Gedicht

Ik zoek naar anijs in de woorden,

waarmee ik aan de witte muizen,

die ik in mijn hersenen kweek,

vertel, dat ik vervallen ben.

Uit de goudkust van mijn handen

kroop ze aan

als een nachtgevende kever,

traag en tropisch, mild

onder mijn mannelijke schilden

plooide zich open haar meisjesgewei,

haar klieren trilden

veilig onder de spons van de stilte.

Zocht ze suiker in het rietveld

van mijn handen, of vond ze

in mijn adem leeuwen, met manen

harder dan ijzer?

Mijn stappen worden niet meer uitgesproken
in de naakte aarde nabij de rietpluimen.
Ik ben alleen om het middaguur met de einder
af te schermen. Zwerfzand ontgrenst mijn gelaat.
Enkel de daglijnen lopen er nog dwars doorheen.
Ik laat het zonlicht als een hartslag hameren.

Zes blaren vielen neer
in een kleine weide liefelijk.
De aarde is jarig, de wind zoek.
            
In de rookblauwe oktoberlucht
hoor je het gefluit van hanen,
tuinhekjes en losse tanden.
       
Zes blaren tuimelden neer.
Met prijzen vereerd, in functies
gekozen, op posten benoemd.

De dag verstreek. De wolken bleven jachten,
Vol van het najaar en zijn eenzaamheid.
De blaren vallen in de gele grachten,
Waardoor een geur en een verlangen glijdt.
Weer is een dag als de andere vergaan,
En voor altijd is dit mij bijgebleven:
De wilde hemel van de droom daarboven.

De avondwolken zijn killer dan gisteren,
de laatste bloemen wensen klaarblijkelijk
niet langer te leven, de zon is afgereisd,
de velden zijn alweer met zorg geschoren.
              
Niemand ziet de verkleumde dag verdrinken
in een plas tussen het riet.

September en de meeuwen
vliegen lager, weemoedig
woont het water in zee
waarlangs ik ga...

Sommige dagen
vindt men het geluk
in het verdwijnen van de maan
en mijn gedachten
zijn blauw ijs
dat langzaam smelt nu
in september.

Er is geen mens die een is, als een tafel.
Er is geen bodem zonder zaad,
zonder kastelen.
Er is geen boom, die zonder vrucht
en zonder bladluis is.
Er is geen eiland zonder zee.