Archief

KLEINDOCHTER

Vertederd kijk ze me aan

vragen leven in haar ogen

ze is jong en wil weten

wil kennen

wil worden

nieuwsgierig als ze is

lacht ze als de twinkel uit haar ogen

betovert mij met een glimlach

ik smelt als sneeuw voor de zon

geef telkens antwoord en weet

ook eens wordt zij

vrouw met mogelijkheden

nu echter wil ik haar beschermen

ik hoop dat het leven haar meer biedt

dan een schoot om kinderen te baren

Edith Oeyen

KLEINDOCHTER

Vertederd kijk ze me aan

vragen leven in haar ogen

ze is jong en wil weten

wil kennen

wil worden

nieuwsgierig als ze is

lacht ze als de twinkel uit haar ogen

betovert mij met een glimlach

ik smelt als sneeuw voor de zon

geef telkens antwoord en weet

ook eens wordt zij

vrouw met mogelijkheden

nu echter wil ik haar beschermen

ik hoop dat het leven haar meer biedt

dan een schoot om kinderen te baren

Edith Oeyen

ALS BIJ AVOND

Als bij avond de schemering valt

en wij de paden zijn afgedaald

ligt het landschap te slapen

onder de weelde van bloesems

wij zijn dan de zwervers

op zoek naar geborgenheid

vinden in april een spoorloos lied

van verlangen en hobbelige wegen

blauwe wolken in beweging

leggen zich dan als een mantel neer

beschermen deze heiligheid

tegen het nachtelijk lawaai

de ochtendstilte spreidt dan grijze nevels uit

waarin straks weer mensen lopen

lente

zon

en bloesems vergezellen.

Edith Oeyen

DE WEELDE VAN LENTEDAGEN

Hier midden in dit boomgaardveld

loop ik als een zwerfkat rond

zoek naar frêle bloesems op de bomen

laat stam en takken weelderig dromen

terwijl in de verte de klok blij klepelt

ik stap zonder schaamte door deze grote tuin

waar blaadjes broos als porselein

de weelde van lentedagen zijn

waar fluisterende stemmen

weergalmen in sporen

hier lopen wij onze vrijheid rond

vliegen vogels hun vleugels open

dit duren moest een eeuwigheid zijn

een heerlijke zoetigheid zonder pijn

midden in dit boomgaardland lopen wij

haast nooit verloren.

Edith Oeyen

OP DE TOTEM

Kijk hoe de lente zegeviert

na zoveel winter zonder vrieslucht

ik voel de vreugde van de zon

zie hoe de blauwe lucht

een vlucht van vogels begeleidt

dan adem ik als pelgrim door dit land

om de schoonheid die hier woont

offer op het altaar van verlangen

mijn wens weer bij jou te zijn

in de stroming van mijn bloed

voel ik weer mijn jeugd

schrijf een narede

over dagen die nog komen

want de dood is voor veel later

op de totem plaats ik

een teken van lentevreugde

Edith Oeyen.

IK STEL ME DE VRAAG

Als uit een slaap ontwaakt

zie ik in de verste verte

het vuur dat deze aarde leven geeft

stralende bloesemtrossen

worden straks rijpe vruchten

geplukt met de hand

maar eerst zal de wind

nog bomen ontkleden

hun blaadjes strooien

als waren ze door God gezaaid

de nacht houdt dan de wacht

terwijl de stralende sterren

glinsteren van vreugde

dan stel ik me de vraag:

bloeien hier in de winter

soms ook rode rozen in de sneeuw.

Edith Oeyen

VANOP AFSTAND

         (op de mijnterril van Beringen Mijn)

Van op deze hoogte lijkt alles helder

oude gebouwen vol heimwee

en de herinnering aan toen

vogels die vleugels spreiden

bloemen die open bloeien

het gras dat groener kleurt

spelende kinderen in hun onschuld 

ik vang een kleurrijke vlinder op

geef hem zijn vrijheid weer

en zonder het te weten

fladdert hij naar de lucht

in de zucht van de wind

voel ik mij

een verloren gelopen kind

van op deze hoogte lijkt alles

zo helder.

Edith Oeyen

GELUID DWAALT

Door de galmgaten van de tijd

weerklinkt een oude mijnwerkersroep

de verbondenheid met

zwarte schouders uit de diepte

is groot over de grenzen heen

herinneringen wandelen

tussen de gangen hier

geluid dwaalt verloren rond

het lied van hun ziel

is vol droefheid

nu de schachten niet meer werken

door de galmgaten van de tijd

borrelen zoveel woorden op

van toen.

Edith Oeyen

DE POORT BIJ HET MIJNGEBOUW

                   (mijngebouw, Beringen-Mijn)

Ooit slenterden hier mannen

hun moeheid naar buiten

na een dagtaak

die zwaar op hun schouders woog

bij het binnenstappen was de dag jong

leken zij tovenaars vol energie

als zwarte raven met gebroken vleugels

keerden ze huiswaarts

hun dagtaak volbracht

brak elke dag wat sterkte af

in de geborgenheid van de nacht

zochten ze naar wat liefde

om de volgende dag weer te gaan werken

want

eens de poort van dit gebouw voorbij

liepen ze verloren tussen gruis en duisternis.

Edith Oeyen

DE BELLE FLEUR

(bij de schachtblok mijnsite, Beringen)

En ’s avonds

als de stilte over de daken valt

het duister sterren

tot hun recht laat komen

staat het nog in volle glorie

verlicht en trots

zoals voorheen

alleen in eenzaamheid gehuld 

het vult dan heimweevol ons denken

over toen en jaren terug 

hoe traag of vlug het draaien was

van de wielen op hun as

zij zongen in dit mijnlandschap

het lied van het zwarte goud 

met fierheid staan ze nu

de tijd te trotseren

herinnering aan wie hier eens werkten.

Edith Oeyen