Aangekomen in Mundo Novo

Telkenjare als ik de gelegenheid heb om bij mijn vrienden in Brazilië een maand door te brengen, maak ik gebruik vqn de diensten van de Portugese luchtvaartmaatschappij TAP, Goede diensten trouwens, want de vorige jaren had ik nooit enige reden tot ontevredenheid. Maar in de loop van het voorbije jaar had TAP een onzalige beslissing genomen.

Voorheen was het zo, dat ik ‘s morgens op een ontiegelijk vroeg uur moest opstaan om tijdig in Zaventem te zijn, want daar vertrok de eerste vlucht, tot Lissabon, al rond halfzeven, en eerst waren er de nodige controles van douane en metaaldetectie, Heel vroeg opstaan dus, maar reeds vroeg ook in Lissabon, en anderhalf uur later de lange vlucht naar Salvador, Bahia, Brazilië. Een vlucht van bijna 9 uren, maar door het tijdsverschil was het toen nog mogelijk om dezelfde dag met de auto of met de bus nog 350 km het binnenland in te rijden, tot Mundo Novo, waar ik logeer bij een vriend sinds vele jaren, Frans Verhelle, oftewel Padre Francisco, die daar ‘padre’ is maar die daarnaast ook een boeiende en vruchtbare pastoral beoefent met dove mensen, die veelal ook ‘stom’ zijn, omdat zij als gevolg van hun aangeboren doofheid nooit leerden spreken. Over deze werking zal ik de volgende dagen nog wel de gelegenheid krijgen om uitvoerig te kunnen berichten,

Omdat we nog dezelfde dag naar Mundo Novo konden rijden, was het mogelijk om de hele reis in 1 dag ‘af te werken’. In totaal 11 uur vliegtuig en zowat zes uur auto of bus … maar dan was de hele reis tenminste in 1 dag achter de rug.

Maar TAP had dus anders geoordeeld. De vluchturen waren ondersteboven gehaald. Leek op het eerste gezicht wel aangenaam, want gedaan dat opstaan en vertrekken in het holst van de nacht … maar er is een grote MAAR bij. Op een deftig uur thuis vertrekken naar Brussel betekent al dat je al vanaf Aalst periodisch in de dagelijkse file belandt, een genoegen dat heel wat mensen dagelijks mogen smaken, maar toch minder leuk is als je gewoon bent aan de rust van een polderdorp,

Dat is evenwel het belangrijkste nog niet. De landing in Salvador is vele uren later dan voorheen, met als gevolg dat het te gevaarlijk is om dan diezelfde nacht nog met de auto die laatste 350 km te rijden: te veel overvallen ‘s nachts. Om dezelfde reden rijden er ‘s nachts trouwens ook geen bussen. Blijft alleen de oplossing: overnachten in een hotel, en de laatste uren zijn dan voor de volgende dag. Zo gedacht, zo gedaan, vrienden uit Salvador waren daar om mij op te wachten en dus naar een hotel: goed en comfortabel, maar derde verdieping en geen lift. Goed dat de vrienden o.a. twee stevige, jonge manspersonen waren, die de bagage nog naar boven konden zeulen. Mijzelf zou het gezien de voorbije uren moeilijker gelukt zijn.

Een lekkere nachtrust, een stortbad en een goede maaltijd later, waren we klaar voor het vervolg van de reis. We dat is: Lene, lerares of professora van de dovenschool van Frans, en ikzelf. Naar de rodoviaria, of het busstation van Salvador, dus met de taxi. Bussen genoeg, die voorbij Mundo Novo kwamen, maar telkens slechts 1 plaats vrij, Eerst om 1 uur ‘s middags eindelijk een bus met nog twee vrije plaatsen. Dus vlug gereserveerd en dan nog bezigheid zoeken tot dat uur.

Dan kwam het laatste stuk van de reis. Rond halfzeven ‘s avonds waren we in Mundo Novo waar Frans ons stond op te wachten, samen met Otávio en Enrique, dat zijn de kinderen van Lene. Vijf minuutjes later waren we thuis bij Frans, in zijn nieuwe woning, die later wel zal beschreven worden, want dat is de moeite waard: het is het oudste huis van heel het stadje. In het Portugees noemen ze dat een casarão, in het Nedelands zijn we geneigd om dan van een herenhuis te spreken. Maar dat is toch heel iets anders, denk maar niet aan een huis in de stijl van de woonst van Helmut Lotti of andere gegadigden aan de Cogels Osylei in Antwerpen of het miljoenenkwartier in Gent, Het is wel een zeer groot huis, zowat 150 jaar oud, denk ik, waar vele jaren lang een rechter, allicht nog een nazaat van de Portugezen van destijds gewoond heeft.

