Vrijdag 1 september 2006
Vorige maand
Berichten van 28 augustus 2006 tot 3 september 2006
Vrijdag 1 september 2006
Wie zijn wij
Wie zijn wij hier
die dit pad bewandelen?
Kleine garnalen
uit de grote zee?
We zoeken een weg
en vinden onszelf
pas na zoveel tijd.
We blijven zoeken
en weten niet eens
waarom we hier
een kronkelpad begaan.
Edith Oeyen
Woensdag 30 augustus 2006
Avond te brussel
AVOND TE BRUSSEL
Er was
verwondering aanwezig
woorden gevleugeld
kregen betekenis in tijd
ontkleed tot op het bot
werd liefde meer
dan wat men denkt
dat het moet zijn.
Luisteren naar verzwegen zinnen
was perspectieven openen
van klank en kleur
was snaren van violen breken
en water dragen naar de zee.
De stad toonde duizend lichten
gaf eenzaamheid zijn naam.
Edith Oeyen
Woensdag 30 augustus 2006
Dit zonderling geheim
Dit zonderling geheim
ontplooide in het morgenlicht
liggend op zacht mos
in vreemd verlangen gehuld
vond zij het wonder
dat de naam liefde draagt
zijn glimlach was
een vurig lied
dat eenzaamheid verdrijven deed
beiden schrijden ze nu naast elkaar
ontkleden wind en bomen
hebben samen dromen
zetten zich bij de rivier
in het kantelend avondrood
dit zonderling geheim
liet hen zwijgzaam
drinken van elkaars verlangen
liefde heeft een naam.
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 15:50
Reageer op dit bericht
Dinsdag 29 augustus 2006
Hert
HERT
Vertwijfeld en met angstige blik
vlucht het tussen de bomen,
rent naar de struiken en
verbergt zich uit wanhoop
voor de dood
plots kijkt het jager
recht in de ogen,
met trage vleugelslag misleiden
rode vlinders de kogel
het hert ademt weer vrij
huppelt in het gras
met een onbedwingbaar verlangen
zoekt hij zijn gezellen
tussen braamstruiken en ademt
weer de geur van groen.
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 22:46
Reageer op dit bericht
Maandag 28 augustus 2006
Gisteren droomde ik van blauwe wolken
van zon en rust
de realiteit was verweg
een waas van onbevangenheid
omgaf mij
ik danste in een blauwe zaal
waar tegels gouden randen hadden
hoorde zingen in de verte
en blijheid veroverde mijn hart
ik genoot van zoveel vrijheid
zoveel rust was me nooit gegund
de tover werd verbroken
de deurbel klonk scherp
ik opende mijn ogen en vroeg
wie ik was.
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 13:24
Reageer op dit bericht