Naar de inhoud

Onze Gedachtenwereld

akke.beakke.be

Archief

Donderdag 26 juli 2007

Pluisje

PLUISJE

Het leven is als een pluisje.....
Zo licht en zo teer.
Overal vliegt het heen.....
Ook waar het niet wil zijn.
Het gaat omhoog....
Dan weer naar beneden.
Het kent zijn pieken en dalen.
Gehavend zoekt het zijn weg....
Maar waar naartoe.
Het víndt zijn weg...en zijn einde.
            -------
Met dank aan Hanneke Cremer, van wie ik deze foto mocht gebruiken, omdat die er zo goed bij past.

Hoe vind je dit bericht? 7 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 18:47 Reageer op dit bericht
Dinsdag 24 juli 2007

Een sage over een libelle.

Lang geleden las ik in een boek van Olaf.J. de Landell (hopelijk schrijf ik de naam goed) een lief verhaaltje over een larve. Ik probeer al járen het boekwerkje te vinden, maar onmogelijk. Het is een boekje met een aantal verschillende verhalen, die intrigerend zijn. Het is ca. 25 jaar geleden, dat ik het voor het laatst las, maar ik doe mijn best en ga eens diep graven in mijn geheugen. Hier komt het verhaaltje, in mini-vorm.
                   ..............................
Ergens, diep verscholen in een héél oud, donker bos lag een vennetje. En in dat vennetje speelde zich van alles af....diepe tragedies, vreugde, onbegrip en dat alles in het diepe donkere water. Neem nu de familie Larve.....opa deed de laatste dagen weer zo vreemd....het leek niet goed met hem te gaan....hij zwol zo raar op en had de neiging omhoog te stijgen, maar iedereen van de familie hield hem tegen en zei:"Toe, hier blijven, niet omhoog gaan, asjeblieft."Maar opa gleed weg uit hun kring en dreef naar boven.

Kleine Japie, die dit alles met grote verwondering aanzag, vroeg wat er aan de hand was, maar hij kreeg te horen, dat opa nooit weer terug kwam. Opa was dood. "Wat is dood", zei Japie en het antwoord was...."dan ben je weg, voorgoed en kom je nooit weerom en zien we mekaar niet weer, dood is dood en dan is alles voorbij." Japie kwam tot de ontdekking, dat dit ergens anders ook zo gebeurde....dus niet alleen bij hun familie. Ze zaten er allemaal mee. Hij kon de zin ervan niet begrijpen. Ineens was er beweging in het water en zag hij Frits de kikker. "Wat zit jij sip te kijken, Japie."En Japie vertelde hem het hele verhaal. Frits de kikker begon te lachen en zei, dat opa boven was en een heel nieuw leven daar leidde. "Wou je het zien, vroeg Frits? Klim maar op mijn rug en dan gaan we naar boven.......goed vasthouden, daar gaan we." En ze gingen snel omhoog, maar Japie werd misselijk en draaiierig en viel van Frits zijn brede rug af en belandde op de bodem van het vennetje vlak voor zijn moeder. Nou die schold hem de huid vol....misselijk jong, wij zitten in de rats en jij gekke spelletjes uithalen met die grootbek van een kikker met zijn enge verhalen. Laat ik je niet meer in zijn buurt zien. De hele familie hield hem een aantal dagen in het oog en het leventje ging weer gewoon verder. Japie begon er aan te wennen, dat je heel dik werd en dan naar boven toe dreef. Overal gebeurde dat. Niemand werd er vrolijk van, maar het hoorde erbij, zei men tegen hem. Japie werd groter en werd Jaap genoemd. Ook hij kreeg zijn eigen familie en was er heel blij mee. Tot ook voor hem de dag aanbrak, dat hij zich niet lekker voelde
in zijn huid. Het was, alsof het hem te krap zat. Iedereen om hem heen zei: "Niet nu, Jaap, blijf nog, we kunnen je niet missen." Maar Jaap zijn tijd was op en hij gíng.

