2

Zeg toch niet dat alles over is,

als je in de spiegel kijkt en zomaar

raadsels wil ontraadselen, als je

de luister van de avond wil herbergen

in een voorjaarnacht, waar muziek

het koele licht verwarmt tot glans

in je verliefde ogen

Zeg toch niet dat alles over is,

als je ontwaakt in een ochtend

waar jonge mensen dansen, als

je kijkt in de ogen van een jonge

bruid, getooid in een zachtwitte

jurk, en zij wil vertoeven in een paradijs

waar nectar geschonken wordt

zoek niet tevergeefs naar geluk, want

de mooiste bloemen worden zomaar

uit het struikhout geplukt.

Edith Oeyen 

1

Zeg toch niet dat alles over is,

geef het nog een kans,

de tijd die rest van nu  tot dan,

 vertel over onverwachte dingen,

over de zon die schijnt,

over de maan die zwijgzaam is,

over het gemis van ons samen

Zeg toch niet dat alles over is,

er is zoveel herinnering van toen

tot nu, en alles wat er tussen was,

 geef ons nog de tinteling

in ons bloed, het jong zijn

en zoveel tederheid die

ons samenbracht

Ik weet het, er was enkel

de nacht die sterren toverden

tegen het donkerblauw

Edith Oeyen

NABERPASSAGE

Wanneer ik slenter

langs de straten van de stad

breekt het zingen van de vogels

want door hun lied van sneeuw

klinkt droefheid

smalle stegen herbergen heimwee

in hun schaduwval herken ik één

de Naberpassage

eens dansten er argeloze meisjes

maar hun vlugge voeten

werden door de jaren getekend

nu zoek ik naar een blauwe hoek

waar ooit iemand de liefde vond

ik luister verder

hoor niets dan de stilte

en droefheid in zijn voegen.

Edith Oeyen

Zie hoe blauw het wit overstijgt

hoe de lucht drijft boven het water

hoe golven deinen op en neer

hoe een boot vaart in de verte

hoe zijn mast wappert in de wind

het geeft me rust en vrede

ik leg me neer op het strand

het zand is mijn bed tot de zee

haar vloed mij verjagen zal.

Edith Oeyen

Als dit de dag is dat ik sterven moet

 geef me dan nog wat zonnelicht

 geef me dan even het geluid van de stilte

geef me dan nog een kinderlach

of een stem die me bekend in de oren klinkt

geef me dan nog wat warmte van je hart

maar laat me niet eenzaam gaan

op de dag dat ik sterven moet.

Edith Oeyen

Aan mijn overleden vader

Na jaren grijpen we weer naar herinneringen

aan het land waarop jij liep

aan de nachten waarin jij sliep

ook de zachte weemoed

om dit heengaan

zal in ons denken blijven bestaan

maar denken we weer aan jouw lach

of aan jouw jubelende stem

er zegt iets in mij:
wij hielden zo van hem.

Edith Oeyen

Als angst je beklemd

eenzaamheid je mantel wordt

weer die woorden 

zich herhalen in je hoofd

verwarring brengen

en je hulpeloos maken

zoek dan naar dat streepje zon

het geeft je warmte

een goed gevoel

misschien weer moed om verder te gaan

in stilte te leven met hetgeen je kwelt

tot je dat streepje zon voelt in je hart  

vlinder wordt en

 weer vrij kan bewegen.

Edith Oeyen

PUKKELPOP 2

En dan 

werd het een zwarte dag

regen raasde razendsnel

hagel

bliksem

donder

storm zaaide paniek

angst vergrootte vele ogen

als anderen renden voor de dood

zo zwaar als lood hun benen

een aanslag op het grote feest

dat opgewekt moest zijn

nu vreet de pijn in hart en ziel

om hen die het leven lieten

gewonden huilden

werden afgevoerd

er was onrust in vaders moeders hart

verstomd stonden anderen te kijken

en dan de realiteit was hard

tenten werden neergegooid

bomen omgewaaid

een ravage hier als reinste moord

geen woord wordt nog gesproken

sirenes loeien overal

hulp komt snel op gang

solidariteit in omgang groot

brengt mensen bij elkaar

maar als de ontnuchtering valt 

is het zonnegordijn gevallen

twijfel of het nog komen zal

het grote zomerfeest

waar blijheid zegeviert

ach waarom treft men hier de jeugd

wat heeft zij toch misdaan

ondanks de vragen is er nog hoop

wij moeten verder gaan

al was het een zwarte dag

morgen lacht weer een lach.

