Prarayer II

Fragment uit "Das späte Leben", roman van Bernard Schlink..

“Stöbern?”
“Stöbern bedeutet sich umschauen, Bücher, die einen interessieren, aus dem Regal nehmen, sie, wenn sie einem nicht gefallen, zurückstellen und, wenn sie einem gefallen, kaufen. Wollen wir? Du hier und ich bei den Büchern für Erwachsene?“
„Wer bezahlt die Bücher?“
„Ich.“
Sie stöberten, David kam mit einem weiteren gedruckten, elektronischen, interaktiven Buch über den Wald und einem Buch über Dinosaurier, Martin mit einem Roman aus Georgien? Zu dick, als dass er ihn vor seinem Tod schaffen oder auch nur zu schaffen versuchen würde, aber so dick, weil David sich nicht als der anspruchsvolle Sohn neben dem bescheidenen Vater fühlen sollte. Martin zahlte, David strahlte – drei Bücher einfach so, ohne Geburtstag oder Weihnachten.

Lentelustevenement op zondag 19 april 2026 in Meerdaalwoud

Maandag 16 februari ’26 begin ik aan de voorbereiding. Ik houd dan in museum M een kleine brainstorm met Christine Fettweis van Moviganta. Dan weet ik waarschijnlijk meer over de locatie en kan ik werk maken van het traject. Hopelijk kunnen wij starten vanuit het vroegere boswachtershuis van boswachter-emeritus (!) Chris Vandenbempt. Ben benieuwd.

Krijg alvast een indruk van wat het worden zal en klik nu of straks door naar Een Lentelust verslagje ’24 – Moviganta

Ik maak opnieuw een met de hand gebonden boek, eerder een notitieboek met daarin een apart katern met de gekozen poëzie en met een katern voor schetsen of tekeningen of foto’s en knipsels. Dat wordt best leuk! Ik moet het wel nog voorstellen aan Frau Fettweis…

Wil je meer weten over Moviganta en wat Christine organiseert: neem een kijkje op haar website Moviganta – Wandelcoaching die je effectief verder brengt

Om het evenement voor te bereiden moet ik enkele keren op locatie in het Meerdaalwoud. Zin om een keer mee te stappen? E-Mail mij.

MECHELSESTRAAT 

Nog even tot de Young Amadeus
Ik houd de pas in en vertraag
Om het verlangen te verlengen
De hunker te voeden 

Gedroogde meidoorn als baldakijn
Grijzend parket de geur van koffieboon
Het welkom heeft grandeur
Vult hoofd en hart

Rode lint rond de ballotin
Om aarzelend los te knopen
Twaalf chocolaatjes met gouddraad bij elkaar
Eén voor elke maand 

Ik tik de koffiedrup in de schuimkraag
Vind de plooien van haar jurk haar hals en lippenboog
En zucht zo tevreden
Dit mijn lief mijn zoete lief is Valentijn

IM WEISSEN RÖSSL

Aan een tafeltje voor twee
Onder 't rood van Julius Meinl
Kijk ik naar Im weissen Rössl
Waar 't geluk staat voor de deur

Zal mijn Prinzessin mij treffen
Blijft mijn wachten tevergeefs
Droom ik van ruisende rokken
Aan dit tafeltje voor twee

Nieuwe ontdekking: Bernard Schlink, °1944 en Duitse auteur, leeft in Berlijn en New York. Schrijver van Der Vorleser (1995), verfilmd als The Reader met Kate Winslet en vertaald in meer dan 50 talen. Zijn recente roman is Die Enkelin, de kleindochter. Nu lees ik Das späte Leben; ik was meteen weg van de eerste zinnen:

Er nahm nicht den Aufzug, sondern die Treppe. Er ging langsam hinunter, Stufe um Stufe, Stockwerk um Stockwerk, registrierte das Weiß der Wände, das Grün der Zahlen, die neben dem Aufzug die Stockwerke anzeigten, das Grün der Türen. Dann stand er vor dem Haus und registrierte die frische Luft, die Fußgänger auf dem Gehweg, die Autos auf der Fahrbahn, das Gerüst am Haus gegenüber.

