DERDE ZONDAG VAN PASEN

DIAMANTEN JUBILEUM

Deze voormiddag vierde een zuster haar diamanten jubileum: 60 jaar kloosterleven. Vastberaden en met vaste stem vernieuwde zij haar eeuwige geloften. Het was een echt kippenvelmoment, dat stil maakte. Want muisstil was het toen we opnieuw – plechtig en formeel – deze bewuste levenskeuze hoorden:

VERNIEUWING VAN DE GELOFTEN

Dankbaar wil ik vandaag bevestigen

dat ik wil gehoor geven

aan wat ten diepste in mij leeft:

luisteren naar Gods stem,

doorheen de tijd,

doorheen mijn gemeenschap,

doorheen de mensen die ik ontmoet.

Hierdoor wil ik werken aan vrede

in mezelf, in mijn omgeving, in de wereld.

Ik wil ook delend en sober leven.

Mijn doen en laten toetsen aan het evangelie,

om los te komen van bezitsdrang en egoïsme.

Ik wil behoedzaam en verantwoordelijk omgaan

met het gemeenschappelijk goed

en mij, volgens mijn mogelijkheden inzetten

voor meer gerechtigheid in deze wereld.

Gedragen door Gods liefde,

wil ik als volwaardige vrouw,

mijn persoonlijke mogelijkheden tot liefde

inzetten voor het levensgeluk van velen.

Ik wil kiezen voor alles

wat heelmaking en verchristelijking bevordert

en bijdraagt voor de toekomst van de schepping.

Dit alles volgens de constituties

van de zusters van de H. Vincentius a Paulo van Wachtebeke.

---

Bezinning

Laat me mijn ziel dragen in het gedrang
Tussen geringen staan en hun ogen richten
Naar boven, waar blinken uw eeuwige sterren
Ik wil een snoeier zijn in de wijngaard
Een werkman bij de druivenpersen.

Laat me mijn ziel dragen in het gedrang
Mijn woord in de mond van stamelaars
Mijn hand voor hen die liggen langs het pad
En voor het raam van mijn woning
een vlam in de nacht
dat wie verdolen mocht
wendt zijn schreden naar het huis van toevlucht.

Ik zal het wasbekken klaar zetten,
brood en wijn op de tafel
en het Boek geopend
aan de parabel van de goede Herder.

Wies Moens

BELOKEN PASEN

Maar Thomas zei:

‘Ik wil zijn handen zien, met de gaten van de spijkers erin;

ik wil ze met mijn vingers voelen.

Ik wil met mijn hand de opening in zijn zijde voelen.

Anders geloof ik niet.’

(Johannes 20,25)

---

Natuurlijk, die roos van mij,

een gewone voorbijganger zou denken

dat ze op jullie lijkt.

Maar zij alleen is veel meer waard

dan jullie allemaal samen,

want het is aan haar

dat ik water heb gegeven.

Want zij is het,

die ik onder een stolp geplaatst heb.

Want zij is het,

die ik beschutting bood tegen de wind.

Want het is naar haar dat ik geluisterd heb,

toen ze aan het klagen was,

of aan het ijdeltuiten.

En het prinsje keerde terug naar de vos:

‘Vaarwel,’ zei hij ...

‘Vaarwel,’ zei de vos.

Kijk, dit is mijn geheim.

Het is heel eenvoudig:

je ziet maar goed met het hart.

Het wezenlijke

is onzichtbaar voor de ogen.

Het wezenlijke is onzichtbaar voor de ogen,

herhaalde het prinsje,

om het goed te onthouden.

(Antoine de Saint-Exupéry, in: ‘De kleine prins’)

---

Een foto van Jezus

Ik heb nog nooit een foto van Jezus gezien;

ik weet ook niet hoe Hij liep, wel met wie.

Ik weet niet hoe zijn stem klonk,

wel de woorden, die Hij gebruikte.

Ik weet niet welke kleur van ogen Hij had,

maar wel hoe Hij keek.

Ik weet niet of Hij een sterk hart had,

wel dat Hij een groot hart had.

Ik weet niet alles van zijn karakter,

maar wel dat de kinderen Hem graag mochten

en armen zich bij Hem thuis voelden.

Dat Hij mild was voor eerlijke mensen

en streng voor ogendienaars.

Dat Hij niet snel oordeelde

maar eerder verontschuldigde.

Dat Hij niet haatdragend was,

maar ongelooflijk vergevingsgezind.

Ik weet eigenlijk veel meer van

Jezus dan ik aanvankelijk had gedacht.