Moe na twee dagen reizen en vele uren ‘zetelen’ in vliegtuig en bus! Maar blij om eindelijk ter plekke te zijn, en de eerste exotische vruchten te kunnen proeven, samen het eerste lange vertellement, waarop er ongetwijfeld nog vele zullen volgen.

De groetjes voor vandaag, en als het lukt, een paar sfeerbeelden uit Mundo Novo.

Rir é o melhor cosmético para seu exterior

e a melhor medicina para seu interior.

(Phil Bosmans)

Nederlandse vertaling

Een glimlach is het beste schoonheidsproduct

voor je gezicht,

en tevens het beste geneesmiddel

voor je hart.

(Phil Bosmans)

Amanhã temos na Igreja a festa do Batismo do Senhor. Lemos no Evangelho de São Lucas, capítulo 3, os versículos 15 e 16, e 21 e 22.

Evangelho: Lucas (Lc 3, 15-16.21-22)

Tu és meu Filho amado; em ti ponho meu bem-querer

Naquele tempo, o povo estava na expectativa e todos se perguntavam no seu íntimo se João não seria o Messias. Por isso, João declarou a todos: “Eu vos batizo com água, mas virá aquele que é mais forte do que eu. Eu não sou digno de desamarrar a correia de suas sandálias. Ele vos batizará no Espírito Santo e no fogo”.

Quando todo o povo estava sendo batizado, Jesus também recebeu o batismo. E, enquanto rezava, o céu se abriu e o Espírito Santo desceu sobre Jesus em forma visível, como pomba. E do céu veio uma voz:

“Tu és o meu Filho amado, em ti ponho o meu bem-querer”.

Meditação

A liturgia deste domingo, que encerra o Tempo do Natal, tem como cenário de fundo o projeto salvador de Deus. No batismo de Jesus nas margens do Jordão, revela-se o Filho amado de Deus, que veio ao mundo enviado pelo Pai, com a missão de salvar e libertar os homens. Cumprindo o projeto do Pai, Ele fez-Se um de nós, partilhou a nossa fragilidade e humanidade, libertou-nos do egoísmo e do pecado e empenhou-Se em promover-nos, para que pudéssemos chegar à vida em plenitude.

Nederlandse vertaling

Morgen, op het feest van het Doopsel van Christus, lezen we Lucas 3,15-16.21-22

‘Ik doop u met water, maar er komt iemand die sterker is dan ik; ik ben niet waardig de riem van zijn sandalen los te maken. Hij zal u dopen met de heilige Geest en met vuur.’

Terwijl al het volk zich liet dopen, en Jezus na zijn doop in gebed was, geschiedde het dat de hemel openging, en dat de heilige Geest, in lichamelijke gedaante als een duif, over Hem neerdaalde, en dat een stem uit de hemel sprak:

‘Gij zijt mijn Zoon, de welbeminde, in U heb ik mijn behagen gesteld.’

Overweging

Morgen eindigt de Kersttijd. Het feest van het doopsel van Christus toont ons reeds het plan van God met de wereld en de mensen: een project van redding en bevrijding. Tijdens het doopsel van Jezus in de Jordaan wordt duidelijk dat Hij de welbeminde Zoon van God is. Hij werd door de Vader naar de wereld gezonden om ons ware vrijheid te schenken. Door de opdracht van de Vader te vervullen, wordt Jezus werkelijk één van ons, een mens zoals wij. Hij deelt onze zwakheid en menselijke kleinheid. Maar zo maakt Hij ons ook vrij van elke vorm van egoïsme en zonde. Hij nam onze schuld opdat wij als vrije, bevrijde mensen zouden kunnen leven. Hij wilde ons lot en lijden delen opdat wij leven zouden vinden, en wel leven in overvloed.

O apelo dos marginalizados

A ação taumatúrgica de Jesus orientou-se, de modo especial, para os marginalizados. Afinal, eram eles que, desprovidos de recursos e vítimas do abandono social, encontravam no Mestre uma tábua de salvação.

E nós, como tratamos os excluídos de hoje?

E nós, que fazemos dos preconceitos de nosso tempo?

Sejamos pessoas suaves, cada dia mais!

Nederlandse vertaling

De schreeuw van de mensen aan de kant.

