De Kerstboom

Eventjes gaat het niet meer
Alle radertjes staan stil
Zelfs ademen doet zeer
En ik weet o zo goed wat ik wil

Maar eventjes zie ik het niet meer zitten
zit ik op de grond
Waar alleen mijn voeten zouden moeten
De wereld draait heel even niet rond

Zo een onrecht, zo een smart
Het verscheurt de wereld en vooral mijn hart

Mag ik even grienen
Voor het leed van hen die het niet verdienen
Die alles kwijt raken, in een klap
Wie ze liefhebben, de hele hap

Ik zie het eventjes niet zitten
En daarom doe ik mijn ogen nog niet open
En ik kan alleen maar hopen
Als ik weer kijk, wordt het weer licht

Maar eventjes in het donker
Naakt, alleen, zwart en koud
Tegen beter weten in
Mezelf vertellen dat ik niet meer van het leven houdt

Eventjes, een dag of wat
Dan heb ik het wel weer gehad
Ik worstel, en kom waarschijnlijk weer boven
Ik zal het jullie maar beloven

Ik geef toe, erg vaag, maar het moest even eruit.

Onbekend.

Vriendschap.

Vrienden zoals wij dat zijn,

Zijn in een leven heel erg fijn.

Nooit gezien, alleen maar gesproken,

Een luisterend oor is in mijn leven opgedoken.

Gewoon even alles kunnen delen,

Zonder dat het echt gaat vervelen.

Een ander begrijpen waar je over praat,

Dat zijn vrienden waar het in het leven om gaat.

Liefde voor een medemens,

Is toch ieders hartenwens.

Een vriendschap die niet verloren hoeft te gaan,

Maar weet op welke plek ze staan.

Mogen we zijn als goede vrienden, in het verschiet,

Ik hoop dat jij dat ook zo ziet.

Want met een vriend als jou ben ik erg blij,

En ik hoop dat jij dat ook bent met mij.

(Anoniem)

Vandaag namen we afscheid van een goede vriend

EEN COPAIN

zoals hij steeds zelf zei.

Edgard Desmet

Toch zullen we je blijven tegenkomen;

zeg nooit .... het is voorbij!

Slechts jouw lichaam werd ons afgenomen;

niet wat je was,niet wat je zei...

Toon Hermans

Vanwege al je vrienden.

Vrouw zijn .

Vrouw zijn is geen zwakte

maar juist het tegenovergestelde :

het is een kracht.

Een vrouw kan baren ,

zij geeft het leven

behoed haar kinderen

voor naderende gevaren .

Zij regelt alles

bestiert haar gezin .

Durft ook vrouw te zijn

de trots die zij voelt ,

die straalt zij uit

zoals het water vloeit .

Durf te zijn wie je bent

je zal gelukkiger zijn ,

door de signalen

die je gevoel zend .

( Ria Voorschuur)

Gedicht.

Mensen die echt beminnen

Aanvaarden elkaars anders zijn

Ze geven alle vrijheid en ruimte

Om zichzelf  te blijven

Zonder elkaar te hinderen

Ze aanvaarden ook

De minder sympathieke kanten,

Hoe vervelend die soms zijn

En hoeveel geduld ze ook vergen                                      

Ze weten dat we allen,

Met de onvolkomenheden  

Die we het liefst kwijt zouden zijn

Moeten leven

Valeer Deschacht.     

Duizend soldaten - liedje van Willem Vermandere.

God, wanneer mijn plicht roept
daar waar de vlammenzee ook woedt
wilt U mij de kracht dan geven
voor het redden van een mensenleven.

Help me om een arm om een klein kind te slaan
dat in de vlammen dreigt onder te gaan
maar ook voor een ouder wil ik er zijn.

Help mij om alert te zijn
en zelfs het zachtste hulpgeroep te verstaan
om dan snel de vlammen tegen te gaan.

Ik wil mijn roeping volgen en het beste van mij geven want mijn medemens en hun eigendommen
te beschermen dat is mijn streven.

