NU

Ze sprak en sprak

en wij maar luisteren

 moe van aanhoren

knikten ons hoofd

 terwijl haar taal door de ruimte vloog

over het weder

over haar broer

over haar kind

over de zomer

over haar klederen

over alle onderwerpen

die haar te binnen schoten

ze sprak en sprak

en ’s nacht hoorde ik nog haar taal

nog net alsof ze naast me lag in bed

gelukkig was de morgen rustig.

Edith Oeyen

Blauw is de bril die ze draagt

haar ogen en de lucht

blauw is het zeewater

dat klotst tegen de dijk

waarop mensen wandelen

blauw is ook de vergeet me niet

die weelderig bloeit in de lente

de korenbloem in de zomer

blauw is de kleur van pijn

blauw is ook de kleur

van de trampoline waarop jij springt

tot je in mijn armen valt

en er blauwe plekken aan overhoud.

Edith Oeyen

Door de galmgaten van de tijd

weerklinkt een oude mijnwerkerroep

de verbondenheid met

zwarte schouders uit de diepte

is groot over de grenzen heen

herinneringen wandelen

tussen de gangen hier

geluid dwaalt verloren rond

het lied van hun ziel

is vol droefheid

nu de schachten niet meer werken

door de galmgaten van de tijd

borrelen zoveel woorden op

van toen.

Edith Oeyen

Als een donderslag bij heldere hemel

doorbrak ze de stilte

zich bedreigd voelend

aanriep ze God met misplaatste woorden

wat ze moest doen

en wie zij wel dachten dat zij waren

of zij het recht hadden

vrouwen te mishandelen

haar taal was hard

haar stem was luid

haar onmacht groot 

steeds weer herhaalde het ritueel

de aanwezigen zwegen

tot er plots gelach weerklonk

ze was verward

en vol eenzaamheid

vol angst en onzekerheid

haar gedachten door elkaar geschud

misschien is ze morgen de stilte zelf.

Edith Oeyen

De tuin in zijn verlatenheid

treurde om het bezoek van haar

dat uit werd gesteld

de kilte van de ochtend

het grijs van de dag

en de natte avond

weerhielden haar telkens

van een wandeling

 ze keek naar de eenzame bank

en wist

onder de twee kale treurwilgen

had ze vele uren gesleten

met haar geliefde.

Edith Oeyen

Het was als een koude douche

toen hij zei

het zal zo blijven

en ijzer gaat mee in de grond

zelf was zijn rug een kerkhof 

gebogen strompelde hij door de zaal

veel omhaal en weinig wind 

maar onze moed was ver te zoeken

nu na tijd weten we wel beter

en blazen we even terug

straks zakt hij door zijn benen

misschien dansen wij dan een tango.

Edith Oeyen

HET DIRECTEURSPARK

Nu zomerlucht uit de hemel valt

hebben bomen en mensen

in dit park een afspraak met elkaar

deze offergave van de natuur

is een wegwijzer naar rust

ruines van woningen

dragen oude dagen

verbergen geheimen

als een gesloten mantel

het blikkeren van de zon

geeft de bladeren een gouden glans

wij zijn de pelgrims

die smeken om het behoud

van zoveel zuiverheid

want deze bomen zijn

de schakel tussen mensen

en hun adem

dit directeurspark

heeft schoonheid

op ons netvlies gebrand.

Edith Oeyen

Aan M, nu in deze dagen

En als ik je tranen zie breekt mijn hart

wie kan begrijpen wat er spookt in je hoofd

wie kan zich verzoenen met zoveel pijn

want steeds ben jij het die helpen wil

rechtvaardigheid is hier ver te zoeken

toch blijft de zon schijnen achter de wolken

zaaien je kinderen en vrienden weer nieuwe hoop

want wie het hoofd buigt voor de wind

zal vallen in een kuil vol onzekerheid

en wie zijn hoofd rechtop blijft houden  

vindt de zon achter elke glimlach aan hem gericht

positief zijn is geloven in het goede dat bestaat

het geeft je kracht en zuurstof om te leven.

Edith Oeyen

En we gingen op reis met zijn twee zomaar

door de nacht het donker liet ons samen zijn

dicht bijeen alsof we nooit zouden scheiden 

en dan heel onverwachts ben je opgestaan

wuifde ons verleden weg ik zocht je ogen

een vogel vloog heen boven de blauwe wolken

verweesd bleef ik staan en huilde om deze reis.

Edith Oeyen

Ze vegen alles van tafel als klein stof
willen niet horen naar de wonden
in een andere ziel
ze praten over alles heen
vergeten de essentie van de zaak

hij had een moeilijke tijd
was eenzamer dan ooit
laten relativeren zou ik moeten
maar wie denkt aan de gevoelens
diep in mij
de kwetsuren die er zijn

ach de tijd is aan egoïsme toe
zal ik me ook op dit pad wagen
en iedereen de lakens uitdelen
zeggen waar het op staat
en niet denken aan anderen

zal ik maar lukraad leven
zonder ooit vragen te stellen waarom
had ik eerder niet moeten rechtsomkeer maken
en me hun lot niet moeten aantrekken

zijn onbegrip is nu het mijne

Edith Oeyen

MIJN KLEINZOON

Weet je aan welke persoon ik nu denk? Aan mijn kleinzoon. Hij geeft me een goed gevoel telkens ik hem zie. Hij is lief en zacht van aard. Toch kan hij soms hevig uit de hoek komen, gelukkig maar, anders zou het een doetje zijn en dat wil ik niet.