Edith Oeyen

PUKKELPOP 1

Van vreugde genieten jong zijn

zingen

dansen

en onbezorgd de dagen tellen

zo was alles voorzien

tot onverwacht de weergoden

hun zwarte gedachten

over de weide stuurden

regen

storm

hagel

wind

niet te tornen

een ravage aangericht in zo weinig tijd

het onheil was geschied

jonge mensen diep in rouw

pijn

twijfel

verdriet  en angst

bewonen hun hart

zoveel vrienden zijn niet meer

anderen lijden de pijn

zal er ooit nog een pukkelpop zijn

zonder zwarte herinneringen

wij voelen mee en schudden het hoofd

om zoveel onbegrip

bidden om sterkte

voor degenen die vertwijfeld

staan te kijken.

Edith Oeyen

STILTE 1

Stilte is de vrede zoeken in jezelf

verbonden zijn met de kosmos

waarde geven aan kleine dingen

weerklank vinden bij een zielsgenoot

stilte is baden in het zeewater  

de golven omarmen en kussen

wit zand strelen in een verhaal

schuchter kijken van op  een bank

stilte is op een platte tegel staan

de pijn in je lijf verbijten

bidden om het palmriet dat buigt

reisleider zijn naar je eigen ziel

stilte is een tafelgast zijn

die de stilte als hoogste erfgoed

weet te waarderen.

Edith oeyen

Ze zijn er weer

Ze zijn er weer

de kleine beestjes die sluipen

ongemerkt

niets helpt dan

 geen plaquenil

of dafalgan

geen mobic

of gambaran

steeds weer kruipen ze

van boven naar onder

net of ze kunnen niet zonder

ik vraag me af waarom ze het doen

kennen ze geen fatsoen

hebben ze de pest aan mijn lijf

eten ze daarom hun buikje stijf

plagen ze me daarom zo

niets helpt dan

 geen mobic

of geen dafalgan.

Edith Oeyen

Tussen avond en morgen

ligt de stilte van de nacht

wij slapen dan de schuld

en onschuld naar verleden tijd

hopen dat de duistere uren

onze schouders verlichten 

opdat wij het ochtendlicht

tegemoet kunnen zien

met grote blauwe ogen.

Edith Oeyen

Wiebel wabbel wiebellicht

luister eens naar een gedicht

want het is gedichtendag

zie de kinderen met hun lach

hoe de zenuwen door hun gieren

zou de uitslag hen plezieren

of moeten ze weer een jaartje wachten

dan naar een prijsje trachten

zullen we maar vlug beginnen

want ze zijn nu allen binnen

ik houd de spanning er niet langer in

vertel de uitslag met heel veel zin.

Edith Oeyen

geschreven als inleiding bij de uitreiking van de poëzieprijs van de jeugd op 28/01/2011

FELIX DE BOECK  en de pioniers van de abstracte kunst.

                                                    Door Raoul Maria de Puydt

Wat is abstracte kunst, vragen sommigen zich af. Een definitie ervan is niet zo evident, alsof kunstcritici vrezen voor het keurslijf dat een definitie onvermijdelijk met zich meebrengt. Het zou volgens Albert Van Wiemeersch een ‘Verzamelnaam zijn voor alle non-figuratieve beeldmiddelen rond 1910 in Frankrijk, Rusland, Duitsland, Italië en Nederland, dit schreef hij in zijn Nieuw Internationaal Lexicon beeldende kunsten van de 20^ste eeuw.

In abstracte kunst wordt er geëxperimenteerd met lijnen, kleuren en vormen, er is geen afbeelding te zien, de kijker moet zijn verbeelding laten werken.

Er zijn verschillende kunstenaars die zich aan deze abstracte  kunst begeven hebben. Wassili Kandinsky zou de grondlegger zijn, zijn werk is opvallend van kleur en vorm, het spreekt velen aan. Hij heeft een innerlijk schilderij op doek gebracht en zijn compositie mag zeker geslaagd worden genoemd. Volgens hem kan het oog ook geprikkeld worden door de kleur en de vorm en kan het de toeschouwer een vreugdig genot geven. Hij zorgde ervoor dat de abstracte kunst als wereldomvattend gebeuren haar bestaansrecht niet meer ontzegd kan worden.

Ook Felix De Boeck, bij ons zeer gekend, waagde zich aan de abstractie. Zijn werk is adembenemend. Op samenkomsten, in kringen van modernistische schilders, in menig atelier zie je doeken die door zijn werk werden beïnvloed,en wordt zijn naam genoemd. Felix De Boeck  is een schilder en werkt in stilte verder. Iedereen werd door zijn trillende kleuren getroffen en het licht in zijn werk is opvallend aanwezig. Toch werd hem niet de erkenning toebedeeld hem waardig. Maar hij schilderde verder, toonde zijn ziel en zijn leven, tot hij de natuur ontdekte. Ook de drama’s en de emoties die hij te verwerken kreeg zette hij op doek. Vanaf dan ademt zijn werk rust en sereniteit uit. 

