Ik bood aan om de stilte op te lossen en zo heb ik het toch helemaal uitgezongen. Je zag een zucht van verlichting gaan door de gasten en de pastor. Een kennis heeft alles op video gezet en heb ik mij voor het eerst zowel "gezien" als "gehoord".
Vraag me niet hoe ik het vond.....maar iedereen sprak er lof over. Achteraf ben ik blij, dat ik dit gedaan heb, want het meiske dat gedoopt werd zal nu ca 9 jaar zijn en ze heeft via de videoband toch een mooie herinnering voor later. Vandaag heb ik voor het eerst een mooi klein vlindertje tussen alle onkruiden gezien en gefotografeerd. Die ga ik nu proberen erop te zetten.
Ondeugende Joris wil knikkeren...
