LIMBURSE HAIKU's

Aarzelend het zonlicht:

op de vijverspiegel glanst

een goudgele straal.

Edith Oeyen

LEEF IK

leef ik op schaarse droogte

verdord als zand in de woestijn

verbannen ben ik

op honger tot stervens toe

wie zal herkennen

de kleur van paarse pijn

als ik onbereikbaar

zandkorrels schik in het duister

op het strand van verlatenheid

de zee spoelt met heimwee

al mijn wensen mee.

Edith Oeyen

Hij kijkt me aan alsof hij vragen wil

zijn de uren voorbij

de dagen en de jaren

ik blijf staan en zwijg

kijk met grote en

verbaasde ogen naar zijn blik

die zich vastkleeft op de grond

waar het gesteente dagzoomt

de foto op de schoorsteen

is van jaren geleden

oud.

Edith Oeyen

GEEF IK HET LEVEN

En nu ik dans

wil ik proeven van het licht

dat het vlakke land

vol glorie zet

verloren beelden zoeken

die als een mysterie verdwenen

in de zon

dan de deur openen

luisteren naar de wind

zien hoe bomen wiegen

in volkomen stilte

sporen vinden in het wit

als aantekening voor morgen

wanneer dan de schaduw verdwijnt

en ik het ritme van mijn hartslag volg

geef ik het leven een naam

en dans als in een droom.

Edith Oeyen

EEN BOOM

Het landschap droomt even:

al het goud van het bos schijnt op mij

als de regenboog hoog stralend staat te buigen

hij spreekt de taal van kleuren

is de sterkste van de dag

verslaat de regen en helse buien

maar ik die hier zo sta te staan

blink door de druppels van daarnet

mijn takken zijn beweeglijk

wiegen op het ritme van de wind

ik ben een tevreden kind

verzadigd door het licht van de dag

tracht ik naar de nacht

naar rust en vrede

want mijn taal laat verbeelding los

wiegend in het avondrood

zwaai  ik met mijn armen

geef mijn stem aan hen die luisteren willen

een bron van energie

het landschap ademt zoveel woorden

voor  jou en jou en iedereen.

Edith Oeyen

2

Zeg toch niet dat alles over is,

als je in de spiegel kijkt en zomaar

raadsels wil ontraadselen, als je

de luister van de avond wil herbergen

in een voorjaarnacht, waar muziek

het koele licht verwarmt tot glans

in je verliefde ogen

Zeg toch niet dat alles over is,

als je ontwaakt in een ochtend

waar jonge mensen dansen, als

je kijkt in de ogen van een jonge

bruid, getooid in een zachtwitte

jurk, en zij wil vertoeven in een paradijs

waar nectar geschonken wordt

zoek niet tevergeefs naar geluk, want

de mooiste bloemen worden zomaar

uit het struikhout geplukt.

Edith Oeyen 

1

Zeg toch niet dat alles over is,

geef het nog een kans,

de tijd die rest van nu  tot dan,

 vertel over onverwachte dingen,

over de zon die schijnt,

over de maan die zwijgzaam is,

over het gemis van ons samen

Zeg toch niet dat alles over is,

er is zoveel herinnering van toen

tot nu, en alles wat er tussen was,

 geef ons nog de tinteling

in ons bloed, het jong zijn

en zoveel tederheid die

ons samenbracht

Ik weet het, er was enkel

de nacht die sterren toverden

tegen het donkerblauw

Edith Oeyen

NABERPASSAGE

Wanneer ik slenter

langs de straten van de stad

breekt het zingen van de vogels

want door hun lied van sneeuw

klinkt droefheid

smalle stegen herbergen heimwee

in hun schaduwval herken ik één

de Naberpassage

eens dansten er argeloze meisjes

maar hun vlugge voeten

werden door de jaren getekend

nu zoek ik naar een blauwe hoek

waar ooit iemand de liefde vond

ik luister verder

hoor niets dan de stilte

en droefheid in zijn voegen.

Edith Oeyen

Zie hoe blauw het wit overstijgt

hoe de lucht drijft boven het water

hoe golven deinen op en neer

hoe een boot vaart in de verte

hoe zijn mast wappert in de wind

het geeft me rust en vrede

ik leg me neer op het strand

het zand is mijn bed tot de zee

haar vloed mij verjagen zal.

Edith Oeyen

Als dit de dag is dat ik sterven moet

 geef me dan nog wat zonnelicht

 geef me dan even het geluid van de stilte

geef me dan nog een kinderlach

of een stem die me bekend in de oren klinkt

geef me dan nog wat warmte van je hart

maar laat me niet eenzaam gaan

op de dag dat ik sterven moet.

