Liefde

VREDESDUIF II

Haar wijde vleugels

vliegen om bevrijding

het aanvangslicht aangeraakt

elk geheim bewaard

Ze vlucht in stugheid

schikt bitter haar veren

tot vleugels

biddend smeken om

eenheid te bewaren

de aarde lijkt driftig

als water

rouw en vernieling toont

haar vlucht twijfelt

strooit langzaam hoop.

Edith Oeyen

IN HUN BEVENDE WERELD

            Bij onregelmatigheden te Zaïre

Hun ogen zijn ijsvelden van angst

waarin vertrouwen bevroren ligt

zij kijken

zien hun vrees vergroten

in eigen schaduw

ooit zongen zij

ooit dansten zij

ooit hoorden zij

de donkere roep van het woud

In het schemerlicht van de dood

wensen zij te breken met weerloosheid

als schuld een naam krijgt

als het zwaard opgeborgen wordt

als kogels niet meer fluiten

zal het stilzwijgen van bloed

rust brengen in de ochtend 

zij zwerven in bevende werelden

van niets tot niets

Edith Oeyen

Dit is het niet zegt hij

grijpt naar mijn hand

het witte zand dat in potjes troont

is ijscreme is alle kleuren

vanille

pistache

chocolade en citroen

wat zal hij doen

denk ik even

voel mijn gedachten zweven

de pop

de bal en ook het bos

daar liet ik al mijn dromen los

ik lach en weet geluk herleven

het witte zand  korrelt in mijn hand

glipt door mijn vingers heen

wat is het groot dat kind naast mij

allen de zon verpinkt heel even.

Edith Oeyen

De bron

            Bij werk van Norbert De Clercq

In herinneringen zie ik

het vloeien van weemoed

mijn denken  kent pijn

als groene hoop verdwaalt

in de stilte van wezen

bij het ontwaken

heeft mist alles grijs gemaakt

de oorsprong ontdekt

en gejubeld

om een sluier tederheid

die zich om mijn lenden wond

slapen wil ik

vluchten uit de dag

het teken ontwaren

en schreeuwen van angst

ik wil vrij zijn

in de bron van dit  bestaan.

Edith Oeyen

PIJL NAAR NIRWANA

Bij werk van  Clair Vanden Abeele

Luister naar het zoekende water

naar de psalm van de landman

het toverbos vol vermoeide vogels

schrikt als ik me prik

aan een christusdoorn

vreugde als de zomer

zijn dagen openzet

als een koningskind onstuimig speelt

bij de pijl van Nirwana

Hoeveel onschuld verbergt het rood.

Edith Oeyen

Het ontstaan

Alles was stilte

alles was beweegloosheid

naamloze dagen dwaalden verbonden

in een tijdloos bestaan

zon en aarde verenigd als broer en zus

er kwam beweging

lucht steeg naar de ruimte

zocht naar leven

als een laaiend vuur steeds hoger

klommen zon

maan en sterren

drassig moeras scheidde zich

langzaam van de zeeën

verhard onder invloed

van brandende zonnestralen

werd modder aarde

gistte hoge temperaturen op

waaruit bellen de ontsnapping vonden 

in zich droegen zij zaad van leven

baarden plant en dier

vogels gedragen door de warmtekracht

vlogen hoog naar het blauw

zwaartekracht en kilte

toverden reptielen uit het niets

water werd leven voor vissen

er was een nieuw tijdperk ontstaan 

grassen en planten waren manna

alles nog ontembaar

verwekte moeilijkheden tot leven

grotten als veiligheid

tegen dreigend gevaar

warmte en wind verharde de aardkorst

vechtend om zijn bestaan

werd de Homo Sapiens

met ruwe tijden bedacht

vond voedsel in de smaak van bessen

groeperen was zich veilig stellen

geen stem bij hen

tekens werden taal

regen vruchtbaarheid

de oerknal uit de eerste tijd

werd het rijk van al wat leeft.

Edith Oeyen

Het plein draagt kinderen

op zijn vlak

joelend

juichend

blijheid en zon

dra likt de wereld

zijn wonden om wat was

als zij de waarheid ontkrachten

hoeveel onschuld

werd er reeds vermoord.

Edith Oeyen 

Op zoek naar verborgen talent

vind ik de donkere nacht

die een diepe zucht laat ontsnappen

in ons samen

wij beklimmen het hoogtepunt

 als jonge geliefden

versmelten op het ritme

van  dravende paarden.

Edith Oeyen

Het was een wrak

 zoals hij door de tijd liep

getekend door het verlies

beide ouders jong gestorven

en hij op de dool

drank als toevlucht hielp hem niet

en goede raad blies hij in de wind

zo jong als kind

een wees te zijn

doet meer dan pijn

ooit sprak ik met hem in nuchtere bui

hij weende en was vol goede wil

alleen zei hij jij weet niet wat het is

een ransel te dragen van wel duizend kilo

verdriet om

verlang naar

en heimwee over

toen  heb ik begrip voor hem getoond.