Bron onbekend

BIECHT BIJ BEJAARDEN

Gisteren was ik gevraagd om biecht te horen in een bejaardentehuis in de buurt. Het was op de ‘gesloten afdeling’ en dus waren er wel wat mensen, die min of meer dementerend waren. Het was een echte Paaservaring!

Naast het biechtgesprek, was het mogelijk om toch een tijdje ‘gewoon’ met hen te praten. Enkelen konden zelfs nog echt honderduit vertellen over vroeger. Verschillende gesprekken, of beter, verschillende mensen hebben een doordringende indruk nagelaten. Zo was er een vrouwtje van bijna 91, haar man was enkele jaren geleden gestorven: ‘Het was een brave mens’, dat zei iedereen, vertelde ze, met de tranen in de ogen. Ik moest een paar foto’s bekijken. Eén ervan toonde hem in de fleur van zijn leven, krachtig en sterk, samen hadden ze een boerderij gehad, wat hectaren en wat beestjes ook, zei ze, hard werken was het altijd geweest.

Op een andere foto stond hij in een legeruniform van toen. Bij het begin van de tweede wereldoorlog was hij gemobiliseerd, een tijdje naar het front gestuurd, en nadien krijgsgevangen genomen. 9 Maanden had dat. Daarna waren ze getrouwd. Maar over zijn verblijf aan het front had hij niet veel willen vertellen, hij had ook nooit gewild om nog eens terug te keren naar het kamp waar hij gevangen geweest was. Daar had hij te veel afgezien en dat wilde hij niet opnieuw oproepen. Hij had een tijdje de leiding gehad over een kleine groep soldaten, en dan moest hij eerst schieten, als dat nodig was, pas daarna mochten ook de anderen beginnen. Maar hij had dan altijd in de lucht geschoten, hij wilde geen mensen doden.

Een ander vrouwtje was te ziek om nog een gesprekje te hebben, het bleef dus bij een klein gebedje, kort, maar haar ogen toonden dat ze er zoveel deugd aan had en met moeite maakte ze nog een kruisje, en deed dan weer de ogen dicht.

Elk had zijn leven, elk had zijn verhaal te vertellen. Vooral over vroeger, hoe hard het soms geweest was, maar dat ze altijd gelukkig geweest waren met elkaar. En ook nu nog, als de kinderen eens kwamen, de kleinkinderen, de achterkleinkinderen. Want die wilden pépé zus of mémé zo ook nog eens zien.

Op de gesloten afdeling, allemaal min of meer dementerend. Toen ik weer naar huis reed speelden de babbeltjes door mijn hoofd. Hoewel niet echt toepasselijk, dacht ik vanzelf aan dat prachtige gedicht van M Vasalis: ‘De idioot in het bad’. Vasalis is het pseudoniem van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans (1909-1998). Zij studeerde geneeskunde en antropologie in Leiden, vestigde zich eerst als arts in Amsterdam en later als kinderpsychiater in Assen en Groningen. Eigenlijk vertelt haar gedicht ook een wekelijks weerkerende verrijzenis.

De idioot in het bad

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
Haast dravend en vaak hakend in de mat,
Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
Gaat elke week de idioot naar 't bad.

De damp die van het warme water slaat
Maakt hem geruster: witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
Bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
Hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
Hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
En om zijn mond gloort langzaam aan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
Zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
Zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
Komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
Hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
Hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
En hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,
En stevig met een handdoek drooggewreven
En in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
Stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren
En wreed gescheiden van het veilig water-leven,
En elke week is hem het lot beschoren
Opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

M. Vasalis

DIETRICH BONNHOEFFER

Vandaag is het precies 65 jaar geleden dat Dietrich Bonnhoeffer, op uitdrukkelijk bevel van Himmler, werd opgehangen in het concentratiekamp van Flossenbürg. Minder dan drie weken later werd de stad bevrijd.

Bonnhoeffer werd geboren in Breslau, Silezië, op 4 februari 1906, en werd luthers predikant en theoloog. De kerk was, in zijn ogen, geroepen om een ‘gemeenschap van heiligen’ te zijn. Niet gewoon maar een plaats waar over Christus gesproken werd, maar het levende Lichaam van Christus. Voor zichzelf zag hij dit als zijn levenslange roeping, in de moeilijke tijdsomstandigheden van het opkomende nazisme en de tweede wereldoorlog.

Reeds kort na de stichting ervan treedt hij toe tot de ‘Bekennende Kirche’, een beweging binnen de protestantse geloofsgemeenschap, die zeer kritisch stond tegenover de nazi's en daar ook openlijk voor uitkwam. Zo nam hij duidelijk stelling tegen de Jodenvervolging. Het leverde hem een spreek- en schrijfverbod op. In april 1943 werd hij gearresteerd wegens hoogverraad, omdat geld voor hulpverlening aan de Joden van hem afkomstig bleek. Daarna verbleef hij in verschillende concentratiekampen.

