De wandeling.
Een van de jongste GR's in Vlaanderen is de Streek-GR Groene Gordel. De topogids vermeldt een eerste druk van 2024, maar dat is geschiedenisvervalsing: zijn we daar in de voorbije jaren niet al te vaak mee geconfronteerd? Zelf waren we nog min of meer betrokken bij de eerste uitgave van zo een 14-tal jaren geleden toen we vrij onverwachts maar graag mochten instaan voor de bewegwijzering van het deel Halle (Alsput) - Groenendaal. Maar ik vermoed dat er kort daarop een soort paleisrevolutie bij de GR Vlaams-Brabant heeft plaatsgevonden, want er verdwenen bekende namen en er kwamen onbekende nieuwe in de plaats. Zelf gaven we het na enkele jaren op: een piraat verknoeide ons zorgvuldige en bewust bescheiden werk in het Zoniënwoud maar meer nog verdween de hartelijkheid in de contacten met de Brabantse afdeling. Misschien staan we daardoor vandaag eerder kritisch tegenover het nieuwe traject - overigens is een flink stuk van het oorspronkelijke overeind gebleven. Tussen het station van Halle en dat van Groenendaal liggen er 20.620 km. De aanpassingen zouden verbeteringen moeten zijn (en dat zijn ze soms ook, in het Krabos annex Zavelput, in het gebruik van andere dreven in het Zoniënwoud). Maar soms vervangen nieuwigheden de oude toestand zonder echte verbetering: ik ken de streek vrij goed en ik zie zo waar men kansen voor een echte verbetering heeft laten liggen: het park in Rode is bijvoorbeeld verschrikkelijk, met zicht op appartementen en over brede stroken beton. Maar kom, het geheel voldoet zeker wel, getuige onze score van 16/20. De TWQ bedraagt 59% en dat is niet mis in de verkavelde rand. Uiteraard speelt het Zoniënwoud een niet te miskennen rol in score en TWQ.

Nog even dit: vermoedelijk tot eind maart 2026 mag je tegen het einde van de tocht de bewegwijzering niet volgen. Het is tekenend voor deze tijd dat de gpx wel aangepast is, de bewegwijzering ter plaatse niet. Nochtans is de regel nog altijd dat de bewegwijzering ter plaatse voorrang heeft… Dat ze niet altijd even logisch is, bewijst een foto van deze reeks. Dat is wel een extreem geval, maar op andere plaatsen lijkt het toch ook niet altijd eenduidig. Wij gingen vroeger op pad met verf en kwast en die enkele aanduidingen die we nog aantroffen - bijna allemaal in goede staat - waren ongetwijfeld van onze hand (of van de piraat in het bos…). Stickers hadden we mee als ondersteuning waar nodig. Tegenwoordig worden alleen nog stickers gebruikt: dat heeft heel wat nadelen: ze komen makkelijk los (tientallen hebben we er gezien onderweg met gekrulde zijvlakken, ze zijn gemakkelijk te saboteren en je kunt ze lang niet op alle materialen gebruiken. Dat laatste leidt ertoe dat de sticker te vroeg of te laat aangebracht wordt, bij gebrek aan deugdelijke ondergrond. Een streepje verf zou dat allemaal oplossen. En wij hebben de omleidingsroute gevolgd: zie kaart NGI en kaart routeyou.

En nog dit: toen de GR pas aangepast was, nam men met name in Halle de oude bewegwijzering niet weg. Ik meldde dat aan het secretariaat en kreeg te lezen dat men wachtte op beter weer. Nu, 2 jaar later, hangen de stickers nog altijd her en der in het Halse en dat is bijzonder verwarrend.

De Molenbeek, hier tussen Dworp en Alsemberg.

Een van de vele vijvers in Sint-Genesius-Rode.

Het weer.
Het begon somber met de zon die nog een laag cirrostratus weg moest warmen, maar plots werd het mooi: licht bewolkt, niet te fris (7°) maar wel met een matige oostenwind, die we er liever niet bij hadden gehad.


De stafkaarten.
31/5-6 Halle (2020) - 39/1-2 Tubize (2021) - Ukkel (2020)

Hoe we er geraakten.
Eigenlijk passeert de GR voor onze voordeur, maar we busten toch naar Halle om daar het vertrekpunt uit de topogids op te zoeken. Voor de terugrit waren er uiteraard de S-treinen tussen Ottignies en Brussel, met scherpe aansluitingen in Etterbeek.


Een beetje geschiedenis.
Alle informatie over het station van Groenendaal vind je hier. Ik zou er zelf niets aan kunnen toevoegen. Het is altijd al een indrukwekkend gebouw geweest dat men spijtig genoeg nog altijd laat verkommeren. En die aansluiting met de hippodroom van Groenendaal was 1 km lang en stond geboekstaafd als lijn 161B. De refertesnelheid was 40 km/u. Ik herinner me vooral de wissel waarmee van de lijn 161 afgetakt werd - in de bocht - en die waarschijnlijk niet echt geschikt was om tegen 130 km/u (de refertesnelheid van lijn 161) bereden te worden, want de schokken waren toch wel bedenkelijk.