Gevonden op het worldwideweb:

Herzlich willkommen! Das Projekt „Aktiv mit Deutsch" ist eine Sammlung von Materialien und Ideen rund um das Thema Deutsch als Fremdsprache. Die meisten Sachen richten sich an Lehrkräfte.

Maar niet alleen voor leraren, ook voor wie Duits beter wil leren lezen en schrijven, spreken of begrijpen. Een echt groot aanbod van Florian Krug. Hij is in Duitsland een bekende DaF-leraar, Deutsch als Fremdsprache.

Klik door naar Startseite - Aktiv mit Deutsch | Florian Krug | Ideen für DaF

Nu de laatste bladeren
Van de leiboom dwarrelen
De voortuin rossig bruin kleurt
Piept hier daar een eerste sneeuwklokje:

Eindelijk de winter!
Het langzaam lengen van de dagen
Reikhalzen naar nieuw leven in -
Wie weet - een vredevolle wereld.

Guck mal, nun fallen
Die letzten Blätter vom Spalier.
Der Vorgarten färbt sich rotbraun.
Hier und da lugt ein erstes Schneeglöckchen hervor:

Endlich Winter!
Die Tage werden langsam länger,
Sehnsucht nach neuem Leben in -
Wer weiß – einer friedlichen Welt.

Ik wens je liefde zonder zorgen
En dat een lach de jouwe zag
Ik wens je liefde zonder zorgen
Dat je voor altijd hopen mag

Dat al je dromen mogen blijven
En als je zoekt naar waar geluk
Wens ik je liefde zonder zorgen
Kunnen je dagen niet meer stuk 

een gans jaar lang: liefde zonder zorgen

(december 2022)

Qu’avez-vous fait aujourd’hui
Dans le monde extérieur
Vraagt Alain Bornain
Wat uitdagend staat zijn kaartje
Tussen de boeken mij te jennen

Aurez-vous le temps
Voegt hij elders kattig toe
Ik zucht deels toch tevreden
Want de fietsketting gesmeerd en
De wandelschoenen waterproof

Dat in lengte van dagen
De tijd jouw deel mag zijn
Met mooie mensen op je weg
Ik wens het ieder mij incluis
En jou in het bijzonder

(december 2018)

Het jaar slibt deze keer wat langzaam dicht.
Voortuintjes vullen zich met rottend loof:
Voeder mij bij, roept de pimpelmees,
Maar de mens zoekt vrede bij zijn lichtjesboom. 

Onder de horizon waartegen de torens van de suikerstad
Schildert de zon wat traag het ochtendgloren:
Het mag iets levendiger, roept de pimpelmees,
Maar de mens vindt vrede bij zijn lichtjesboom.

(december 2020)

“Das Café ohne Namen” is een bestseller geschreven door Robert Seethaler, oktober 2024. Robert Simon heropent in de 60-er jaren een oud café in Wenen. De zaken lopen wat hortend en dan komt de dag dat Simon met de handen in het haar zit. Hoofdstuk 9, laatste zinnen: 

“Ich erinnere mich, dass mein Vater immer gesagt hat, schau nicht zurück, das Lebe liegt vor dich. Aber mittlerweile gibt es viel mehr Vergangenheit als Zukunft. Was soll ich ständig nach vorne schauen, wo da nichts mehr ist? Immerhin scheint die Sonne, das ist schon etwas wert. Ja, immerhin. Und, schaut er noch? Nein, jetzt ist er weg.“

Honderd pagina's verder, het begin van hoofdstuk 24: al bij al valt het Simon wel mee:

"Das Geschäft lief nicht gerade prächtig, aber immerhin so, dass er sich zu schämen brauchte. Mit dem Café hatte er sich seinen Traum verwirklicht, doch nun wurde ihm die schlichte Tatsache bewusst, dass jeder Traum verschwindet, sobald er sich erfüllt. (...) Es war nervenaufreibend und mühsam, aber jedes Mal, wenn er versuchte, sich ein anderes Leben vorzustellen, kam er zu dem Schluss, es mit seinem gar nicht so slecht getroffen zu haben."

