we

We kunnen moeilijkheden overwinnen

als er voldoende liefde is.

***

Eenzaamheid bestond niet

als God ze niet had geschapen

***

Ondanks vele vragen en antwoorden

zijn we nog onwetenden.


Edith Oeyen

Verjaren is
met de tijd meegaan
en weten dat vandaag een dag is
om dankbaar te zijn
morgen één dag om op te hopen
en gisteren één dag van herinneringen


verjaren is
de zon, de maan
en de sterren ontdekken
in de nacht

en weten
dat de wind zingt in
de bomen
dat vogels sjilpen bij
je raam en je naam vandaag
vaker wordt genoemd.


Verjaren is de dag begroeten
met een blij hart.

edith Oeyen

Dool even mee door de boomgaard van de tijd

hij biedt je een hoorn vol bijzonderheden

wat vreugde, wat zorg,

wat blijheid, wat verdriet,

wat warmte, wat koude

maar vooral dankbaarheid om zoveel jaren

blijf in deze wereld wonen

wees een vlinder

die steeds naar schoonheid zoekt

laat bloesems op je huid ademen

als roerloze wachters op deze verjaardag.

Edith Oeyen

Zo liggen dagen achter je

met wat zorg, met wat verdriet

met wat vreugde en wat blijheid

sprakeloos volg je de wiegende lucht

ze drijft over blauwe dalen

met de geur van de zilverberk in je haren

zoek je tussen rozen naar dauw

daarin onthul je een droom

de vraag naar eeuwigheid

en dankbaarheid om vandaag.

Edith Oeyen

Soms sta je broos in de dag

ontdek je dat jaren snel verglijden

en breekbaar worden als kristal

traag open je dan jouw ogen

weet je dat er geheimen werden ontdekt 

dankbaar om bloemen langs blauwe oevers

 word je even stil als het licht zingt

op de spiegeling van water

verjaren is het ochtendlicht

in al zijn glorie aanschouwen

verheugd zijn bij het vinden

van de schaduw van je leeftijd

in het jonge gras.

Edith Oeyen

Hij had me de hemel beloofd
maar het was ver zoeken vooraleer
ik de weg vond

verloren lopend over wijde velden
ontdekte ik
de leugens uit zijn mond

nu blijf ik zoeken naar de weg
die me naar de plaats brengt
waar ik rust vinden kan.


Edith Oeyen

Op het jonge lentegras
hangt spinrag grijs te zijn

of is het de mysterieuze
sluier van de nacht
die verbergt wat is geweest
die het geheim
van vele huizen onder zich draagt

misschien is het wel
de adem van mijn geliefde
die even de tover liet bestaan
om te zeggen dat hij van me hield

op het jonge gras
hangt de ochtend jong te zijn.

Edith Oeyen

Hij hangt de woorden

aan een koord

zelfmoord denk je dan

maar als roerloze wachters

 hangen ze tot de wind

een zucht laat

dan bengelen ze

vallen als letters uit elkaar

ik raap ze op

schik ze als bloemen

 tot één geheel

ze worden poëzie.

Edith Oeyen

Als de zon niet meer schijnt

de avond zich meldt

verwacht dan niet dat ik

de liefde om je schouders hang

wees zo volwassen te begrijpen

dat een sjaal warm is bij kille avonden

geef me je arm om mijn middel

en lees de woorden uit mijn ogen

ze hebben je zo vaak bewogen

nu de zon onder de wol kruipt

weet je dat ik naar je uitkijk net als gisteren.

 Edith Oeyen

Elk woord gewogen

als een delicate kwestie

bracht wrevel mee

even de les spellen

als schoolmeester

en denken dat het juist is

toch anderen kennen

ook de taal

zij dwepen

reeds lang met woorden

toveren zinnen en verhalen

over vertellen en betalen

ook een vleugje poëzie

hoort tot hun oeuvre

wie heeft het bij het rechte eind 

taal en teken

zaaien twijfel

tot tenslotte het verstand het haalt.

