DE WEELDE

OP DE TOTEM

Kijk hoe de lente zegeviert

na zoveel winter zonder vrieslucht

ik voel de vreugde van de zon

zie hoe de blauwe lucht

een vlucht van vogels begeleidt

dan adem ik als pelgrim door dit land

om de schoonheid die hier woont

offer op het altaar van verlangen

mijn wens weer bij jou te zijn

in de stroming van mijn bloed

voel ik weer mijn jeugd

schrijf een narede

over dagen die nog komen

want de dood is voor veel later

op de totem plaats ik

een teken van lentevreugde

Edith Oeyen.

IK STEL ME DE VRAAG

Als uit een slaap ontwaakt

zie ik in de verste verte

het vuur dat deze aarde leven geeft

stralende bloesemtrossen

worden straks rijpe vruchten

geplukt met de hand

maar eerst zal de wind

nog bomen ontkleden

hun blaadjes strooien

als waren ze door God gezaaid

de nacht houdt dan de wacht

terwijl de stralende sterren

glinsteren van vreugde

dan stel ik me de vraag:

bloeien hier in de winter

soms ook rode rozen in de sneeuw.

Edith Oeyen

VANOP AFSTAND

         (op de mijnterril van Beringen Mijn)

Van op deze hoogte lijkt alles helder

oude gebouwen vol heimwee

en de herinnering aan toen

vogels die vleugels spreiden

bloemen die open bloeien

het gras dat groener kleurt

spelende kinderen in hun onschuld 

ik vang een kleurrijke vlinder op

geef hem zijn vrijheid weer

en zonder het te weten

fladdert hij naar de lucht

in de zucht van de wind

voel ik mij

een verloren gelopen kind

van op deze hoogte lijkt alles

zo helder.

Edith Oeyen

GELUID DWAALT

Door de galmgaten van de tijd

weerklinkt een oude mijnwerkersroep

de verbondenheid met

zwarte schouders uit de diepte

is groot over de grenzen heen

herinneringen wandelen

tussen de gangen hier

geluid dwaalt verloren rond

het lied van hun ziel

is vol droefheid

nu de schachten niet meer werken

door de galmgaten van de tijd

borrelen zoveel woorden op

van toen.

Edith Oeyen

DE POORT BIJ HET MIJNGEBOUW

                   (mijngebouw, Beringen-Mijn)

Ooit slenterden hier mannen

hun moeheid naar buiten

na een dagtaak

die zwaar op hun schouders woog

bij het binnenstappen was de dag jong

leken zij tovenaars vol energie

als zwarte raven met gebroken vleugels

keerden ze huiswaarts

hun dagtaak volbracht

brak elke dag wat sterkte af

in de geborgenheid van de nacht

zochten ze naar wat liefde

om de volgende dag weer te gaan werken

want

eens de poort van dit gebouw voorbij

liepen ze verloren tussen gruis en duisternis.

Edith Oeyen

DE BELLE FLEUR

(bij de schachtblok mijnsite, Beringen)

En ’s avonds

als de stilte over de daken valt

het duister sterren

tot hun recht laat komen

staat het nog in volle glorie

verlicht en trots

zoals voorheen

alleen in eenzaamheid gehuld 

het vult dan heimweevol ons denken

over toen en jaren terug 

hoe traag of vlug het draaien was

van de wielen op hun as

zij zongen in dit mijnlandschap

het lied van het zwarte goud 

met fierheid staan ze nu

de tijd te trotseren

herinnering aan wie hier eens werkten.

Edith Oeyen

De koolmijnen dicht,

tranen vloeiden weelderig

tussen veldbloemen.

Edith Oeyen

Over grenzen heen

handen van verbondenheid,

een hechte vriendschap.

Edith Oeyen

Als de heide bloeit

zingt in Limburg elke stem

tot de avond daalt.

Edith Oeyen

Aarzelend het zonlicht:

op de vijverspiegel glanst

een goudgele straal.

Edith Oeyen

LEEF IK

leef ik op schaarse droogte

verdord als zand in de woestijn

verbannen ben ik

op honger tot stervens toe

wie zal herkennen

de kleur van paarse pijn

als ik onbereikbaar

zandkorrels schik in het duister

op het strand van verlatenheid

de zee spoelt met heimwee

al mijn wensen mee.