Wat meer te weten komen over Hesse: lees de nieuwe post in de Hessehoek.

"God speelt niet met de dobbelstenen," heeft, dacht ik, Albert Einstein ooit eens gezegd. Intussen weten wij van de wetenschappers dat het universum, zeg maar de schepping, wel een zekere mate van willekeur of van toeval bevat. Vijf enorme dobbelstenen in de gitzwarte, heelaldonkere zaal van museum M en telkens worden andere ogen gegooid. Het is deel van de opstelling van kunstenares Alicja Kwade. Haar tentoonstelling loopt nog tot 22 februari 2026. Ooit gooien de dobbelstenen de combinatie waarnaar de mens tracht, ook al staan zij voor onvoorspelbaarheid en voor toeval of twijfel. De opstelling nodigt uit om te filosoferen over het toeval en haar goede uitkomsten. De levensloop van de mens, gestroomlijnd met de tijd, haakt in in een eindeloze reeks mogelijkheden die het leven met zich meebrengt. Het gooien van de dobbelstenen betekent een uitkomst waarover de mens geen controle heeft. Die heeft dan de keuze om het toeval te omarmen zodat het zin en richting geeft.

(De een zei: "God dobbelt niet." Een ander: "Alea jacta est..." Wat zeg jij?)

In der Weihnachtsbäckerei – Text Von Rolf Zuckowski 

In der Weihnachtsbäckerei
gibt es manche Leckerei
Zwischen Mehl und Milch
macht so mancher Knilch
eine riesengroße Kleckerei.
In der Weihnachtsbäckerei
In der Weihnachtsbäckerei 

Wo ist das Rezept geblieben
von den Plätzchen, die wir lieben?
wer hat das Rezept verschleppt?
Na, dann müssen wir es packen
einfach frei nach Schnauze backen.
Schmeißt den Ofen an Und ran! 

Brauchen wir nicht Schokolade,
Zucker, Honig und Succade
und ein bisschen Zimt? das stimmt.
Butter, Mehl und Milch verrühren
zwischendurch einmal probieren
und dann kommt das Ei vorbei. 

Bitte mal zur Seite treten,
denn wir brauchen Platz zum Kneten.
Sind die Finger rein? du Schwein!
Sind die Plätzchen, die wir stechen,
erstmal auf den Ofenblechen,
warten wir gespannt verbrannt.

Das ist was mein Copilot sagt:

Der Unterschied zwischen „das“ und „dass“ ist folgender:
„das“ wird verwendet, wenn es sich um einen Artikel oder ein Pronomen handelt, z.B. „das Buch“ oder „das ist mein Freund“.

„dass“ ist eine Konjunktion, die verwendet wird, um Satzteile zu verbinden, z.B. „Ich weiß, dass du kommst“.

Eine einfache Regel zur Unterscheidung: Wenn du „dieses“, „jenes“ oder „welches“ anstelle von „das“ einsetzen kannst, dann ist es „das“. Wenn nicht, dann ist es „dass“.

Ach, dieser Monat trägt den Trauerflor...
Der Sturm ritt johlend durch das Land der Farben.
Die Wälder weinten. Und die Farben starben.
Nun sind die Tage grau wie nie zuvor.
Und der November trägt den Trauerflor.

Der Friedhof öffnete sein dunkles Tor.
Die letzten Kränze werden feilgeboten.
Die Lebenden besuchen ihre Toten.
In der Kapelle klagt ein Männerchor.
Und der November trägt den Trauerflor.

Was man besaß, weiß man, wenn man's verlor.
Der Winter sitzt schon auf den kahlen Zweigen.
Es regnet, Freunde. Und der Rest ist Schweigen.
Wer noch nicht starb, dem steht es noch bevor.
Und der November trägt den Trauerflor.

Dit is mijn eerste bericht op SeniorenNet.

Opvelper Zeitung bericht over boekbinden, over woudlopen en over (eigen) gedichten; maar ook over museum M in Leuven, over Meerdaalwoud en wandelen en over de cursus Duits.

Opvelper Zeitung ist ganz neues. Ik zie wel waar het allemaal terechtkomt.