Hij vond aansluiting bij een groep van hoge Duitse officieren, die het naziregime omver wilde werpen. Toen ook deze betrokkenheid aan het licht kwam werd hij ter dood veroordeeld in 1944. Het vonnis werd uitgevoerd op 9 april 1945, op persoonlijk bevel dus van Himmler, die na Hitler als de hoofdverantwoordelijke voor de Holocaust wordt beschouwd. Zijn laatste woorden waren:

‘Dit is het einde,

voor mij het begin van het leven.’

Zijn zielengrootheid spreekt onder meer in deze overweging:

‘Ik neem de lijdenskelk dankbaar onbevreesd
Uit Christus’ goede en geliefde hand.
In goede machten wonderlijk geborgen
ontvangen wij getroost wat komen mag.
God is met ons, of ’t avond is of morgen
En vast en zeker elke nieuwe dag.’

Op de gedenkplaat ter zijner ere lezen we:

‘Ons geloof al christen zal twee zijden vertonen:

bidden voor en beoefenen van

gerechtigheid tussen de mensen.’

Dietrich Bonnhoeffer

Pastor en Verzetsstrijder.

Geboren: 4.2.1906 in Breslau

Vermoord: 9.4.1945 in Flossenbürg

Onthouden we ook deze overweging:

‘Ik ben van mening dat niets zinloos mij is overkomen.

En eveneens dat het voor ons goed is

als de dingen anders verlopen

dan wij gewenst hadden.

Deze bestemming zie ik in mijn huidig bestaan

en ik hoop dat ik bij machte zal zijn

om dit ten uitvoer te brengen.’

Terwijl ze nog aan het vertellen waren,

kwam Jezus zelf in hun midden staan en zei:

‘Vrede zij met jullie.’

(Lucas 24,36)

Lied van de vrede

Heer, U zegt ons vrede aan:

vrede die van U moet komen

en waarvan wij mensen dromen

elke dag van ons bestaan.

U die, met de Vader één,

deelhebt aan het eeuwig leven,

U kunt ons een vrede geven

die zal blijven, U alleen.

Vrede die kleinmoedigheid

uit de zielen zal verjagen,

vrede die van hongervragen

en van zelfbedrog bevrijdt.

Vrede die in hart en hoofd

rust en goede moed zal stichten

en er liefde aan zal richten, -

Heer, die hebt U ons beloofd.

Vrede die voorgoed geneest,

vrede voor de moede zinnen, -

ja kom zelf ons leven binnen

met de Vader, met de Geest.

Schenk ons gaaf en ongerept

harmonie en toon uw vrede

als de diepste en liefste reden

dat U ons geschapen hebt.

Michel van der Plas

WOENSDAG IN DE PAASWEEK

‘Heer, blijf bij ons, de zon gaat onder’

Wij boden dan het avondbrood

den vreemden man, die langs de baan

met ons was meegegaan.

En wijl Hij, ’t zegenend, de ogen sloot,

gebeurde het: Zijn aangezicht

verklaarde in een hemels licht,

waarin Hij plotseling verdween…

Dit was het wonder.

Wij stonden weer alleen,

doch vouwden blij onz’ handen.

Het was alsof Hij door ons heen verdween

en ’t licht in ons is blijven branden.

Blijf zo in ons, o Heer, de zon gaat onder!

Felix Timmermans

CHRISTUS

was hij familie, stond hij te boek.

Alle seizoenen hielden hem vast.

Hij hing aan het kruis, maar verrees op tijd.

Als het jaar doodging werd hij geboren.

Om te bestaan had hij niet veel nodig:

vader en moeder in de kamer,

hand op het voorhoofd, kruisje op het brood,

gesloten ogen voor en na tafel.

In latijn en gerinkel van altaarschellen

kreeg hij een kleed aan met witte zomen

en vlijden zich lammetjes om hem heen.

Zijn naam was hard, maar als monniken zongen

heette hij Jezus, begin van muziek,

en leek hij een vriend. Ach, mooi bedrog,

misschien was hij enkel het zingen maar,

de zestien kaarsen op het altaar,

misschien was hij gisteren alleen maar

de warmte van binnen, mensen bijeen.

Buiten op zee is hij gestorven,

roemloos, zonder geschiedenis.

O, in het donker van storm en regen

heb ik zijn naam nog geroepen, in doodsangst

wildweg beloofd al wat ik geleerd had

te moeten beloven in nood en berouw,

maar hij was zoek tussen golven en wolken,

nergens meer tussen hemel en aarde.

Christus, Christus, het wordt hoog tijd.

