DE SYMBOLEN VAN HET PELGRIM-ZIJN

 

Pelgrim zijn

Is je pelgrimstaf nemen

En op weg gaan,

Je kleine zekerheden verlaten

Om te ervaren wat en wie de Grote Zekerheid is,

En daarop mogen steunen, als op een staf.

 

Pelgrim zijn

Is onderweg –zijn,

Met een lege broodzak

en je toch rijk voelen;

terug thuis komen

met een rugzak vol

onvergetelijke herinnneringen.

 

Pelgrim zijn

Is je een stukje van de Weg voelen worden,

Je over bergen en grenzen heen werken,

Geloven dat het Doel voor je ligt.

 

Pelgrim zijn

Is doorheen de schoonheid van de natuur

Iets van de Kunstenaar vermoeden

En geloven

Dat Hij ook jou  wil kneden en vormen,

Dat hij ook in jou Zijn schoonheid wil leggen.

 

Pelgrim zijn

Is het brood breken met anderen

En meer terug krijgen dan je gegeven hebt,

Je leven delen met een vriend.

 

Pelgrim zijn

Is je laven aan de bron    

En ervaren hoe leven-gevend water kan zijn;

Is op zoek gaan   naar de diepste Bron      

Van jouw leven.

 

Pelgrim zijn

Is het kruis van jouw leven niet langer wegstoppen

Maar het opnemen en  ontdekken

Dat je het dragen kan.

 

Pelgrim zijn,

Is de steen, die je meezeult

Onderweg  achterlaten

En nieuwe stenen vinden

Om met je leven iets moois te bouwen.

 

Pelgrim zijn

Is een schelp vinden,

Er blij om zijn, maar ook weten

Dat het maar een halve schelp is…

 

Er zeker van worden

Dat je pas leeft

Als je jouw oren, jouw handen

Als een schelp opent voor anderen.

 

Luc Herbots

 

                                                                                                        

Het vijvertje in mijn tuin

schept een diepe rust.

’t Ligt onder een groene bomenkruin

’t is er veilig en knus.

 

Men kan er altijd bezinnen,

bidden, lezen in een boek.

De natuur gaan beminnen

’t is een sfeervolle hoek.

 

Er bruist ook een fontein

ze zingt haar lied van de zomerse dagen.

Men zou er altijd willen zijn

het gaat zozeer de ziel behagen.

 

De rotsen en de planten

vormen een sierlijk geheel.

Ze buigen en trachten

te weerspiegelen in dit watertafereel.

 

De vissen krioelen heen en weer

en beschrijven hun levensdoel.

In kringen keer op keer

verneem ik dat gevoel.

 

Het vijvertje in mijn tuin

een mijmering der seizoenen gaat.

En  of ik lach of huil

’t is of de tijd er even stille staat.

 

Francien De Wilde.

Donderdag  17 mei  2012

 

Onze Lieve Heer Hemelvaart.

 

BERGENKRUIS

 

Hoe hoog verheven is het kruis

Over land en huis.

Ieder mens zal het eens ontmoeten

En het met eerbied groeten.

Want het maakt ons hele leven

Jezus Christus zelf heeft het ons gegeven.

Met zijn kostbaar bloed

Toonde Hij hoe het vol overgave moet.

Want met het kruis gaat niets verloren

Tussen groen en ochtendgloren.

In vreugde en verdriet

Vergeet nooit het kruisteken niet.

 

 

 

 

Francine De Wilde©

TITANIC

15 APRIL 1912- 2012        100 JAAR

 

DE TITANIC

 

Een groot statig schip werd gebouwd

De trots van de atlantische oceaan.

De bevolking arm en rijk kwam algauw

Vol lust aan boord gegaan.

 

Wat zou de zee hen bieden

Alleszins de eeuwige vrijheid.

Ver weg van land en zorg voor vele lieden

Dans en vermaak in samenhorigheid.

 

Leute en plezier

Voor de elite.

Drukte en getier

Voor de werklieden.

 

Eens gaan wandelen hier en daar

Vergezichten, water, oneindig schoon.

Op het dek het jonge paar

Een romantisch vertoon.

 

Rustig slapen bij volle maan

Tussen de ijsbergen zo guur.

Opeens een daverende schok, de waterreus bleef staan

Niets is machtiger dan de natuur.

 

Elk nam het op voor zich

Een lopen rennen naar…

Een schip dat zinkt

Tegen uur en tijd nu maar…               

 

Een zwevende wals naar het paradijs

Men voelt het einde naderen.

Kinderen en vrouwen in schuitjes al door het koude ijs

Stolt het bloed in de aderen.

 

Het gekreun gaat over in stilte

Nader tot u mijn God is het laatste bal.

Deze weeklanken  weerspiegelen zich in de waterkilte.

Witte toppen verwijzen naar het heelal.

 

 

Francine ©

" Foto: Pascal Vyncke, SeniorenNet.be "

 

KIEZEN VOOR U, DIE BENT DE WEG , DE WAARHEID EN HET LEVEN.

 

Kiezen voor U, Heer Jezus,

voor U die zijt de Weg.

’T Is eerst moeizaam gaan, met vallen en opstaan,

Omkeren, bekeren ,loslaten,

Voor de nauwe poort gaan staan:

-         Hier valt veel ballast weg-

En gelouterd binnengaan, om zo te vinden,

De smalle weg, de weg die voert ten leven,

Dank U Heer, dat ik hier niet alleen moet gaan,

Want U en ik gaan sâam.