Edith Oeyen

Aan mijn overleden vader

Na jaren grijpen we weer naar herinneringen

aan het land waarop jij liep

aan de nachten waarin jij sliep

ook de zachte weemoed

om dit heengaan

zal in ons denken blijven bestaan

maar denken we weer aan jouw lach

of aan jouw jubelende stem

er zegt iets in mij:
wij hielden zo van hem.

Edith Oeyen

Als angst je beklemd

eenzaamheid je mantel wordt

weer die woorden 

zich herhalen in je hoofd

verwarring brengen

en je hulpeloos maken

zoek dan naar dat streepje zon

het geeft je warmte

een goed gevoel

misschien weer moed om verder te gaan

in stilte te leven met hetgeen je kwelt

tot je dat streepje zon voelt in je hart  

vlinder wordt en

 weer vrij kan bewegen.

Edith Oeyen

PUKKELPOP 2

En dan 

werd het een zwarte dag

regen raasde razendsnel

hagel

bliksem

donder

storm zaaide paniek

angst vergrootte vele ogen

als anderen renden voor de dood

zo zwaar als lood hun benen

een aanslag op het grote feest

dat opgewekt moest zijn

nu vreet de pijn in hart en ziel

om hen die het leven lieten

gewonden huilden

werden afgevoerd

er was onrust in vaders moeders hart

verstomd stonden anderen te kijken

en dan de realiteit was hard

tenten werden neergegooid

bomen omgewaaid

een ravage hier als reinste moord

geen woord wordt nog gesproken

sirenes loeien overal

hulp komt snel op gang

solidariteit in omgang groot

brengt mensen bij elkaar

maar als de ontnuchtering valt 

is het zonnegordijn gevallen

twijfel of het nog komen zal

het grote zomerfeest

waar blijheid zegeviert

ach waarom treft men hier de jeugd

wat heeft zij toch misdaan

ondanks de vragen is er nog hoop

wij moeten verder gaan

al was het een zwarte dag

morgen lacht weer een lach.

Edith Oeyen

PUKKELPOP 1

Van vreugde genieten jong zijn

zingen

dansen

en onbezorgd de dagen tellen

zo was alles voorzien

tot onverwacht de weergoden

hun zwarte gedachten

over de weide stuurden

regen

storm

hagel

wind

niet te tornen

een ravage aangericht in zo weinig tijd

het onheil was geschied

jonge mensen diep in rouw

pijn

twijfel

verdriet  en angst

bewonen hun hart

zoveel vrienden zijn niet meer

anderen lijden de pijn

zal er ooit nog een pukkelpop zijn

zonder zwarte herinneringen

wij voelen mee en schudden het hoofd

om zoveel onbegrip

bidden om sterkte

voor degenen die vertwijfeld

staan te kijken.

Edith Oeyen

STILTE 1

Stilte is de vrede zoeken in jezelf

verbonden zijn met de kosmos

waarde geven aan kleine dingen

weerklank vinden bij een zielsgenoot

stilte is baden in het zeewater  

de golven omarmen en kussen

wit zand strelen in een verhaal

schuchter kijken van op  een bank

stilte is op een platte tegel staan

de pijn in je lijf verbijten

bidden om het palmriet dat buigt

reisleider zijn naar je eigen ziel

stilte is een tafelgast zijn

die de stilte als hoogste erfgoed

weet te waarderen.

Edith oeyen

Ze zijn er weer

Ze zijn er weer

de kleine beestjes die sluipen

ongemerkt

niets helpt dan

 geen plaquenil

of dafalgan

geen mobic

of gambaran

steeds weer kruipen ze

van boven naar onder

net of ze kunnen niet zonder

ik vraag me af waarom ze het doen

kennen ze geen fatsoen

hebben ze de pest aan mijn lijf

eten ze daarom hun buikje stijf

plagen ze me daarom zo

niets helpt dan

 geen mobic

of geen dafalgan.

Edith Oeyen

Tussen avond en morgen

ligt de stilte van de nacht

wij slapen dan de schuld

en onschuld naar verleden tijd

hopen dat de duistere uren

onze schouders verlichten 

opdat wij het ochtendlicht

tegemoet kunnen zien

met grote blauwe ogen.

Edith Oeyen

Wiebel wabbel wiebellicht

luister eens naar een gedicht

want het is gedichtendag

zie de kinderen met hun lach

hoe de zenuwen door hun gieren

zou de uitslag hen plezieren

of moeten ze weer een jaartje wachten

dan naar een prijsje trachten

zullen we maar vlug beginnen

want ze zijn nu allen binnen

ik houd de spanning er niet langer in

vertel de uitslag met heel veel zin.

Edith Oeyen

geschreven als inleiding bij de uitreiking van de poëzieprijs van de jeugd op 28/01/2011