Berichten van 1 oktober 2013 tot 31 oktober 2013

Mijn stappen worden niet meer uitgesproken
in de naakte aarde nabij de rietpluimen.
Ik ben alleen om het middaguur met de einder
af te schermen. Zwerfzand ontgrenst mijn gelaat.
Enkel de daglijnen lopen er nog dwars doorheen.
Ik laat het zonlicht als een hartslag hameren.

Zes blaren vielen neer
in een kleine weide liefelijk.
De aarde is jarig, de wind zoek.
            
In de rookblauwe oktoberlucht
hoor je het gefluit van hanen,
tuinhekjes en losse tanden.
       
Zes blaren tuimelden neer.
Met prijzen vereerd, in functies
gekozen, op posten benoemd.

De dag verstreek. De wolken bleven jachten,
Vol van het najaar en zijn eenzaamheid.
De blaren vallen in de gele grachten,
Waardoor een geur en een verlangen glijdt.
Weer is een dag als de andere vergaan,
En voor altijd is dit mij bijgebleven:
De wilde hemel van de droom daarboven.

De avondwolken zijn killer dan gisteren,
de laatste bloemen wensen klaarblijkelijk
niet langer te leven, de zon is afgereisd,
de velden zijn alweer met zorg geschoren.
              
Niemand ziet de verkleumde dag verdrinken
in een plas tussen het riet.