kleindochter

Jaren groeiden gestadig
naar later
desondanks blijft het gemis

zijn vriend ging heen
toch leeft nu nog blijheid
fonkelen zijn ogen
als vroeger weer wordt opgehaald

hun samen fietsen
lachen en praten

nu weegt soms de heimwee
en als de nacht hem
geen rust gunt
wist hij zijn vochtige ogen
droog.


Edith Oeyen

Ochtendzon

In de verte

draagt ze

haar warme gloed

de hoogte in

haar licht

schijnt op mijn gezicht

ik voel me veilig

haar rode kleur

de ochtendgeur

is fris en alles ruikt

naar nieuw

 het is een dag die mooi begint

straks speelt een kind

zomaar in haar stralen

wie zal het halen

bij het tikkertje spelen

ik kijk wat rond

luister naar de stilte

en boven mijn hoofd

vliegt een vogel

hij weet zich klein

maar vrij in deze ochtenduren

waar het geluid  uitgestorven lijkt

de dag is jong

ik bewonder.

Edith Oeyen

Mijn moeder ging reeds jaren heen
ze was een vrouw van weinig woorden
maar strengheid was haar welgekend

ze droeg wat littekens op haar ziel
wat eelt op haar handen en voeten
want werken was haar niet vreemd

mijn moeder ging reeds jaren heen
ze was een vrouw van eenvoud en
ze hield van bloemen

ze vroeg zo vaak naar vader
nu na jaren kunnen ze weer
hand in hand zitten
bij elkaar.


Edith Oeyen

BLOEDBAD IN DE OORLOG

                        Aan Lara

Onschuldig

kijken bruine ogen

de verte in

zoeken ze

naar verloren levens

of kijken ze angstig

naar de toekomst 

op de schoot van haar vader

voelt ze even de veilige warmte,

toch weent haar hartje

om zoveel gemis

moeder en zusjes

verloren het leven

een bloedbad in de oorlog

is een dagelijks tafereel

zij zal de pijn

eeuwig met zich dragen.

Edith Oeyen

4

Hier op deze hoogte

ben ik een vrije vogel

die zijn vleugel uitslaat

het roepen van de verte

laat me brievieren

boven in de lentelucht

roerloos soms

bewonder ik

 het wisselen van de dagen

zij leren mij bidden

om zoveel schoonheid.

Edith Oeyen

3

Ik wil niet

langer blind zijn

voor voorbij schuivende wolken

die per seconde

van gedaante verwisselen

zij omgorden het landschap

toveren licht tussen donker

laten winterpijn genezen

bloem

bloesems

bloed

alles rondom ons

getuigt van lente.

Edith Oeyen

2

Kevers slapen nog

zij dromen

over het zachte fluisteren

van bloesems

onbedwingbaar is mijn verlangen

hen te wekken

de weg te wijzen

naar de kleuren

van verborgen woningen

tussen zoveel boomgaard 

met open mond

staar ik naar dit tafereel

en voel een traan loskomen

uit een ooghoek.

Edith Oeyen

1

De ontgoocheling voorbij

heb ik de winter

achter mij gelaten

zie nu hoe het gras

groener kleurt

en in de glooiing van het land

heeft God zo wonderbaarlijk

duizenden kleuren geplant 

mijn adem

schrijft in mijn bloed

zoveel vreugde om jou

om de zon

en om dit lenteland.

Edith Oeyen

Als de zon feest in de tuin

weten wij dat het lente is

ze danst,

swingt

en springt

terwijl wij kijken naar boomtakken

waar bloesems kleur bekennen 

even voelen wij ons weer vrij

en ademen nieuwe lucht.

Edith Oeyen

GANG VAN BEROEP III

Strengheid

kilheid

rechtlijnigheid

liggen hier verborgen

Op de vloer

klinken stappen

vluchtig

luid

verloren lopend

In het geroezemoes van velen

lopen mijn gedachten verloren

naar jou.

Edith Oeyen

TWEE TALEN II

Hier spreekt men Vlaams

daar spreekt men Frans

de taal verschilt

de zeden

en de mentaliteit

Maar het vuur dat hen bezielt

heeft hen tot hier geleid

Ze knikken links

ze knikken rechts

en na hun pleidooi

stappen ze hun wagens in

de weg leidt hen naar huis

Edith Oeyen

Justitiepaleis Brussel

AMBTENAREN I

Ze wuiven naar collega’s

tillen de dossiers

wrijven slaap uit hun ogen

wegen in zich de woorden af

kijken nieuwsgierig om zich heen

vergeten de patronen

waarover ze lopen

de arbeid die hier ooit werd verricht

Hun doel is tijdig te zijn

hun cliënt ter wille

om dan te vluchten naar een andere zaak

Verliezen zij niet

de essentie van het leven

uit het oog?

Edith Oeyen

Met heel trage tred

stapt hij bijna schoorvoetend

naar zijn laatste dag

Edith Oeyen

Blijven wachten hier

tot zij allen opdagen

de poëzieschrijvers.

Edith Oeyen

Leef ik op schaarse droogte
verdord als zand in de woestijn

verbannen ben ik
op honger tot stervens toe

wie zal herkennen
de kleur van paarse pijn
als ik onbereikbaar
zandkorrels schik in het duister
op het strand van verlatenheid

De zee spoelt met heimwee
al mijn wensen mee.


Edith Oeyen

Hier ben ik dan
drie dagen zonder woord

buiten bijt de kou
binnen vreet de eenzaamheid
was er maar een zomernacht
waar zijn al de zwaluwen

praten wil ik
maar met wie
de avond is alleen

jij praatte wel soms uren na elkaar
helaas je bent er niet


ik drink maar wijn
praat in mezelf
zeg dat de nacht er weldra is
maar ook hij laat enkel duisternis

mogelijk ben ik ergernis
en rijd ik beter tegen een boom
de wijnfles is leeg
ik ben zo loom

lees van Venberg een gedicht
tast leugens in zijn woorden
hij zegt: daarin kan ik
omvatten jou die ik bemin,

weet hij dan niet
dat ik alleen maar een
gebroken vleugel ben
dat ik huiver
om mijn eigen huichelarij


wat ben ik klein
onzettend klein


zonder jou.


Edith Oeyen