HET VIJVERTJE
Het vijvertje in mijn tuin
schept een diepe rust.
’t Ligt onder een groene bomenkruin
’t is er veilig en knus.
Men kan er altijd bezinnen,
bidden, lezen in een boek.
De natuur gaan beminnen
’t is een sfeervolle hoek.
Er bruist ook een fontein
ze zingt haar lied van de zomerse dagen.
Men zou er altijd willen zijn
het gaat zozeer de ziel behagen.
De rotsen en de planten
vormen een sierlijk geheel.
Ze buigen en trachten
te weerspiegelen in dit watertafereel.
De vissen krioelen heen en weer
en beschrijven hun levensdoel.
In kringen keer op keer
verneem ik dat gevoel.
Het vijvertje in mijn tuin
een mijmering der seizoenen gaat.
En of ik lach of huil
’t is of de tijd er even stille staat.
Francien De Wilde.





