De wonderen, die Jezus deed, zijn op een opvallende wijze gericht naar mensen, die uitgesloten werden. Het is overduidelijk: Jezus gaat naar mensen zonder toevlucht, die verstoten werden. Voor zulke mensen bood Hij een uitweg.

Het verhaal van de melaatse, die zich op de grond werpt, en smeekt: ‘Meester, als jij het wil, kan je mij gezond maken!’, is het volmaakte toonbeeld van de hoop, die armen en kleinen stelden in Hem. Melaatsen waren, bij uitstek, het voorbeeld van uitsluiting. Hun ziekte dwong hen om zich ver buiten de stad op te houden, ver weg van elk ‘samen leven’. Hun aanwezigheid leidde tot paniek, want niemand wilde het risico lopen om zelf besmet te raken en op die manier onrein te worden.

Jezus, daarentegen, weigert om de melaatse mens uit te sluiten. Daarom provoceert Hij eigenlijk diegenen, die deze vooroordelen in stand hielden: Hij gaat naar de melaatse mens toe en raakt hem zelfs aan. Het gevolg laat zich raden: de uitsluiting wordt ongedaan gemaakt, de man wordt in zijn menselijke waardigheid hersteld en de smaad of schande, die door de Wet werd opgelegd, was opgeheven.

Jezus’ voorliefde voor al wie uitgesloten en verstoten werd, was geen kwestie van schone woorden. Zij werd zichtbaar in concrete daden, waardoor deze mensen weer zin in het leven kregen. Zij vonden weer levensvreugde en kregen een vernieuwd vertrouwen in Gods barmhartige liefde. Zijn manier van doen toonde dat zij leven hadden, en wel leven in overvloed!

En wij, hoe gaan wij dan om met mensen die vandaag uitgesloten worden? Hoe dan ook? Door wie dan ook?

En wij, hoe gaan wij om met vooroordelen, die vandaag bestaan?

Mogen wij almaar meer milde mensen worden. 

Creio que a mais dolorosa sinceridade

ainda seja melhor

do que a mais sofisticada mentira.

(Frei Neylor J. Tonin)

Nederlandse Vertaling

Ik ben ervan overtuigd,

dat een eerlijk en oprecht woord,

hoe droevig het ook mag zijn,

nog altijd veel beter is

dan de meest spitsvondige leugen.

(Frei Neylor J. Tonin)

Deus é Amor!

O amor do cristão para com os irmãos, que chega ao heroísmo de perdoar e fazer o bem mesmo àqueles que nos fazem mal, a ponto de dar por eles a vida como fez Jesus por nós, não pode provir da natureza humana, repleta de egoísmo, que tende à afirmação do próprio eu e à defesa dos próprios direitos. Tal amor encontra em Deus sua fonte fecunda e inexaurível (versículo 7); compreende a fraqueza da criatura, quer libertar o homem da escravidão do pecado e teve a sua manifestação mais alta na encarnação do Filho e em sua morte na cruz por nós (versículo 9).

"Deus demonstra seu amor para conosco pelo fato de Cristo ter morrido por nós, quando ainda éramos pecadores" (Rm 5,8). Amor pede amor; mas para ser autêntico, mais que uma resposta "vertical" de amor para com Deus, ele nos pede amor para com os irmãos: "Nisto vos reconhecerão por meus discípulos, Se vos amardes uns aos outros

Nederlandse vertaling

God is Liefde!

De liefde van de waarachtige christen voor zijn zusters en broeders, die zelfs tot echte heldhaftigheid kan openbloeien, door vergeving te schenken en goed te zijn, ook voor hen die het slecht met ons voorhebben, zozeer zelfs dat men zijn leven geeft voor hen, net zoals Jezus voor ons heeft voorgedaan – zulke verregaande liefde kan onmogelijk voortspruiten uit de puur menselijke natuur, die door en door getekend is door egoïsme en die enkel bedacht is op het eigen ik en op de verdediging van de eigen (voor)rechten. Zulke Liefde vindt alleen in God haar enige levengevende en onuitputtelijke bron.

Zij overstijgt geheel de zwakheid van de menselijke natuur en wil de mens voorgoed bevrijden van de slavernij van zonde. Zij vindt bovendien haar hoogste uiting in de menswording van Jezus, Gods eigen Zoon, en in zijn kruisdood voor ons.