De tijd van woorden is voorbij.

Eeuwigheid staat in de nacht voor de deur.

die thuis in het boek stonden en wees waar,

hier op de kolkende zee, de broeder

die zijn vrienden zoekt aan het water,

magere visser op het meer,

timmerman van het scheepje van Petrus.

Maak je los uit de hopen touwen

voor op het dek en kom naast me staan,

schreuwend tegen de stormwind in:

‘Kleingelovige, weet je dan niet

dat ik de stormen kan gebieden?’

Kom tevoorschijn, ik wil leven,

hier en nu, want ander leven

later, vergeef me, vertrouw ik niet.

Michel van der Plas

als wat onmogelijk leek

mogelijk wordt

als in wat uitzichtloos was

en dood

nieuw leven daagt

als angst en onzekerheid plaats ruimen

voor hoop en verwachting

als pijn en verdriet gelouterd zijn

tot dankbare herinnering

als na verdeeldheid

verbondenheid mogelijk blijkt

als woestijn oase wordt

als afkeer tot inkeer komt

als alleen groeit tot samen

als geweld en misbruik ombuigen

tot tederheid en liefde

als grijpen herverdelen wordt

dan vieren wij Pasen…

Exodus, Egypte, Beloofde Land,

zijn meer dan begrippen en plaatsen

uit een versleten verhaal.

De vragen die we ons moeten stellen zijn:

Waar is ons Egypte, onze exodus, ons beloofde land?

Waaraan zitten wij vast?

Wat maakt ons echt vrij?

En welke stappen moeten we daarvoor zetten?

Of hebben we ons zo ‘aangepast’

aan de ‘Egyptische levensstijl’

dat ‘exodus’ ons niets meer zegt?

(uit: ‘De woestijnweg op’)

‘Ik kan u geen leven zonder leed of pijn beloven.

Ik kan ook niet beloven dat alles gauw veel beter zal gaan.

Ik kan niet beloven dat binnenkort

honger en onrecht en oorlog verdwenen zullen zijn.

Ik geloof ook niet dat ik het zelf nog beleven zal.

Maar daarom heb ik broeders en zusters nodig,

ik heb troost nodig, want dat is een groot verdriet.

Ik heb die traditie van zoveel eeuwen nodig,

die christelijke traditie,

die terugkijkt naar de Joden en naar Jezus

want die vertelt verhalen

die over bevrijding en over leven gaan.

Het is van groot belang dat je mag geloven,

dat een blinde al eens ziende is geworden,

of dat een verlamde al eens is gaan dansen,

en zeker dat een heel volk ooit eens

van die gulzige vleespotten van Egypte is weggetrokken,

dit Egypte achter zich heeft gelaten.

Zulke verhalen herhalen en blijven herhalen,

is voor mij de betekenis van de christelijke traditie.

Ik denk almaar terug aan wat ooit gebeurd is

met het oog op mijn toekomst,

én met het oog op de toekomst van ons allen.

Ik heb die hoop nodig,

die groeit uit een terugblik op dit verleden:

Er is al eens iemand uit de doden opgestaan.’

(vrij naar Dorothee Sölle)

In deze hoop op een leven ná de dood

én een leven vóór de dood …

voor alle kleine mensen …

overal ter wereld, 

van Alaska tot Zimbabwe …

In deze hoop 

wens ik jullie van harte een zalig Paasfeest.

't Is morgen Pasen - God, maar overal is de dood;

en zou ik dan van leven moeten spreken?
Mijn denken blijft bij Goede Vrijdag steken,
want daar leed Jezus onze diepste nood.

't Is morgen Pasen - maar waar blijft de zon
die onze zieke wereld kan genezen?
Ik sta met Uw discipelen in angst en vrezen
bij 't lege graf, waar 'k U niet vinden kon.

't Is morgen Pasen - feest van het gericht
dat U gevoerd hebt tegen dood en lijden,
feest van voorbijgaan van de dood, feest van bevrijden;
Heer, doe ons opstaan in Uw levenslicht!

Nel Benschop

---

Veertiende statie:

Jezus wordt in het graf gelegd

Achter de keurig voorgerolde steen

blijft Gij een langzaam triduüm alleen

tot Gij naar buiten treedt, de derde morgen

als hevig licht in licht door alles heen.

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 3

Lied op Goede Vrijdag

Er is een Lam, dat bloedt,

er is een Lam, dat bloedt…

en ik, die Het aanschouwen moet

en van mijzelve zeggen moet:

ik ben het, die u bloeden doet.

En dat ik u zó bloeden zag,

zal ’t mij behoeden énen dag

voor weder, weder zonden?