Edith Oeyen

Hij kijkt me aan alsof hij vragen wil

zijn de uren voorbij

de dagen en de jaren

ik blijf staan en zwijg

kijk met grote en

verbaasde ogen naar zijn blik

die zich vastkleeft op de grond

waar het gesteente dagzoomt

de foto op de schoorsteen

is van jaren geleden

oud.

Edith Oeyen

GEEF IK HET LEVEN

En nu ik dans

wil ik proeven van het licht

dat het vlakke land

vol glorie zet

verloren beelden zoeken

die als een mysterie verdwenen

in de zon

dan de deur openen

luisteren naar de wind

zien hoe bomen wiegen

in volkomen stilte

sporen vinden in het wit

als aantekening voor morgen

wanneer dan de schaduw verdwijnt

en ik het ritme van mijn hartslag volg

geef ik het leven een naam

en dans als in een droom.

Edith Oeyen

EEN BOOM

Het landschap droomt even:

al het goud van het bos schijnt op mij

als de regenboog hoog stralend staat te buigen

hij spreekt de taal van kleuren

is de sterkste van de dag

verslaat de regen en helse buien

maar ik die hier zo sta te staan

blink door de druppels van daarnet

mijn takken zijn beweeglijk

wiegen op het ritme van de wind

ik ben een tevreden kind

verzadigd door het licht van de dag

tracht ik naar de nacht

naar rust en vrede

want mijn taal laat verbeelding los

wiegend in het avondrood

zwaai  ik met mijn armen

geef mijn stem aan hen die luisteren willen

een bron van energie

het landschap ademt zoveel woorden

voor  jou en jou en iedereen.

Edith Oeyen

2

Zeg toch niet dat alles over is,

als je in de spiegel kijkt en zomaar

raadsels wil ontraadselen, als je

de luister van de avond wil herbergen

in een voorjaarnacht, waar muziek

het koele licht verwarmt tot glans

in je verliefde ogen

Zeg toch niet dat alles over is,

als je ontwaakt in een ochtend

waar jonge mensen dansen, als

je kijkt in de ogen van een jonge

bruid, getooid in een zachtwitte

jurk, en zij wil vertoeven in een paradijs

waar nectar geschonken wordt

zoek niet tevergeefs naar geluk, want

de mooiste bloemen worden zomaar

uit het struikhout geplukt.

Edith Oeyen 

1

Zeg toch niet dat alles over is,

geef het nog een kans,

de tijd die rest van nu  tot dan,

 vertel over onverwachte dingen,

over de zon die schijnt,

over de maan die zwijgzaam is,

over het gemis van ons samen

Zeg toch niet dat alles over is,

er is zoveel herinnering van toen

tot nu, en alles wat er tussen was,

 geef ons nog de tinteling

in ons bloed, het jong zijn

en zoveel tederheid die

ons samenbracht

Ik weet het, er was enkel

de nacht die sterren toverden

tegen het donkerblauw

Edith Oeyen

NABERPASSAGE

Wanneer ik slenter

langs de straten van de stad

breekt het zingen van de vogels

want door hun lied van sneeuw

klinkt droefheid

smalle stegen herbergen heimwee

in hun schaduwval herken ik één

de Naberpassage

eens dansten er argeloze meisjes

maar hun vlugge voeten

werden door de jaren getekend

nu zoek ik naar een blauwe hoek

waar ooit iemand de liefde vond

ik luister verder

hoor niets dan de stilte

en droefheid in zijn voegen.

Edith Oeyen

Zie hoe blauw het wit overstijgt

hoe de lucht drijft boven het water

hoe golven deinen op en neer

hoe een boot vaart in de verte

hoe zijn mast wappert in de wind

het geeft me rust en vrede

ik leg me neer op het strand

het zand is mijn bed tot de zee

haar vloed mij verjagen zal.

Edith Oeyen

Als dit de dag is dat ik sterven moet

 geef me dan nog wat zonnelicht

 geef me dan even het geluid van de stilte

geef me dan nog een kinderlach

of een stem die me bekend in de oren klinkt

geef me dan nog wat warmte van je hart

maar laat me niet eenzaam gaan

op de dag dat ik sterven moet.

Edith Oeyen