Edith Oeyen

Eenzaamheid ik heb mijn handen vol

zo zijn de dagen voorbij met leegte

sinds die dag dat jij niet meer weet waar ik ben

jij die de hemel beloofde

en al het blauw uit de lucht

de zee met haar golven

en de eindeloze  eindert

eenzaamheid duwt mijn schouders

loodzwaar naar beneden  

doet mijn adem stokken in mijn keel

mijn tranen stollen in mijn ogen

maar ook doet eenzaamheid

me nadenken over het leven

over de dood

over de dagen die nog komen

en deze die zijn geweest

eenzaamheid is een kwelling

sinds jij er mijn handen mee gevuld hebt.

Edith Oeyen

Nu

ben je verleden tijd

alles wat was is voorbij

zelfs je adem voel ik niet meer

hoe vlug reist de tijd langs ons heen

vergeten wij dat leven

leven moet zijn  

de stoel

de tafel

het bed

alles blijft

enkel wij gaan in stilte heen

 ik denk aan je

nu je verleden bent.

Edith Oeyen

Ze sprak en sprak

en wij maar luisteren

 moe van aanhoren

knikten ons hoofd

 terwijl haar taal door de ruimte vloog

over het weder

over haar broer

over haar kind

over de zomer

over haar klederen

over alle onderwerpen

die haar te binnen schoten

ze sprak en sprak

en ’s nacht hoorde ik nog haar taal

nog net alsof ze naast me lag in bed

gelukkig was de morgen rustig.

Edith Oeyen

Blauw is de bril die ze draagt

haar ogen en de lucht

blauw is het zeewater

dat klotst tegen de dijk

waarop mensen wandelen

blauw is ook de vergeet me niet

die weelderig bloeit in de lente

de korenbloem in de zomer

blauw is de kleur van pijn

blauw is ook de kleur

van de trampoline waarop jij springt

tot je in mijn armen valt

en er blauwe plekken aan overhoud.

Edith Oeyen

Door de galmgaten van de tijd

weerklinkt een oude mijnwerkerroep

de verbondenheid met

zwarte schouders uit de diepte

is groot over de grenzen heen

herinneringen wandelen

tussen de gangen hier

geluid dwaalt verloren rond

het lied van hun ziel

is vol droefheid

nu de schachten niet meer werken

door de galmgaten van de tijd

borrelen zoveel woorden op

van toen.

Edith Oeyen

Als een donderslag bij heldere hemel

doorbrak ze de stilte

zich bedreigd voelend

aanriep ze God met misplaatste woorden

wat ze moest doen

en wie zij wel dachten dat zij waren

of zij het recht hadden

vrouwen te mishandelen

haar taal was hard

haar stem was luid

haar onmacht groot 

steeds weer herhaalde het ritueel

de aanwezigen zwegen

tot er plots gelach weerklonk

ze was verward

en vol eenzaamheid

vol angst en onzekerheid

haar gedachten door elkaar geschud

misschien is ze morgen de stilte zelf.

Edith Oeyen

De tuin in zijn verlatenheid

treurde om het bezoek van haar

dat uit werd gesteld

de kilte van de ochtend

het grijs van de dag

en de natte avond

weerhielden haar telkens

van een wandeling

 ze keek naar de eenzame bank

en wist

onder de twee kale treurwilgen

had ze vele uren gesleten

met haar geliefde.

Edith Oeyen

Het was als een koude douche

toen hij zei

het zal zo blijven

en ijzer gaat mee in de grond

zelf was zijn rug een kerkhof 

gebogen strompelde hij door de zaal

veel omhaal en weinig wind 

maar onze moed was ver te zoeken

nu na tijd weten we wel beter

en blazen we even terug

straks zakt hij door zijn benen

misschien dansen wij dan een tango.

Edith Oeyen

HET DIRECTEURSPARK

Nu zomerlucht uit de hemel valt

hebben bomen en mensen

in dit park een afspraak met elkaar

deze offergave van de natuur

is een wegwijzer naar rust

ruines van woningen

dragen oude dagen

verbergen geheimen

als een gesloten mantel

het blikkeren van de zon

geeft de bladeren een gouden glans

wij zijn de pelgrims

die smeken om het behoud

van zoveel zuiverheid

want deze bomen zijn

de schakel tussen mensen

en hun adem

dit directeurspark

heeft schoonheid

op ons netvlies gebrand.

Edith Oeyen

Aan M, nu in deze dagen

En als ik je tranen zie breekt mijn hart

wie kan begrijpen wat er spookt in je hoofd

wie kan zich verzoenen met zoveel pijn

want steeds ben jij het die helpen wil

rechtvaardigheid is hier ver te zoeken

toch blijft de zon schijnen achter de wolken

zaaien je kinderen en vrienden weer nieuwe hoop

want wie het hoofd buigt voor de wind

zal vallen in een kuil vol onzekerheid

en wie zijn hoofd rechtop blijft houden  

vindt de zon achter elke glimlach aan hem gericht

positief zijn is geloven in het goede dat bestaat

het geeft je kracht en zuurstof om te leven.

Edith Oeyen