En als ik dan gelijk Uw wil, hierbij het leven laat
zorg dan dat U Uw beschermende arm
om mijn vrouw en kinderen slaat.

 Myriame, dit is hier voor jou en voor jouw brandweermannen neer gezet. Zoals je weet is dit niet door mij geschreven. Ik weet niet wie het geschreven heeft.

Verkracht, het zijn 9 letters
Maar wat doet het pijn
En wat is het moeilijk om daarna
Weer jezelf te mogen zijn.

Verkracht, het is maar een woord
Even je verstand op nul
Want als hij je betast
Voel jij je zo’n grote sul

Bang om te schreeuwen
Bang om wat ze denken
Bang omdat je er geen
Aandacht aan wil schenken

Het liefst gewoon weer verder gaan
Zonder dat je eraan terug denkt
Zonder dat je bang hoeft te zijn
Dat iemand je weer een haar krenkt

Je lichaam betast door vreemde handen
Ogen die begeerte uitstralen
Een vies, vet lichaam bovenop je
En stoot in je met lange halen

Een warme douche van uren
Gewoon denken dat je vies bent
Al het ‘vuil’ er afspoelen
Van die vieze, enge vent

Mijn hart is voor altijd gebroken
Het doet vaak nog zo’n pijn
Ik denk nog te vaak aan het gebeurde
En dan wil ik graag alleen zijn

Alleen met mijn gedachten
Want ze zeggen dat ik verder moet
Ze weten niet waarover ze het hebben
En hoeveel pijn dat doet

Vertrouwen in jezelf
Maar ook in je omgeving.
Weer genieten van dingen
En zorgen voor vergeving

En nu moet ik verder
Verder met mijn leven
Ik hoop dat het me zal lukken
En het een plekje zal kunnen geven…

Geplaatst door: Yvon

Gebedsverhoring.

Ik bad om kracht.

En God gaf mij zorgen, om mij sterk te maken.

Ik bad om wijsheid,

En God gaf me problemen om te leren oplossen.

Ik bad om welvaart,

En God gaf mij verstand, en spieren om te werken.

Ik bad om moed,

En God gaf mij gevaren om te overwinnen.

Ik bad om liefde,

En God gaf mij moeilijke mensen om te helpen.

Ik bad om gunsten,

En god gaf mij gunstige gelegenheden.

Ik kreeg niets van wat ik gevraagd had,
ik kreeg alles wat ik nodig had.

Mijn gebed is verhoord!

Deze tijd,
 
Soms zit ik als het stil is in gedachten,
dat gebeurt veelal in de stille nachten.
Dan zit je zo te filosoferen, wat eigenlijk deze tijd,
ons nog heeft te leren. Is het verdraagzaamheid,
De Tijd, De Strijd, in deze Eenzaamheid.
Als je in die nachten zit met je gedachten,
kan je komen tot een conclusie, is het zo,
of is het een illusie, in deze Tijd, in deze Strijd,
van de Eenzaamheid.
Als je s’ nachts dan zo zit in gedachten ,
wat kan je dan nog verwachten,
mensen staan elkaar na......met hun bla...bla...bla....,
Velen zitten in `t geheel in de knoop, de lus is te strak,
maar ze lopen er niet mee te koop. Dat is deze Tijd, dat is onze Strijd,
de strijd tegen de Eenzaamheid. Iedereen kent die mensen wel, ·het lijkt tegenwoordig wel een groot gezwel, ·je leest het ook in de kranten, zijn het niet jouw naaste bloedverwanten, ·is het wel iemand anders, die eindigt in de goot, ·zonder nog een pleziertje, ·waar die persoon van genoot.
Waar is dan het eind zitten praten, niet met de stem, ·die kregen wij van HEM, ·nee, wij praten nog met letters, ·en misschien, ·heeft iemand anders het wel door, ·want in deze Tijd, ·onze strijd tegen de Eenzaamheid, ·krijg je tegenwoordig zo weinig gehoor.
Ja, veroordeelt, dat word je wel, ·dat is nou eenmaal dat gezwel, ·Ben je ziek van verdriet ??, Zie je geen uitweg meer in `t verschiet ??,
Krijg je laster over je heen, ·en dat is zeker, ·altijd gemeen.
Een oordeel vellen, ja ja zeg het maar, ben je ziek, zie je het niet meer zitten pa, of een ander misschien, je eigen buurman, of een vriend, je zegt het maar mijn kind, dit is onze Strijd, tegen de Tijd van eenzaam- en verdraagzaamheid. Leer ermee om te gaan, naast elkaar te staan,
luister een naar elkaar en hou van hem/of haar Maar weet één ding,
die Strijd, tegen die Eenzaam- en verdraagzaamheid, in deze Tijd..
is te overwinnen, als je maar weet waar te beginnen.

