Je bleef onderwijzeres. Twintig jaar na elkaar

elke dag heel even verliezen, is minder erg

dan alles in één keer, dacht je.

Na alles wat heel je leven veel te groot was geweest.

Zo sta je op de trouwfoto van je dochter, opgekrikt

uit je rugpijn, zo recht als een kromme spijker die

men rechtgeslagen heeft maar kan zijn. En je lacht,

na de dood van je man, je broers, je zussen, je vrienden

- of het niet op kon-

zoals glasscherven schitteren in de zon. 

Tot in de vingertoppen eenzaam is het hart

en zo benauwend stil, als het huis, dat instort

bij het nauwelijkse rinkelen der sleutels.

Ik zoek naar anijs in de woorden,

waarmee ik aan de witte muizen,

die ik in mijn hersenen kweek,

vertel, dat ik vervallen ben.

Uit de goudkust van mijn handen

kroop ze aan

als een nachtgevende kever,

traag en tropisch, mild

onder mijn mannelijke schilden

plooide zich open haar meisjesgewei,

haar klieren trilden

veilig onder de spons van de stilte.

Zocht ze suiker in het rietveld

van mijn handen, of vond ze

in mijn adem leeuwen, met manen

harder dan ijzer?

Mijn stappen worden niet meer uitgesproken
in de naakte aarde nabij de rietpluimen.
Ik ben alleen om het middaguur met de einder
af te schermen. Zwerfzand ontgrenst mijn gelaat.
Enkel de daglijnen lopen er nog dwars doorheen.
Ik laat het zonlicht als een hartslag hameren.

Zes blaren vielen neer
in een kleine weide liefelijk.
De aarde is jarig, de wind zoek.
            
In de rookblauwe oktoberlucht
hoor je het gefluit van hanen,
tuinhekjes en losse tanden.
       
Zes blaren tuimelden neer.
Met prijzen vereerd, in functies
gekozen, op posten benoemd.

De dag verstreek. De wolken bleven jachten,
Vol van het najaar en zijn eenzaamheid.
De blaren vallen in de gele grachten,
Waardoor een geur en een verlangen glijdt.
Weer is een dag als de andere vergaan,
En voor altijd is dit mij bijgebleven:
De wilde hemel van de droom daarboven.