‘God toont zijn liefde voor ons vooral in het feit dat Christus voor ons gestorven is, toen wij nog in de macht van de zonde waren. Liefde vraagt om wederliefde, maar opdat deze wederliefde echt zou zijn, mag ze niet enkel ‘vertikaal naar God toe gericht zijn, maar moet zij evenzeer naar onze broers en zussen uitgaan. Want: hieraan zullen de mensen zien dat Gij mijn weg gaat, als jullie echt van elkaar houden.

Verdadeiramente grande é a pessoa

que possui um amor imenso.

(Tomás de Kempis)

Nederlandse Vertaling

Ware grootheid toont die mens

die oprechte liefde uitstraalt.

(Thomas a Kempis)

‘O valor das coisas

não está no tempo que elas duram,

mas na intensidade com que acontecem.

Por isso, existem momentos inesquecíveis,

coisas inexplicáveis

e pessoas incomparáveis.’

Fernando Pessoa

Nederlandse Vertaling

‘De waarde van de dingen

is niet gelegen in de tijd dat ze duren,

maar in de intensiteit waarmee ze plaatsvinden.

Daarom zijn er:

momenten, om niet te vergeten,

dingen, die je niet kan verklaren

en personen, die met niemand te vergelijken zijn.

Fernando Pessoa

Os reis magos - Driekoningen

Na liturgia, a festa dos ‘Reis Magos’ se chama ‘Epifania’

No Evangelho de Matteüs, capítulo 2, versículos 1-12, lemos:

E, tendo nascido Jesus em Belém de Judéia, no tempo do rei Herodes, eis que uns magos vieram do oriente a Jerusalém, dizendo: Onde está aquele que é nascido rei dos judeus? porque vimos a sua estrela no oriente, e viemos a adorá-lo.

E o rei Herodes, ouvindo isto, perturbou-se, e toda Jerusalém com ele. E, congregados todos os príncipes dos sacerdotes, e os escribas do povo, perguntou-lhes onde havia de nascer o Cristo. E eles lhe disseram: Em Belém de Judéia; porque assim está escrito pelo profeta: E tu, Belém, terra de Judá, de modo nenhum és a menor entre as capitais de Judá; Porque de ti sairá o Guia Que há de apascentar o meu povo de Israel.

Então Herodes, chamando secretamente os magos, inquiriu exatamente deles acerca do tempo em que a estrela lhes aparecera. E, enviando-os a Belém, disse: Ide, e perguntai diligentemente pelo menino e, quando o achardes, participai-mo, para que também eu vá e o adore.

E, tendo eles ouvido o rei, partiram; e eis que a estrela, que tinham visto no oriente, ia adiante deles, até que, chegando, se deteve sobre o lugar onde estava o menino. E, vendo eles a estrela, regozijaram-se muito com grande alegria. E, entrando na casa, acharam o menino com Maria sua mãe e, prostrando-se, o adoraram; e abrindo os seus tesouros, ofertaram-lhe dádivas: ouro, incenso e mirra.

E, sendo por divina revelação avisados em sonhos para que não voltassem para junto de Herodes, partiram para a sua terra por outro caminho.

Meditação

A festa da Epifania é a grande convocação que Deus faz, a fim de que todas as nações e raças encontrem forças para tornar humano e fraterno o nosso mundo. Essa é, no fundo, a expectativa de Deus que transparece em toda a Bíblia. Mas é em Jesus que ela toma corpo e forma, aparecendo como proposta oferecida a todos. Contudo, a ganância e o desejo de poder - presentes no Herodes do tempo de Jesus e nos Herodes de todos os tempos - tentam sufocar essa esperança. Porém, os homens de boa vontade têm uma "estrela", não cessam de "sonhar" um caminho alternativo, que não passa pelos poderosos, mas nasce do menino-pastor. Essa caminhada é cheia de dificuldades, mas é Deus quem a ilumina, gerando forças e vida nova.

Nederlandse vertaling

In de liturgie wordt het feest van ‘Driekoningen’ aangeduid als het ‘Feest van de Openbaring’. In Matteüs 2,1-12 lezen we:

Overweging

Het feest van de openbaring is de grote uitnodiging, die van God uitgaat, opdat alle landen en volken de kracht vinden om onze wereld een meer menselijk en broederlijk aanschijn te verlenen. Al bij al, is dat de verwachting van God, die in heel de Bijbel naar voor komt. Maar in de persoon van Jezus krijgt deze verwachting een heel concreet gelaat, als een voorstel dat aan alle mensen wordt aangereikt. Winstbejag en machtswellust – die zo opvallend zijn in de persoon van Herodes toen Jezus geboren was, maar die evenzeer voortleven in de vele ‘Herodessen’ van alle tijden – dreigen deze hoop de kop in te drukken. Nochtans, alle mensen van goede wil hebben een ‘ster’ en houden niet op te ‘dromen’ van een andere weg, die niet langs de machtigen voert, maar die geboren wordt in dat kleine kindje, dat al een ware herder is. Deze andere weg is bezaaid met moeilijkheden, maar onze God brengt licht, geeft kracht en schenkt nieuw leven.

