Vrijdag 28 oktober 2005
Nieuwe nederlaag Bush
Harriet Miers, die president Bush had voorgedragen als rechter voor het Hooggerechtshof, heeft van haar kandidatuur afgezien.
Harriet Miers. Foto AP
Bush heeft daarmee opnieuw schade geleden aan zijn imago.
Als formele reden voor haar onverwachte stap noemde Miers het verzoek van zowel Republikeinen als Democraten in de Senaat om inzage in beleidsadviezen die zij had geschreven als adviseur van president Bush. De werkelijke reden is dat zij een mes in de rug kreeg van radicaal rechtse partijgenoten, die haar niet conservatief genoeg vonden.
De documenten die de senatoren wilden inzien, hebben een vertrouwelijk karakter en geen enkele president heeft in het verleden dergelijke stukken openbaar gemaakt. Voor de Senaat, die kandidaten voor het hoogste hof moet goedkeuren, waren de documenten echter onontbeerlijk.
Aangezien Miers nooit rechter is geweest, heeft zij nooit vonnissen geschreven. Alleen openbaarmaking van de documenten zou licht kunnen werpen op haar stellingname ten aanzien van de meest controversiële kwesties in de VS: abortus, homohuwelijk, euthanasie, de scheiding van kerk en staat.
De conservatieve achterban was zwaar teleurgesteld in de voordracht van Miers. Zij is in de ogen van de ideologische scherpslijpers niet gekwalificeerd, omdat zij nooit rechter is geweest. Zij is geen intellectuele zwaargewicht die in debatten met de acht andere magistraten van het hof twijfelaars zou kunnen overtuigen. En zij is ideologisch niet uit conservatief hardhout gesneden.
Radicaal rechts wil voor de vrijkomende plaats van Sandra Day O’Connor – die in het ideologisch scherp verdeelde Hooggerechtshof vrijwel altijd de beslissende stem uitbracht – een gestaalde conservatief. Alleen dan is er een kans dat een rechtse meerderheid in het Hof de omstreden uitspraak uit 1973 om abortus te legaliseren, ongedaan kan maken. Dat heeft voor christelijk rechts in Amerika de hoogste prioriteit.
Harriet Miers. Foto AP
Bush heeft daarmee opnieuw schade geleden aan zijn imago.
Als formele reden voor haar onverwachte stap noemde Miers het verzoek van zowel Republikeinen als Democraten in de Senaat om inzage in beleidsadviezen die zij had geschreven als adviseur van president Bush. De werkelijke reden is dat zij een mes in de rug kreeg van radicaal rechtse partijgenoten, die haar niet conservatief genoeg vonden.
De documenten die de senatoren wilden inzien, hebben een vertrouwelijk karakter en geen enkele president heeft in het verleden dergelijke stukken openbaar gemaakt. Voor de Senaat, die kandidaten voor het hoogste hof moet goedkeuren, waren de documenten echter onontbeerlijk.
Aangezien Miers nooit rechter is geweest, heeft zij nooit vonnissen geschreven. Alleen openbaarmaking van de documenten zou licht kunnen werpen op haar stellingname ten aanzien van de meest controversiële kwesties in de VS: abortus, homohuwelijk, euthanasie, de scheiding van kerk en staat.
De conservatieve achterban was zwaar teleurgesteld in de voordracht van Miers. Zij is in de ogen van de ideologische scherpslijpers niet gekwalificeerd, omdat zij nooit rechter is geweest. Zij is geen intellectuele zwaargewicht die in debatten met de acht andere magistraten van het hof twijfelaars zou kunnen overtuigen. En zij is ideologisch niet uit conservatief hardhout gesneden.
Radicaal rechts wil voor de vrijkomende plaats van Sandra Day O’Connor – die in het ideologisch scherp verdeelde Hooggerechtshof vrijwel altijd de beslissende stem uitbracht – een gestaalde conservatief. Alleen dan is er een kans dat een rechtse meerderheid in het Hof de omstreden uitspraak uit 1973 om abortus te legaliseren, ongedaan kan maken. Dat heeft voor christelijk rechts in Amerika de hoogste prioriteit.