De verbinding.

 *Essenbeek 's Hertogenbos

En wat we beleefden.
Dat het allemaal vierkant draait bij De Lijn wordt nog maar eens bewezen bij de heenrit. Haltelink, Buzz en de app van De Lijn geven dezelfde info: eerst op tijd, dan 2 minuten te laat en uiteindelijk zelfs 5 minuten te laat. We staan nog maar net aan de halte als de bus al aankomt: 7 minuten te vroeg en het busnummer geeft uitsluitsel: dit is niet de vorige bus, maar wel de bus die we voorzien hadden. Dat hij 7 minuten te vroeg rijdt is al erg genoeg - zie de berichtgeving in de kranten van de voorbije dagen - maar dat de informatie compleet fout is, is zo mogelijk nog erger.

De terugreis begint met een zoektocht naar de ingang van het station van Groenendaal. Op hgbtf is er net een stevige discussie aan de gang over de zin van toegangspoortjes in de stations, maar dat is hier niet nodig. Voor je de toegang gevonden hebt, is de drang tot het uithalen van allerlei streken al lang voorbij. Wij missen in elk geval ei zo na onze trein, die gelukkig met 1 minuut vertraging rijdt. We kunnen nog net instappen in het allerlaatste rijtuig van de trein die uit twee desiro's bestaat. Dat we helemaal achteraan zitten komt ons mogelijk nog slecht uit in Etterbeek, met de beklimming en de afdaling van 2 trappen en een krappe aansluiting in het verschiet. Als enige medereizigers in de eersteklasfdeling hebben we twee ouderen (zoals wij dus) en je ziet haar denken: "Wat komen die hier doen?" De rollen omgekeerd, oh ironie. De rit verloopt wel vlot en we komen tegelijk met de S-trein naar Geraardsbergen op perron 4 aan. Ook deze trein rijdt stipt en we komen zelfs iets te vroeg in Halle aan.

En het lot lijkt ons vandaag gunstig: we hadden ons al voorbereid op een dik half uur overstaptijd, maar plots komt er toch een R55 met een achttal minuten vertraging. Te allen tijde je ogen openhouden, één van de motto's van de OV-gebruiker. Dat is niet wat de buschauffeur doet, want die verslikt zich in een van de omleidingen die hier in de krokusvakantie welig tieren. Als hij 3 reizigers lost bij de halte Essenbeek Kasteelstraat zien we die op hun stappen terugkeren, in de richting van de ten onrechte overgeslagen halten. Hoe vaak loopt het eigenlijk verkeerd bij De Lijn met die omleidingen? En zouden die reizigers ook tevreden zijn over hun laatste rit? Want dat is natuurlijk de truc met die reizigersenquêtes: er wordt uitdrukkelijk gevraagd naar je ervaring met de laatste rit, maar die is veelal positief en als je dat dan waarheidsgetrouw invult, kom je natuurlijk aan hoge scores. Je zou een verschillend beeld krijgen als de vraag zou zijn: hoe dikwijls liep het in de voorbije maand fout. Maar je kunt van de busreizigers natuurlijk niet verwachten dat die alles noteren, zoals ik…

De treinlectuur.
Dorothy L.SAYERS, Clouds of witness. Uit 1926, met in de hoofdrol Lord Peter Wimsey, die zijn broer van de galg moet redden.
Honoré de BALZAC, Vader Goriot.

80% van de reizigers van De Lijn is tevreden over hun (laatste) rit. Worden die gedrogeerd voor ze instappen? Of gaat er een heimelijke kracht uit van de ontwaarders… als die werken. Mooie complottheorie…

Uitgedrukt.

Bêter benejen as beklougd. Beter benijd dan beklaagd. 

Waar Abraham de mosterd haalde.

Voor het schrijven van deze bijdragen maak ik vaak gebruik van twee zeer waardevolle sites, één over de Belgische spoorlijnen en een over de bussen in Vlaanderen, Brussel en Wallonië. Het grootste probleem is dat van de informatisering: in de voorbije 20 jaar is het vrijwel onmogelijk geworden om nog aan papieren dienstregelingen te geraken en op het internet verdwijnen de oude dienstregelingen naarmate er nieuwe ingevoerd worden. Voor de trams maak ik nog al eens dankbaar gebruik van de Rail Atlas Vicinal van Stefan JUSTENS en Dick van der SPEK en van The Vicinal Story - Light Railways in Belgium 1885 - 1991 van W.J.K. DAVIES.