Mais um ano se passou.

Amparado pela sua amizade

não posso deixar de

agradecer reconhecido.

Obrigado por ter caminhado comigo

durante este ano que passou!

Um ano novo é sempre abertura

de novas esperanças!

A minha é de que

continuemos a manter fortes

em 2009

os laços de amizade e respeito

que nos irmanou durante o ano 2010.

Feliz Ano Novo!

Een vrije Nederlandse vertaling:

Weer ging een jaartje voorbij.

Zoveel vrienden droegen mij

dat ik niet anders kan

dan eens heel openlijk

mijn dank uit te spreken.

Dank, heel veel dank

omdat je het voorbije jaar

een eindweegs met mij meeging.

Elk nieuw jaar opent

nieuwe horizonten

en schept nieuwe verwachtingen.

Van mijn kant hoop ik

van ganser harte

dat die vriendschap en die eenheid

die ons vorig jaar bijeenhielden

even innig mogen zijn,

in dit jaar, dat komt.

Een Gezegend Nieuw Jaar!

De laatste dagen

en de laatste vragen

van het verleden jaar

staan voor de deur

de bomen kouder

en de dromen ouder

maar de verwachting

nog vol gloed en kleur.

Anton van Wilderode

Ode Marítima

Fernando Pessoa

Nederlandse vertaling:

Ode Marítima

Reizen, reizigers – in zo veel soorten!

Zo veel nationaliteiten op de wereld! Zo veel beroepen! Zo veel mensen!

Zo veel verschillende bestemmingen, die men het leven geven kan,

Het leven dat, uiteindelijk, in wezen, altijd en altijd hetzelfde is!

Zo veel merkwaardige gezichten! Alle gezichten zijn merkwaardig.

En niets schenkt zo veel religiositeit als heel scherp naar de mensen kijken.

Broederschap is, per slot, geen revolutionair idee.

Het is iets dat men in het leven leert, waar men van alles moet verdragen,

En vervolgens prettig vindt wat men verdragen moet,

En, ten slotte, bijna huilen moet van tederheid 

om dat wat men verdragen moest!

Fernando Pessoa

Maria en Jozef zien wij vandaag optrekken naar de tempel om naar joods gebruik hun kind aan God toe te vertrouwen. Ze brengen het offer mee dat in de Wet voorgeschreven werd: een koppel jonge duiven, een heel bescheiden offer waaruit wij kunnen afleiden dat Maria en Jozef maar heel gewone mensen waren, zeker geen rijke joden want van de rijken werd een gewichtiger offergave verwacht: een lam..

Maria en Jozef, het zijn maar doodgewone mensen die hun religieuze verplichtingen komen vervullen en dan zijn daar die mysterieuze woorden van Simeon die, door de Geest gedreven, naar de tempel komt. Hij neemt het kind in zijn armen en bidt:

‘Uw dienaar laat Gij nu, Heer, naar uw woord in vrede gaan. Mijn ogen hebben thans uw heil aanschouwd dat Gij voor alle volken hebt bereid een licht dat voor de heidenen straalt, een glorie voor uw volk Israel’

Wie die Simeon is wordt niet duidelijk aangegeven. Spontaan heeft men hem dikwijls als een hoogbejaarde man gezien, maar dat hoeft niet zo te zijn en dat weten we eigenlijk niet. Het gaat hier in elk geval niet over zijn leeftijd. Al blijft het een feit dat bejaarde mensen misschien eerder tot de wijsheid van Simeon komen.

Simeon staat voor de mens die eindelijk de innerlijke vrede gevonden heeft. Hij weet dat al zijn verwachtingen vervuld worden door de komst van dit kind, dat hij nu in de armen mag houden. Dat kleine wichtje draagt een grote roeping en zending: Hij zal een licht zijn voor de heidenen, het woord om de niet-Joden aan te duiden. Hij zal ook een glorie zijn voor het volk Israel. In eenvoudige woorden: zo klein als het is, vervult het de verwachtingen van de hele mensheid. Zo klein als dat kindje nog is op dat ogenblik, het zal het diepste verlangen van elke mens stillen. Bij Hem, in Hem zullen alle mensen rust en vrede vinden, indien zij bereid zijn om hun hart voor Hem open te stellen.