 

Kiezen voor U, Heer Jezus,

Voor U die zijt de Waarheid,

T’ Is in Uw licht durven gaan staan,

En zien mezelf, een zondig mens,

Arm en schamel in uw klaarheid.

Maar u richt mij op en reinigt mij van mijn melaatsheid.

Dank U Heer, dat in uw grote liefde,

U ook spreekt tot mij,

Uw woord der waarheid.

 

Kiezen voor U, Heer Jezus,

Voor U die zijt het Leven,

’t Is nooit meer weg gaan bij U,

De Goede Herder volgen,

Hij heeft zijn leven voor mij gegeven,

‘k mag in en uit gaan, weide vinden,

Vruchtbare grond,

Dank U Vader,

Dat U ons Jezus,

De Weg, de Waarheid en het Leven zond.

 

Amen

 

Uit anonieme mystiek

 

INDIEN

 

Indien de mens meer oog en oor bezat,

Voor alle schoonheid op aarde.

De schat der natuur, van ontzagelijke waarde,

’t  gezang der vogels om hem heen.

’t Lied van de wind in de ruisende bomen,

dan zou hij wel weer tot rust kunnen komen.

 

Stil even opzien, en dan diep ontroerd weer verder gaan,

om de glinsterende sterren, die ginds aan het uitspansel staan.

De diepe geur en kleur der bloemen,

Teveel om hun naam hier op te noemen.

De witte frêle schoonheid van een vlokje sneeuw,

Of het luide gekrijs van een meeuw.

 

O, ik kan nog zoveel dingen beschrijven,

Doch zelf ontdekken is beter, zo moet het steeds blijven!

 

Coppens A.

26-4-1989

Kamer 281 - 2

 

 

Nieuwjaar 2012

 

Het oude jaar is voorbij

Met voor en tegenspoed.

Misschien begint 2012 met een propere lei

Nieuwe voornemens zo goed.

 

Het nieuwe jaar is gekomen

In wensen van elke taal.

Misschien kan men dromen

Zo schrijft ieder zijn levensverhaal.

 

 

Francine©

 

Foto: Pascal Vyncke, SeniorenNet.be

 

KERSTMIS

 

Het is reeds lang geleden

Van het wonderschone kerstverhaal.

Doch…nog tot op heden

Is Jezus geboren voor ons allemaal.

 

In deze computer moderne tijd

Ligt Jezus nog in een stal.

Toch…Hij werd aan mensen gelijk

Eenvoudige koningen en herders zo arm.

 
Francine©

Woensdag 21 september 2011.

 

HERFST

 

De herfst  is in het land

misschien verdrietig, missschien plezant.

Aan kleurenschakering zal het niet ontbreken

laat alles zonder woorden spreken.

 

De herfst kan ons geven

veel beschouwingen in het leven.

Om wat er is geweest of komen gaat

een bezinnend moment waar men even bij stille staat.

 

 

Francine © 

 

 

Zondag 12 juni 2011

Pinksteren. Feest van de Heilige Geest.

In  vuur en vlam staan
in tijden van nu en toen.
Vurige tongen die gaan
zich bezinnen en het goede spreken en  doen.

De Heilige Geest  daalt in hun neer
in genaden van wijsheid.
Ze worden vervuld telkens weer
met kracht en goedheid.

 

Francine ©

foto: Pascal Vyncke - seniorennet.be

Donderdag  2 juni 2011

O.L.H. Hemelvaart.

Hoera!!! Het is hoogdag!
Vakantie, verlof, misschien communiefeest.
Eén traan en één lach
voor wat komen gaat en is geweest.

Laat ons kijken naar omhoog
naar beneden is te laag.
Wanneer langs een kleurrijke regenboog
de hemel terug opengaat.

 

Francine

Zondag 8 mei 2011 – Moederdag

Moeder

O!  Moeder Gods ten allen tijden
Wil uw mantel spreiden.
Over de moeders van nu en toen,
want ze hebben u van doen.

O!  Moeder Gods van iedereen
moeder van elkeen.
In hemelse vreugde bij aardse tegenspoed,
Is het Moeder die ons behoedt.

Francine  De Wilde©

 

Moederdag

O! Moederdag laat ons zingen
en een glaasje klinken.
Want uit Gods genaden
kan zij leven baren.

O moederdag dat is fijn
laat ons gewoon bij haar zijn,
in bezoek, in herinnering het is om ’t even.
zij is steeds moeder gebleven…

Francine  De Wilde©

 

VERRIJZENIS

De steen is weggerold

Het zal in de vroege ochtend zijn als toen.

De steen is weggerold.
Ik ben uit de grond opgestaan.
Mijn ogen kunnen het licht verdragen.
Ik loop en struikel niet.
Ik spreek en versta mezelf.
Mensen komen mij tegemoet -
wij zijn in bekenden veranderd.

De ochtendmist trekt op.
Ik dacht een dorre vlakte te zien.
Volle schoven zie ik, lange halmen,aren
waarin de korrel zwelt.
Bomen omranden het bouwland.
Heuvels golven de verte in,
bergopwaarts, en worden wolken.

Daarachter
kristal geworden veblindend
de zee die haar doden teruggaf.

Wij  overnachten in elkaars schaduw.
Wij worden wakker van het eerste licht.
Alsof Iemand ons bij naam en toenaam
heeft geroepen.

Dan zal ik leven.

Huub Oosterhuis.

 

Foto: "Pascal Vyncke Seniorennet.be"