 Deze tekst is geschreven door Elisabeth.

Wat je  ook overkomt, verlies nooit de moed!

Als je door je eigen mensen

 in de steek wordt gelaten.

Als je eigen kinderen al je dromen aan scherven hebben geslagen.

Als de zon verdwenen is uit je leven,

zoek dan de ster,

 die God ergens voor je heeft aangestoken.

Als je met lege handen staat

en je hebt geen parels meer

om iemand aan te bieden, weet dan

dat God geen oogst van je vraagt,

 geen volle schuren.

Als de harten van je eigen huis hard zijn als steen.

als je de deuren van je medemensen vergrendeld vindt,
als men nergens meer opendoet al klop je dag en nacht,
keer je dan niet wanhopig om in grenzeloze bitterheid.
Onderzoek je eigen hart

en maak het klaar voor een feest.
God heeft je lief en zal ergens

een mensenhart voor je openen,  
om dat te laten weten.

De regen zal ophouden. De kou is voorbij.

In de straling van een glimlach  en de zachtheid van een hand

zul je de warmte voelen en weer leven.

Als jij je boodschap moet brengen, verloren in de woestijn,

en er niemand luistert,
weet dan dat God verborgen antennes heeft uitgezet,  
die elk woord uit je hart zullen opvangen en doorseinen

over alle verdorde, onvruchtbare velden heen

tot op dat stukje grond, waar de nieuwe wereld geboren wordt.

Verlies nooit de moed! Verzoen je nooit met de nacht!

Wat er ook gebeurt en wat je ook overkomt,

God heeft je lief.

Phil Bosmans

Als de nacht mijn dag verlicht,
met zijn milde duisternis.
Verdwijnt de wereld om me heen,
zijn er geen dagen meer alleen.
Op mijn reis van toen naar ooit,
weet ik zeker dat ik nooit,
een knuffel vind zo lief als jij,
mijn reis naar ooit is nu voorbij.
Jij was de weg die ik wou gaan,
wij samen naar een nieuw bestaan.
Ons doel van leven, eeuwig wij,
te ver gezocht, te vlug voorbij.
Ik vraag aan elk antwoord nou,
waarom het toch niet lukken wou.
Besef dat niemand helpen kon,
want liefde kent ook geen waarom.
In elk moment van tederheid,
dat ik delen mocht met jou.
Werden dromen werkelijkheid,
die ik nooit echt geloven wou.
Ik wist dit duurt geen zomers lang,
en hield me sterk maar was zo bang.
Op wat de winter ooit
voor mij brengen zou,
Een kilte leeg, en zonder jou.
Er klopt een hart in mij dat hoopt,
terwijl verdriet me langzaam sloopt.
Elke nacht voel ik jou bij me echt,
terwijl ik met mijn dromen vecht.
Ik wil het niet maar telkens weer,
beleef ik terug die eerste keer.
Dat echt vergeten,
moet het zaligste zijn,
voorbij het sterven van de pijn.
Besef dat niemand mij ooit helpen kon.
Want liefde kent ook geen waarom.

Stevens Peter

Een brief van een jongere aan de ouders van de  hele wereld.