De namen van de ‘hoofdrolspelers’ in dit tafereel hebben een diepe betekenis: Simeon betekent ‘verhoring’. De verwachtingen van Simeon worden verhoord, nu Hij het Kind in de armen sluit. Hij geeft aan de naam van ‘Jezus’ zijn volle diepte en breedte. Want Jezus betekent: ‘God brengt redding.’

Innerlijke vrede,het is een groot verlangen van elkeen. Het is geen vlucht uit de hardheid, die wij in ons leven soms of vaak ontmoeten. Het is evenmin ‘de armen laten zakken’ in deze zin: de dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn. En het is ook geen passieve gelatenheid, die vrede neemt met een wereld waarin zoveel misloopt.

Innerlijke vrede vinden, is aanvaarden dat ik niet uit mijzelf besta en ook niet puur voor mijzelf besta. Het is geleerd hebben, misschien in de lange leerschool van het leven, dat ik tot rust kom door mij toe te vertrouwen aan de Heer. Zo is het ook mezelf aanvaarden, omdat ik ben gaan inzien in dat ik met al mijn onvermogen, met al mijn kleine kanten en gebreken toch vrede mag vinden omdat God van me houdt, zoals ik ben.

Wij vinden soms geen innerlijke vrede meer, vanuit de illusie dat wij alles zelf moeten doen, vanuit een gebrek aan vertrouwen in Iemand, die groter is. We kunnen moeite hebben met de gedachte dat we leven van zijn liefde en zijn bevrijding hard nodig hebben. Deze ‘afhankelijkheid’ kunnen we als een verlies ervaren, we willen zo graag alles zelf in handen hebben en ‘onafhankelijk’ zijn.

Uit ervaring, die soms lang kan duren, leren wij evenwel: er ontstaat een grote leegte als wij geen God meer zien. En die leegte willen wij dan opvullen door illusies, die wel afleiden maar geen diepe, innerlijke vrede schenken.

Sommigen zoeken hun heil in sekten die de mens zijn persoonlijkheid ontnemen en hen tot slaven maken van hun eigen illusies. Het is bijna onbegrijpelijk hoe mensen zich zonder nadenken kritiekloos toevertrouwen aan hun eigen creaties.

Anderen vinden macht en status zeer belangrijk, iets zijn van betekenis in deze maatschappijen het kunnen demonstreren wordt het doel van al hun werken’.

Dit heeft zo weinig met innerlijke vrede te maken. Het leidt veelal alleen maar tot stress of zware desillusies als het beoogde doel niet bereikt wordt..

Mensen die innerlijke vrede uitstralen zijn geen zoetsappige, passieve wezens maar nemen hun taak ter harte, niet voor zichzelf maar voor het geluk van anderen.

Kortom, Om die redding, die innerlijke vrede te vinden moeten wij ons wel aan Hem toevertrouwen en durven leven zoals Hij barmhartig, vergevingsgezind, zonder vooroordelen en zonder berekening …en bovenal voor elkaar.

Moge die innerlijke vrede ons gegeven zijn! 

Omer

Een overweging bij het evangelie van vandaag.

Oração diante do presépio

Menino das palhas, Menino Jesus,

Menino de Maria, aqui estou diante de ti.

Tu vieste de mansinho, na calada da noite,

no silêncio das coisas que não fazem ruído.

Tu és o Menino amável e santíssimo,

deitado nas palhas porque não havia lugar

para ti nas casas dos homens

tão ocupados e tão cheios de si.

Não estou mais só: 

tu és o nosso companheiro de minha vida. 

Tu choras as minhas lágrimas

e tu te alegras com minhas alegrias

porque tu és meu irmão.

São Francisco de Assis

---

Gebed bij de kribbe

Jij, kleine kindje Jezus,

kindje van Maria,

hier sta ik nu voor u,

je kwam zo zachtjes, in de stille nacht,

tussen stille dingen die geen ophef maken,

je ligt daar nu op wat stro 

omdat er voor jou

geen plaats was tussen de mensen,

die zo bezig zijn, en zo vol van zichzelf.

Ik ben niet meer alleen:

jij bent de reisgezel nu in ons leven,

je weent dezelfde tranen,

je deelt mijn eigen vreugde:

mijn broeder ben je nu!

Heilige Franciscus van Assisi