Ik zal u talloos wonden en roepen om uw bloed…

Wat ik u daarom zeggen moet?
Wat ik u zeggen moet?

Er is een Lam, dat bloedt…

Gerard Wijdeveld

---

Dertiende statie:

Jezus wordt van het kruis afgenomen

Gij komt naar ons terug. De dood voorbij bestaat

slechts warmte tussen U en mij

want alle kilte is tot gloed geworden

en wie daarvan de oorsprong is, zijt Gij!

Veertiende statie:

Jezus wordt in het graf gelegd

Achter de keurig voorgerolde steen

blijft Gij een langzaam triduum alleen

tot Gij naar buiten treedt, de derde morgen

als hevig licht in licht door alles heen.

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 2

Voor allen die gekruisigd worden,

wees niet niemand,

wees hun toekomst ongezien.

Voor mensen die van U verlaten zijn,

voor allen die hun lot niet kunnen dragen,

voor hen die weerloos zijn in de handen van de mensen.

Voor uw naamgenoten in ons midden:

vluchtelingen, vreemden, wees niet niemand.

Voor hen die kracht uitstralen, liefde geven, recht doen,

Dat zij staande blijven in ons midden.

Omdat Gij het zijt groter dan ons hart

die mij hebt gezien eer ik werd geboren.

Verhaast de dag van uw gerechtigheid.

Zie het niet langer aan dat her en der in deze wereld

mensen gemarteld worden, kinderen gedood;

dat wij de aarde schenden en elkaar het licht ontroven.

Zoals een hert reikhals naar levend water,

doe ons zo verlangen naar de dag dat wij,

nu nog verdeelde mensen, in uw stad verzameld zijn,

in u verenigd en voltooid, in u vereeuwigd.

Gedenk uw mensen, dat zij niet vergeefs geboren zijn.

Omdat Gij het zijt groter dan ons hart

die mij hebt gezien eer ik werd geboren.

Huub Oosterhuis

---

Twaalfde statie:

Jezus sterft aan het kruis

Gij hebt het vuur op aard gebracht, en hoe

verlangt Gij dat het brandt tot laaiens toe

om een verkilde wereld te verwarmen.

Ik vraag alleen: wat wilt Gij dat ik doe?

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 1

Ook vandaag was er een berichtje uit Brazilië:

Het Lijden van Onze Heer Jezus, Johannes 18,1-19,42

‘Jezus wist precies wat er met hem zou gebeuren. Hij liep naar hen toe en vroeg: ‘Wie zoeken jullie?’ (Johannes 18,4) Het is mogelijk: Jezus zoeken om Hem te verraden. Hem volgen en bij Hem zijn is nog geen bewijs van een toegewijde roeping, zoals het getuigenis van Judas toch wel aantoont.

Maar, al bij al, het Lijden van Jezus is zijn ultieme Woord van Liefde voor ons allen. Of we nu verraden zijn, of verraders: de Waarheid, die niet teleurstelt, ligt binnen ons bereik. Hier treedt aan het licht wat wij allen, mensen, zoeken als zin van ons leven: bij machte zijn om een ander mens te redden!

‘Als jullie mij zoeken, laat deze mensen dan gaan.’(Johannes 18,8) Het antwoord dat je zelf met zijn leven geeft, brengt mee dat je vanaf nu je weg alleen moet gaan. Alleen zo wordt de Liefde voor Hem een vrijwillige toewijding en overgave.

Alleen als je hart van Liefde voor Hem gloeit, kan je delen in zijn Leven en zijn Liefde.

Irmã Bárbara P. Bucker, MC

Rio de Janeiro

---

Tiende statie:

Jezus wordt ontkleed

Er blijft alleen de pij van bloed en pijn

wanneer de beulen met U bezig zijn

en Gij aan hun bespotting uitgeleverd,

de beker leegt van alsem en azijn.

Elfde statie:

Jezus wordt aan het kruis genageld

Het hout der schande wordt het heilig hout

dat ons voor alle tijd in leven houdt,

de volle boom met bladeren en bloesem

te midden van de onwil van het woud.

Anton van Wilderode

WITTE DONDERDAG

‘Hij had de mensen

die hem in de wereld toebehoorden lief,

en zijn liefde voor hen

zou tot het uiterste gaan.’

(Johannes 13,1)

Van een zuster uit Brazilië, die bij de armsten der armen werkt, ontving ik deze morgen een bezinning op

HET LAATSTE AVONDMAAL VAN ONZE HEER JEZUS

Jezus geeft ons vandaag een voorbeeld hoe Hij, Meester en Heer, zelf beleeft wat Hij als Leraar voorhoudt. Zijn woorden krijgen waarde door het getuigenis van zijn leven. Het gebaar zelf is zijn onderricht: gezag kan enkel verstaan worden als dienst aan de anderen.