Hij dreef naar boven en spoelde aan tegen de zachte rietkant van het vennetje. Hij werd wakker door een vreemd geluid, alsof er kikkers waren en dacht dat hij droomde.
Maar nee hoor....wie zat er op een plompeblad met zijn grote grijns....Frits de kikker. "Zo manneke, eindelijk ontwaakt uit dé droom?"  " Waar ben ik, vroeg Jaap....en keek om zich heen. En wat zie ik er vreemd uit, wat heb ik voor vreemde dingen aan mijn lijf? "    "Je hebt een gedaanteverwisseling ondergaan, dat gebeurt met ons allemaal en nu heb je vleugels en kun je vliegen. Je bent geen larve meer maar een Libelle....kijk maar om je heen, dan zie je ze daar....en daar...... "Maar dat is mijn familie", zei Jaap.....ik dacht dat ze dood waren."
En iedereen begroette Jaap, sommigen zeiden nog Japie, zolang was het alweer geleden. "Nou, maar dat moeten ze beneden weten, ik moet ze het vertellen "....en zonder na te denken, nam hij een duik in het water.....hij dacht dat hij nog een larve was....maar kwam snel weer boven en hoestte en proestte. "Maak je geen zorgen, mijn jongen, eens komen ze allemaal hier en dan zijn we bijelkaar", sprak een grote libelle. Het werd avond....de zon was al onder en het vennetje lag er weer stil bij, alsof er niets gebeurd was.
Het leven ging gewoon zijn gangetje in dat donkere oude bos.

Misschien is er bij U ook een verscholen vennetje in de buurt......spelen zich daar ook allerlei dingen af, waar U niets vanaf weet. Maar nu weet U het, als U er langs komt, dan wil ik wedden, dat U aan deze oude Duitse Sage denkt.

Als U ooit het boekje ontdekt, dan is mijn ''vertelling'' waarschijnlijk een beetje anders. Maar de inhoud is gelijk.

Er is geen dood.....er is alleen maar Leven.
                    ....................

 


Hoe vind je dit bericht? 9 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 19:59 1 reactie Reageer op dit bericht
Zaterdag 21 juli 2007

Vriendinnetje

Het werd nodig tijd, dat ik mijn vriendinnetje ga voorstellen. Ze is mijn vreugde in het leven en voor het leven zolang het mag duren. Want er zijn veel honden aan haar vooraf gegaan, die in de Hondenhemel zijn. Aan het afscheid nemen van je dieren.....daar wen je nooit en te nimmer aan. Ik heb anderhalf jaar geen hond meer gehad, totdat ik besefte, dat ik wel erg eenzaam werd. Ik ben dol op mijn poezen, maar een hond is wat anders, gewoon niet uit te leggen. Ze is nu ruim 2 jaar en haar komst was een complete ramp. Ik heb nog nooit een hond zo langdurig horen gillen, blaffen en nog meer geluiden producerend dan deze kleine dame. Ze haatte de bench. Ik heb in de hoek van de kamer een paar kranten neergelegd en haar los laten lopen met de poezen. Het was over en ik kwam weer bij van de stress. En zij ook.

 Ik heb een stoellift en ze durfde niet op schoot mee naar boven, maar daar is ze nu ook overheen. Rock and roll op bed en voor de rest hoor je haar niet. Ze is voorbeeldig, weet mensen te bespelen en door haar ben ik ook in trek.)))

Boven leg ik in een hoek een paar kranten, voor het geval dát ze moet. Het is heel praktisch voor een gehandicapt mens, want als het rot weer is....de krant...w.c.-papiertje en huppekee het toilet in, doortrekken...klaar! Dus op die manier kan eigenlijk bijna iedereen een hondje houden. Ik zeg expres een HONDJE....geen bouvier of ander groot dier. De rest laat zich raden. Nu de foto nog opduikelen.

Hoe vind je dit bericht? 9 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 15:27 2 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 21 juli 2007

Meditatie

STILTE

Ik hoor de stilte in mijn hart
De stem van de stilte
Die het hart beroerd.

Gevoelens van liefde, menszijn....
Warmte......eenheid.....
God zelf daalt in ons neer.

Vrucht zijn van eeuwigheid
Toetsing op aarde
Naar weten en kunnen.

Geweldloos, kalm en bedaard.
Stilte in het hart....
De Stem, die hoort en gehoord wordt.
                  --------

Dit ''schrijven'' heb ik jaren geleden doorgekregen van gene zijde, later mijn Gids. Ik weet nog, dat ik iets zat te noteren in mijn agenda en ineens hoorde ik iemand binnen in me zeggen:"schrijf maar op". Ik dacht dat zoiets altijd bij anderen kon gebeuren, maar nee hoor, ik was ook eens aan de beurt. En zo is alles begonnen en ben ik ook alles op gaan schrijven. En eigenlijk is dit het eerste van al het geschrevene, wat ik nog heb.

Hoe vind je dit bericht? 12 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 15:06 Reageer op dit bericht
Vrijdag 20 juli 2007

Lachen mag van God

KNIPKOPJE

Een dame van 65 jaar ging naar de kapper met zuuuuulks lang haar. Ze zat op de stoel te wippen...
Zit stil, zei de kapper...zo kan ik niet knippen...
Dat wordt een hoge prijs met al dat grijs.
Hij zwaaide met zijn schaar...
De dame werd benauwd en voelde zich naar.
De lokken vielen op de grond...
Grijs....maar vroeger blond.
En toen ze in de spiegel keek,
Zei de knippende kapper......
Ik vind U nu toch veeeeel knapper!!