Felix De Boeck heeft zich in stilte teruggetrokken op zijn hoeve te Drogenbos, maar bleef alleen abstract schilderen. Al de anderen die verhuisd waren naar Frankrijk bleven in de aandacht. De andere pioniers van de abstracte kunst werden vergeten, voor jaren en jaren.

Gelukkig laat dit boek, dit essay, deze pioniers weer tot leven komen. Wij denken aan: Alkema, Delannay, Husza, Kandinsky, Kupka, Malevitch, Moholy-Magy, Mondriaan, Servranckx, Van Doesburg en natuurlijk Felix De Boeck. Wie werk van hem wil bewonderen kan naar het Felix De Boeckmuseum te Drogenbos en zal perplex staan bij zijn werk, de kleuren en figuren hebben een bijzondere uitstraling. En wie graag meer leest over al deze pioniers kan het rijk geïllustreerd boek bestellen bij: Uitgeverij Snoeck, ISBN: 9789053497869, 40.00 euro op rekeningnummer: BE33 3100 1175 2446, vermelden Abstractie.

Edith Oeyen

 MENS IN ABSTRACT LANDSCHAP

Voorzichtig is de ochtend bij het ontwaken

de taal van de rozelaar spreekt roze

onstuimig jubelen wolken

als een wakende moeder haar kind sust

samen luisteren ze

naar de adem van de vogels

ontwaren dieren in vredige verbondenheid

in dit landschap doorkruist met duizend lijnen

fluistert de wind zachte woorden

verscholen achter wolken

Thor met rode blos.

Edith Oeyen

 
DE DOODSSTRIJD

Duister omkleedt de laatste uren

gebroken ogen hopen nog op kracht

maar in filterlicht is verlichting opgeborgen

de dood heeft reeds een masker op jou gelegd

 rimpels tekenden jouw lijden

als  een vreemde vogel in mijn ogen

avondkruid en altijd duren

hebben een verbond getekend

straks als het licht in jouw ogen dooft

ontvangt jouw ziel de blauwe rust

en vindt zij

de stilte van geliefde doden.

Edith Oeyen

DE LAATSTE RUSTPLAATS

Hier heeft de vredige rust

een woonplaats van stilte gebouwd

daalt de zon elke avond neer

zij die heengingen naar het wolkenhuis

zijn de zwijgzame boodschappers

van de wind

fluisteren minzaam hoe

vleugels vluchten voor geluiden

wat blijft zijn herinneringen

zij vervullen zonderlinge geheimen

tussen wolken en zon 

schitteren in dit dal

zweven naar het licht

als een woordeloos gebed

dat zich neervlijt

om de kilte van de nacht te verdrijven

 hier heeft de vredige rust

een woonplaats van stilte gebouwd.

Edith Oeyen

Gedicht geschreven voor het ossuarium  te Heppen en Leopoldsburg
waar een monument werd geplaatst door Fabian Saeren op vraag van de gemeente.

Aan leerlingen te Lommel (Sint Jozefscollege)

Leergierig stelde ze zich op

gewapend met vele vragen

antwoorden was de taak

ik schrijf over vele dingen

maar liefde draagt mijn voorkeur

hoewel kinderen bekoren mij ook

maar vandaag is het gedichtendag

en schrijf ik een gedicht voor jou

ik dicht een gedicht

een gedacht

en gedachten gedicht

daarin kun jij lezen

dat jouw ogen glinsteren

en ik met blijheid voor jou

deze woorden neerpen

want elke jongeren is een stukje poëzie

Edith Oeyen

VREDESDUIF II

Haar wijde vleugels

vliegen om bevrijding

het aanvangslicht aangeraakt

elk geheim bewaard

Ze vlucht in stugheid

schikt bitter haar veren

tot vleugels

biddend smeken om

eenheid te bewaren

de aarde lijkt driftig

als water

rouw en vernieling toont

haar vlucht twijfelt

strooit langzaam hoop.

Edith Oeyen

Omdat ik niet bij hem
kan zijn
draag ik hem elk moment
diep in mijn hart

daar vertoeft hij reeds jaren
hij zal er steeds blijven wonen
tot de dag dat mijn hart
niet meer klopt.
 
Edith Oeyen