Petrus biedt eerst nog weerstand, omdat hij meent dat ongelijkheid noodzakelijk en rechtvaardig is. Hij verstaat nog niet dat waarachtige Liefde leidt tot gelijkheid en broederlijkheid. In de gemeenschap van gelovigen bestaat er wel een verschil in functies, maar alle functies moeten ertoe bijdragen opdat de wederzijdse liefde een levende werkelijkheid wordt.

Daarom is geen enkel gevoelen van superioriteit goed te praten, maar kan alleen een persoonlijke verbondenheid als broeders en vrienden gelden. Jezus zet zich op de knieën voor elk van zijn leerlingen om hun bestofte voeten te wassen. Hij verliest hierdoor zijn gezag of zijn waardigheid niet: Hij toont ons hoe ver Liefde kan gaan.

---

Hij nam een brood,

brak het in stukken, gaf het hun, en zei:

‘Dit is mijn lichaam;

het wordt voor jullie gegeven.

Blijf dit doen om Mij te gedenken.’

(Lucas 22,19)

---

Heer Jezus,

eens is het zo gebeurd:

je lichaam, je hele leven,

gegeven en gebroken,

dag aan dag

tot aan die laatste dag

daar op Calvarie.

Gegeven en gebroken,

zoals het stukje brood,

dat je voor je vrienden brak

en doorgaf:.

‘Dit ben Ik zelf.

Blijf dit daarom doen,

blijf dit herhalen,

om Mij niet te vergeten.’

Je woorden

waren je eigen hele leven,

door en door

en dag aan dag..

Bewogen bidden wij

diezelfde woorden.

Ontroerd breken wij

hetzelfde brood.

Mogen jouw woorden

woorden worden

van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

Moge jouw brood

brood worden

van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

Om die genade bidden wij

voor vandaag

voor alle dagen.

Amen.

DINSDAG IN DE GOEDE WEEK

‘Kindertjes,

nog maar kort zal Ik bij jullie zijn.’

(Johannes 13,33)

‘Kindertjes’, zo noemt Hij ons.

Hij spreekt niet alleen van de liefde,

Hij straalt die liefde ook uit,

zoals een zeldzaam kruid

zijn geur zomaar laat gaan

over valleien, vlakten,

zoals de zon zijn licht, zijn warmte

zomaar naar ons toe zendt.

Niet de dure woorden,

niet het lang verhaal,

maar eenzelfde straling,

en eenzelfde gloed,

zal van Hem vertellen

en het hart ontroeren.

Daaraan,

alleen daaraan,

zal men zien

‘dat jullie mijn leerlingen zijn.’

---

Vierde statie:

Jezus ontmoet zijn moeder

Zij staat en wacht te midden van de weg

en niemand zal vernemen wat zij zegt

(de zachtste woorden binnenwaarts gesproken,

de eerste rozen op zijn pad gelegd!)

Vijfde statie:

Jezus ontmoet Simon van Cyrene

Een man die van het veld komt grijpt men vast

en overlaadt hem met de zwaarste last, -

is het een vonnis of een uitverkiezing,

is hij vernederd of alleen verrast?

Zesde statie:

Jezus ontmoet Veronica

Een kleine vrouw die dapper naar U rende

en zonder aarzeling, een onbekende,

neemt de ikone van uw aangezicht

ten aanzien van de onbewogen bende.

(Anton van Wilderode)

MAANDAG IN DE GOEDE WEEK

Wij lezen vandaag bij Jesaja het eerste lied van de ‘Dienaar van Jahwe’, een ‘Toekomstmens’, waarvan Jezus, eeuwen later de vervulling zal brengen. Zonder Jezus ooit gekend of ontmoet te hebben beschrijft de profeet, eeuwen van te voren, de wezenlijke eigenschappen, die de komende Messias zullen kenmerken. Meest gekend en meest tekenend is daarbij:

Hij schreeuwt niet,

hij verheft zijn stem niet,

hij roept niet luidkeels in het openbaar;

het geknakte riet breekt hij niet af,

de kwijnende vlam zal hij niet doven.

Het recht zal hij zuiver doen kennen.

In leven en lijden van Jezus zal blijken dat deze ‘Dienaar van Jahwe’ de ‘Lijdende Dienaar’ zal zijn. Eerst en enkel langs de weg van het kruis en het diepste fysische en morele lijden kan dit heil voor alle mensen gebracht worden, in een wereld die kreunt onder zoveel leed dat voortvloeit uit ‘zonde’, die talloze vormen van een eigenliefde, die in naam van een verkeerd begrepen vrijheid de echte vrijheid en de ware Liefde doden. Terwijl net deze vrij gekozen, zelveloze Liefde ‘leven-gevend’ is.