Wilt U het adres van deze kapper?
Ach, laat ik dat nou vergeten zijn....ook weggeknipt.))))

Hoe vind je dit bericht? 10 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 21:12 Reageer op dit bericht
Vrijdag 20 juli 2007

Poezie-album vervolg

De volgende die in mijn album schreef was Truus Borgeld. Zij kwam volgens mijn herinnering uit Oude of Nieuwe Pekela en was de eerste kostganger en is ook heel lang gebleven, omdat ze een steun was voor mijn moeder en andersom. Truus haar verloofde was uitgezonden naar Nederlands Indië, nu Indonesië. Hij is gelukkig heelhuids teruggekeerd en zijn ze later getrouwd en was zij ook weer weg.
Ik herinner me nog, dat ze lange pijpekrullen had in dat mooie bruinzwarte haar en dat werd met een fluwelen bandje bijeengehouden.
Daarna kwamen er bij ons in de klas donkere meisjes. Wij hebben ze aangestaard, want ze waren bizonder mooi. Ze waren de eerste emigranten, die gevlucht waren voor Soekarno. Politiek interesseerde ons niet, we werden vriendinnen en ik heb zélfs nog een versje van beide meisjes.
Dat komt later nog aan bod.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 20:54 Reageer op dit bericht
Vrijdag 20 juli 2007

Poezie-album vervolg

Ik heb nog enkele bladzijdes gescand van mijn oude album en deze is geschreven door mijn oudere zuster. Wij waren maar met zijn tweetjes en onze moeder. Mijn moeder is nooit weer hertrouwd en dat vond ik wel jammer, want er was een aardige oom, maar ja, die had zélf nog 3 dochters en dat zag mijn mama niet zitten en ging de voorstelling niet door.
Wél hadden wij vlak na de oorlog kostgangers en daar waren drie bij en dat waren mannen! Ik helemaal verguld als 5 jarige...maar moeder kreeg een uitkering van Stichting 1940-1945 en de mannen waren ineens weg. Ik was diep verdrietig en vroeg mijn moeder om een broertje. Toen kwam de koude douche. Ze zei: Kind, je hebt geen vader en als je geen vader hebt, kun je ook geen broertje meer krijgen. Dat was de eerste keer, dat de grond zwart onder mijn voeten werd. Je voelt je dubbel gestraft als kind, als je zoiets hoort. De tweede keer, dat het zwart voor mijn voeten werd, was, toen ze 11 jaar later tegen me zei: je mag niet doorstuderen. Het vertrouwen was weg in mijn kinderbeleving. Het open kind werd een gesloten kind. Naar buiten toe heel vrolijk, maar mijn innerlijk was gesloten.

Hoe vind je dit bericht? 7 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 20:40 Reageer op dit bericht
Dinsdag 17 juli 2007

Poezie-album vervolg....

Het beginversje stond altijd op de 1e bladzijde van je poezie-album en dat werd dan geschreven door een familielid, want zélf mocht je er nog geen krabbeltje in zetten, laat staan een plaatje, die je leuk vond. Eigenlijk bepaalden anderen al, hoe je moest leven, denken en doen.
En dan ook nog heel braaf zijn....
Geen wonder, dat de jeugd geen poezie-album meer heeft.
Stichtelijke volzinnen zouden ze niet pikken.
Vriendinnenboekjes schijnen ze nu te hebben....heeft U er al één gezien? Ik nog niet.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 21:15 Reageer op dit bericht
Dinsdag 17 juli 2007

Poezie-album vervolg...

De gedichtjes in mijn oude poezie-album zijn bijna allemaal gescand, wat een héél karwei is. Je moet de bladzijden rechtzetten, bijsnijden, voordat ze op deze pagina komen te staan. Maar eerst de omslag van het boekwerkje. Ik ben met mijn vorige weblog gewend, dat ik maar door kan gaan met schrijven én afbeeldingen erbij doen. Het gaat hier per stuk.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 21:05 Reageer op dit bericht
Dinsdag 17 juli 2007

Levensles.

Was de mens maar een roos
Die weet hoe hij moet bloeien
Hij denkt niet.....hij doet.
Omdat het aan hem gegeven is.
Zó te groeien en te bloeien.
Hij denkt niet....ben ik mooi?
Hij ís mooi.

Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Elizabeth om 20:57 Reageer op dit bericht

Meer van Onze Gedachtenwereld

↑ Terug naar de berichten