Geef me niet alles wat ik vraag.
 Soms vraag ik alleen om te weten hoeveel ik kan krijgen.
Schreeuw niet tegen me. Als u schreeuwt heb ik
minder respect voor u. Daarbij leert u mij
ook te schreeuwen en dat wil ik niet.
Geef niet altijd bevelen. Als u me iets vraagt
in plaats van te bevelen, zal ik het vlugger en liever doen.
Doe wat u me belooft, om het even of het goed of slecht is.
Als u me een beloning belooft of een straf, geef me die dan.
Vergelijk me met niemand, zeker niet met mijn broer of zus.
Als ik beter lijk dan een ander, zal die eronder lijden en als ik slechter lijk, zal ik eronder lijden.
Verander niet om de haverklap van mening over wat ik moet doen. Beslis en houdt u aan die beslissing.
Laat mij zelf mijn eigen weg vinden.
Als u alles in mijn plaats doet,
zal ik het nooit leren.
Vertel me geen leugens en vraag me ook nooit om te liegen,
zelfs niet om uit een probleem te geraken. Bij leugens voel ik mij niet goed: ik verlies dan mijn geloof in wat u zegt. Wanneer u zich vergist heeft, geef dit dan toe.
Dat zal mijn geloof in u versterken.
En het zal me leren mijn eigen vergissingen ook toe te geven.
Vertel me niet dat u iets zult doen als u het vervolgens niet doet. Ik leer uit alles wat u doet, ook al zegt u dat niet.
Maar ik zal nooit doen wat u zegt, als u het zelf niet doet.
Leer mij God kennen en liefhebben.
Het heeft geen zin over God te leren op school als ik bij u niets van liefde tot God merk.
Wanneer ik u een probleem voorleg, zeg dan niet:
"Ik heb geen tijd voor onbenulligheden." Of: "Dat heeft geen belang."
Probeer mij te begrijpen en te helpen.
Zie mij graag en zeg me dat.
Ik heb graag dat u dat zegt, ook al vindt u dat niet nodig.

Moed.

Ik ben een flink en moedig mens

niemand kan mij raken,

ik ben geworden wat ik ben

door wat ik mee moest maken.

Niemand neemt mij af

wat ik daardoor heb geleerd

al zijn er van die dagen

dan loopt alles verkeerd.

Dan is er weer die onrust

gaat alles veel te vlug,

ik doe drie stappen voorwaarts

en doe er vijf terug.

Maar ik zal overleven

mij krijgen ze niet klein.

Al wat er nu met mij gebeurt

heeft gewoon zo moeten zijn.

Gedicht: Ria Lips,

Er was eens een moeder, ... alleen maar de moeder!
De vader was haastig vertrokken, ·en nu was alleen "moeder" nog daar!  De kinderen gingen hun weg, ·op zoek, de grote wereld in.
Maar moeder bleef trouw op post! op ieder moment,
in alle omstandigheden was ze daar. De zonen gingen naar hier, de dochters hun weg naar daar! zij vaarden hun eigen koers, ver weg van elkaar
Af en toe verdwaalden zij in het labyrint,
in het doolhof van het leven.
Maar moeder bleef trouw en geduldig
haar onovertroffen liefde geven .Buren en familie
kwamen meermaals op bezoek.
"Kijk eens, naar je dochters en je zonen!
Kijk wat er is van gekomen!" Het brak haar hart in twee,
het verscheurde haar gemoed! Maar de moeder glimlachte en zei:
"mijn kinderen doen het goed".Soms kregen ze het moeilijk, en
kwamen ze terug. Eventjes maar, want ... moeder was immers altijd daar! Het leven riep hen weg, elk zijn eigen pad.
En als ze het niet meer wisten, dan was moeder altijd nog daar! Toen alles in orde leek te komen en haar opdracht was volbracht,
heeft ook zij voor zich, ...een klein moment genomen.
Op het toppunt van de "heilige dagen",
hoefde ze haar zorgen niet meer te dragen.
In vrede kon ze nu gaan,
naar de oorsprong van ons bestaan ...