Edith Oeyen

Ontwaak en dans
onder een wijde hemel,
in het doodstille blauw van de nacht
stuurt een zilvergijze maan
een wens naar ons.

Onomkeerbaar de dagen
die wij doorliepen.

In het struikgewas
horen wij de stem van toverbloemen,
zij wenst ons vleugels
en de aanwezigheid van geliefden,
een jaar vol genegenheid
en dagen die geuren naar vrede.

Voor het raam zet ik een kaars
en zing mijn lied voor iedereen.

Edith Oeyen

GANG VAN CASSATIE X

De gang is lang en breed

imponerend en hoog

marmer bekleed de wanden

zuilen staan uitnodigend

hoofden van voorgangers

zijn wit van oudheid

 moe van staan 

het reliëf op de muur

tekent in stilte

de uren op

zo wordt tijd dag

dag week

week maand

maand jaar

jaar eeuw 

de hoofden van voorgangers

uit steen gebeiteld

zijn trots er te staan

vergeten hun moeheid
door wachters te zijn

zij tekenen voor gerechtigheid.

Edith Oeyen

BIJ DE INGANG VAN
HET JUSTITIEPALIES TE BRUSSEL     XI

Even de stilte proeven

denken aan hen

die vermist zijn

het kind dat speelbal werd

het kind gesmoord in zijn geluk

duizend kleine bloempjes

honderd andere kleuren

zijn het teken van verscheidenheid

wie neemt het voor hen op?

Bij deze ingang

roepen hun jonge stemmen

ons nog na:

hoor ons laat ons verdwalen

niet nutteloos zijn wees

waakzaam

en bescherm elk jong leven

een teddy beer

een foto

alles lijkt zo ver geleden

en toch

is het hier dat zij elke dag

nog schreien

om begrip.

Edith Oeyen

BIJ HET KONINKLIJK MUZIEKCONCERVATORIUM   VIII

Maart !

en de rozen bloeien

winterrozen rozerood

Brussel biedt mij

de verwondering

een bron van inspiratie

de kleur van deze sombere dag.

Ik hoor muziek

zacht weerklinken

en draag de klanken mee

Vivaldie die hier lente bracht

camelia’s in volle pracht.

Edith Oeyen

Het ontwaken

Een helse pijn scheurt door haar lijf

ze bijt en verbijt de pijn,

ze kan haar tranen niet bedwingen

dan als haar ogen zich verder openen

vloeit al dat traanvocht verloren,

maakt wegeltjes op haar wangen

Ze begint te beven over al haar leden

een verschrikte stem vraagt om hulp:

de pijn is onnoembaar,

tien handen staan plots rond haar bed

gedoe en veelal

en zij in machteloosheid gehuld

omstaanders bieden hulp

ondanks alles blijft ze lijden

een epidurale,

een pijnpomp

niets baat

dan met de traagte van traagheid

ebt alles uit haar leden,

ze blijft verdoofd en verslagen achter

niemand die haar vraagt

hoe de ervaring was,

was het risico groot 

wachten er andere patiënten

of had schrik een weg gebaand door de gangen

Nooit zal ze het weten

Edith Oeyen

Ontmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond

raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest.


Edith Oeyen

KLEINDOCHTER

Vertederd kijk ze me aan

vragen leven in haar ogen

ze is jong en wil weten

wil kennen

nieuwsgierig als ze is

lacht ze als de twinkel uit haar ogen

betovert mij met een glimlach

ik smelt als sneeuw voor de zon

geef telkens antwoord en weet

ook eens wordt zij

vrouw met mogelijkheden

nu echter wil ik haar beschermen

ik hoop dat het leven haar meer biedt

dan een schoot om kinderen te baren

Edith Oeyen

Jaren groeiden gestadig
naar later
desondanks blijft het gemis

zijn vriend ging heen
toch leeft nu nog blijheid
fonkelen zijn ogen
als vroeger weer wordt opgehaald

hun samen fietsen
lachen en praten

nu weegt soms de heimwee
en als de nacht hem
geen rust gunt
wist hij zijn vochtige ogen
droog.


Edith Oeyen