We lezen bij Jesaja, hoofdstuk 42, de verzen 1 tot 7

Zo spreekt de Heer:

'Hier is mijn dienaar, hem zal Ik steunen, hij is mijn uitverkorene, in hem vind Ik vreugde, Ik heb hem met mijn geest vervuld. Hij zal alle volken het recht doen kennen.

Hij schreeuwt niet, hij verheft zijn stem niet, hij roept niet luidkeels in het openbaar; het geknakte riet breekt hij niet af, de kwijnende vlam zal hij niet doven. Het recht zal hij zuiver doen kennen.

Ongebroken en vol vuur zal hij het recht op aarde vestigen; de eilanden zien naar zijn onderricht uit.

Dit zegt God, de Heer, die de hemel heeft geschapen en uitgespannen, die de aarde heeft uitgehamerd met alles wat zij voortbrengt, die de mensen op aarde levensadem geeft, en levensgeest aan allen die daar verkeren.

In gerechtigheid heb Ik, de Heer, jou geroepen. Ik zal je bij de hand nemen en je behoeden, Ik neem je in dienst voor mijn verbond met de mensen en maak je tot een licht voor alle volken, om blinden de ogen te openen, om gevangenen te bevrijden uit de kerker, wie in het duister zitten uit de gevangenis.'

---

Heer Jezus,

Lijdende Dienaar,

deemoedig danken wij U

omdat Gij in leven en lijden

de ‘Dienaar van Jahwe’ geworden zijt,

zoals Jesaja geschouwd had,

Hij, die de kwijnende vlaspit niet dooft

en het geknakte riet niet breekt..

Verleen ons de genade

getrouw uw weg te gaan

ook als ons leven lijden wordt

opdat meer mensen

meer mens

mogen worden.

Amen.

---

Eerste statie:

Jezus wordt ter dood veroordeeld

Ach, wij vermoeden nauwelijks of niet

uw menselijk en goddelijk verdriet

als Gij gevonnist wordt en afgewezen

door alle vrienden die Gij niet meer ziet.

Anton van Wilderode

Overweging bij Palmzondag

We lezen uit het evangelie volgens Johannes, hoofdstuk 12, de verzen 12 tot 16:

De volgende dag

was er al een grote menigte in Jeruzalem voor het feest.

Toen ze hoorden dat Jezus ook zou komen,

haalden ze palmtakken

en liepen ze de stad uit, hem tegemoet,

terwijl ze riepen:

‘Hosanna!

Gezegend hij die komt in de naam van de Heer,

de koning van Israël.’

Jezus zag een ezel staan en ging erop zitten,

zoals geschreven staat:

‘Vrees niet, Sion, je koning is in aantocht,

en hij zit op een ezelsveulen.’

Zijn leerlingen begrepen dit aanvankelijk niet,

maar later, toen Jezus tot majesteit verheven was,

herinnerden ze zich

dat dit over hem geschreven stond,

en dat het zo ook gebeurd was.

---

Dank aan een ezel

Gij met uw zachtzinnige oren

en uw geduldig gezicht:

Ik ben u zeer verplicht.

Dat gij het hebt aan willen horen

hoe toenmaals het is geschied;

en hoe mij de ander verried.

En dat ge zelfs niet hebt bewogen

mij slechts hebt getroost met uw ogen.

Dat kunnen de mènsen niet.

(Ida Gerhardt)

---

Jij, kleine palmtakje,

Je kost helemaal niets,

En toch beteken jij zoveel.

Jij spreekt van Jezus op weg naar zijn lijden.

Jij vertelt van Noach en de duif

boven het eindeloze water

met een takje in haar bek,

teken dat de redding nabij was.

Met jou in de hand zien we

de vreugde van Witte Donderdag,

de droefheid van Goede Vrijdag,

en de rouw van Stille Zaterdag.

Als ik jou vasthoud

draag ik Hoop in mijn handen.

Jij kijkt naar Pasen, ons nu al gegeven.

Gezegend ben je.

FEEST VAN DE AANKONDIGING VAN DE HEER

Vandaag lezen wij uit het evangelie volgens Lucas, eerste hoofdstuk, verzen 26 tot 38

In de zesde maand zond God de engel Gabriël naar de stad Nazaret in Galilea, naar een meisje dat was uitgehuwelijkt aan een man die Jozef heette, een afstammeling van David. Het meisje heette Maria.

Gabriël ging haar huis binnen en zei: ‘Gegroet Maria, je bent begenadigd, de Heer is met je.’

Ze schrok hevig bij het horen van zijn woorden en vroeg zich af wat die begroeting te betekenen had.

Maar de engel zei tegen haar: ‘Wees niet bang, Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Luister, je zult zwanger worden en een zoon baren, en je moet Hem Jezus noemen. Hij zal een groot man worden en Zoon van de Allerhoogste worden genoemd, en God, de Heer, zal Hem de troon van zijn vader David geven. Tot in eeuwigheid zal Hij koning zijn over het volk van Jakob, en aan zijn koningschap zal geen einde komen.’

Maria vroeg aan de engel: ‘Hoe zal dat gebeuren? Ik heb immers nog nooit gemeenschap met een man gehad.’

De engel antwoordde: ‘De heilige Geest zal over je komen en de kracht van de Allerhoogste zal je als een schaduw bedekken. Daarom zal het kind dat geboren wordt, heilig worden genoemd en Zoon van God. Luister, ook je familielid Elisabet is zwanger van een zoon, ondanks haar hoge leeftijd. Ze is nu, ook al hield men haar voor onvruchtbaar, in de zesde maand van haar zwangerschap, want voor God is niets onmogelijk.’

---

Vandaag houdt de wereld adem in: ‘Maria boodschap’ noemen wij dit feest. Er zijn grotere feesten. Maar wat we vandaag vieren is toch heel bijzonder. De hemel raakt de aarde, Gods tedere ontferming raakt onze vrijheid en we kunnen ja of neen zeggen. Hij vraagt alles aan een meisje uit Nazareth. Aan haar, die zo klein is, vraagt God om moeder van zijn Zoon te worden. De hele schepping rilt en huivert. God is zo groot dat Hij de vrijheid van een klein meisje eerbiedigt om Zijn plan uit te voeren. Hij vraagt haar instemming en zij kan in volle vrijheid ‘ja’ zeggen. En zij doet dat ook! Niet uit eigen kracht, want al van bij haar geboorte woont de Geest in haar hart. Zij staat zo open, zij is zo ontvankelijk dat zij van ganser harte ‘ja’ zegt zodra God haar aanspreekt. Maar die Geest dwingt niet. Zacht en teder bewoont Hij haar, zodat zij, helemaal vrij, en toch met heel haar wezen ‘ja’ zegt op dit onbegrijpelijk gebeuren: ‘Gij zult een kind ontvangen, een zoon ter wereld brengen en Hem Jezus noemen’. Dit ‘Fiat’ is het grootste wat mensen ooit konden doen. Want hier is onze vrijheid, zo kwetsbaar en zo gekwetst, overgegaan in de vreugdevolle overgave van de totale ge-HOOR-zaamheid.

Er komt in het leven van elke mens zo’n dag of uur waar aarde en hemel de adem inhouden. Het is het uur van de engel in ons leven, die van Godswege, een oprecht ja-woord vraagt. En dan staat alles even stil. God is zo groot en ook zo teder dat Hij ook ons hart niet wil overweldigen. Hij vraagt het: ‘asjeblief, ben je bereid?’ En dan zullen wij wellicht schrikken of bang zijn, want wat God vraagt is bijna altijd zo groot. Maar ook aan ons zal Hij zeggen: ‘de Heilige Geest zal over U komen en de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen’. En wat dan uit u groeit is heilig en komt van God. Wat Hij ook vraagt, wees niet bang. Zeg gewoon: ‘Zie de dienstmaagd des Heren, mij geschiede naar uw Woord’.

Dan gaat de engel heen en komt de Geest over ons en Jezus kan opnieuw dieper in de wereld treden.

Wees gegroet, Maria, moeder van de Heer,

leer mij luisteren als God tot mij spreekt

en ook voor mij, een goede boodschap heeft.

Wees gegroet Maria, moeder van de Heer,

help mij doen dat wondere dat God mij vraagt,

en vertrouwen dat zijn Liefde alles ten goede keert.

Wees gegroet Maria, laat mij niet alleen

als pijn en kwaad mijn hart en leven breken,

en vertel mij dan van Jezus,

uw Zoon en onze Broeder. Amen.

---

(Gabriël)

De dag was zo stil te Nazareth

als een avond der meimaand hier,

wanneer het in Vlaanderen geurt alom

van lindebloesem en vlier.

Maria bleef in de zon alleen,

Maria zat in een hoek

van haar kleine kamer, wit en ontdaan

en verwonderd na mijn bezoek.

Ik vloog naar de nok van de hemel weer

en door niemand nagestaard;

ik knielde in het midden des hemels en zei:

Vader, zij heeft aanvaard.

En heel de ruimte werd wit en stil

van roerloosheid en van licht,

want beneden begon Maria aan

de strofen van haar gedicht.

Anton van Wilderode