Hij geeft klank en kleur aan mijn leven. Muziek is zijn grote passie, hij volgt notenleer en speelt synthesizer, nog maar net dit laatste maar hij oefent goed. Wanneer hij daarop speelt blinken zijn ogen als sterren, dan zie je hem stralen van geluk.

Hij weet verdomd goed welk materiaal hij nodig heeft om een orkest uit te bouwen, vraag het hem en hij noemt al de muziekinstrumenten op die er in een orkest zijn. Drum, viool, piano, harp, bas, basgitaar enz. de klank die dan uit zijn stem klinkt is als een lied, melodieus en harmonisch, hij geniet er echt van.

‘Later’, zo zegt hij, later wil ik muzikant worden, en overal optreden voor de mensen. Dan knuffel ik hem even en zeg lachend: ‘ dan kun jij een liedje maken voor mij en op de piano spelen’. Hij glimlacht dan en weet te vertellen dat er nog voorwerpen zijn die hij wil bespelen, in feite bedoelt hij muziekinstrumenten, maar de leeftijd speelt hier ook mee, hij zegt soms wel eens een woord of werkwoord verkeerd, maar dat geeft niet, ik weet wat hij telkens zeggen wil.

Waar hij is of staat steeds weet hij zich de plaats te herinneren waar zijn synthesizer aangekocht werd, de prijs zegt hij er meteen achter. Telkens slaat de verwondering toe als hij de prijs herhaalt, zo een groot getal, hé moeke, dat is toch veel te veel voor zo een muziekstuk. Ik glimlach dan.

Edith Oeyen

Wolken in beweging

wilden hoger klimmen

ze zochten jonge bloemen

in verloren ruimte

ontdekten de zinloosheid van wensen

en ademden vrijheid uit 

alleen het landschap wijzigde  bij hun snelheid 

bomen werden kleiner 

huizen haast onzichtbaar   

hun snelle vaart brak af

toen hoorde ze verhalen vertellen

en in de vergezichten van beneden

zijn ze zacht naar af gegleden.

Edith Oeyen

Het schilderij dat zij bekeek

riep herinneringen op

aan zoveel en nog meer

het dorpsplein

de kerk

de schoolgebouwen

en vooral haar jeugd

de gedachten vloeiden weer over

en in een oogwenk

schilderden haar ogen

al de kleuren opnieuw

nu ook met paarse heide

en hoge bomen

spelende kinderen

en een man die haar liefhad 

samen liepen ze dan door het schilderij

dat als schilderachtig dorp

haar hart bekoorde.

Edith Oeyen

Als de stilte mij vraagt te luisteren
spits ik mijn oren en hoor de adem van de natuur..

 
***

Geen woord brengt de nacht dichterbij,
wel de tijd

 ***

Luisteren is je hart openstellen
naar die ander toe

 ***

Liefhebben is alle kleine kantjes
van die ander erbij nemen

 ***

Liefde is de hoeksteen van het leven,
maar vaak stoot men zich eraan.

***

Edith Oeyen

Zoals zij kijkt naar hem

die in de verte wuift

is de angst ontwijken

die haar bewoont

of

is haar pijn zo pijnlijk

dat de grens is overschreden

en zij gevoelloos blijft voor dit al

zag zij de lente verwelken

toen de geur van de perzikbomen verdween

zoekt zij nu naar  de hemelglans

rood is de kleur van haar gewaad

nu zij met heldere blik uit de schemer is gestapt

draagt zij daarom op haar lippen het brandend verlangen

voor hem die naar haar wuift

vanuit de verte.

Edith Oeyen

DE LAATSTE RUSTPLAATS

Hier heeft de vredige rust

een woonplaats van stilte gebouwd

daalt de zon elke avond neer

zij die heengingen naar het wolkenhuis

zijn de zwijgzame boodschappers van de wind

fluisteren minzaam hoe vleugels vluchten voor geluiden

wat blijft zijn herinneringen

zij vervullen zonderlinge geheimen

tussen wolken en zon 

schitteren in dit dal

zweven naar het licht

als een woordeloos gebed

dat zich neervlijt

om de kilte van de nacht te verdrijven

 hier heeft de vredige rust

een woonplaats van stilte gebouwd.

Edith Oeyen

Hier heerst een zeldzame stilte

hebben bloesem zich uitgestrekt

in de wijde wijdste voor onze ogen

karsporen tonen de weg

verschrikte spindraden breken

bij ons passeren

hier spreekt de pijn

uit oude bomen

verdriet sijpelt uit hun bast

maar als de lente komt

ontdoen zij zich van winterheimwee

reiken hun takken

met veel verlangen naar het blauw

ademen ze zuurstof vol zuiverheid

wij lopen gearmd

onder hun goedkeurend oog

en ze beamen onze liefde.

Edith Oeyen

JIJ PARADIJSELIJK LANDSCHAP

Hier te zijn is genieten

van een kleine gelukservaring

het is leven in de dans van de tijd

dit achtergronddecor

is in stilte gehuld

terwijl het dorp in de verte

lachend wenkt

jij paradijselijk landschap

jij bent het symbool van lente

jij geeft ons zuurstof en helderheid

het is een geestelijk feest hier te zijn

deze confrontatie

tussen winter en zomer

brengt ons in een sfeer

van innerlijke vreugde

geef ons de wijsheid

onze dichterlijke ziel te bewaren

in harmonie met de natuur.

Edith Oeyen

1)      Bij een schilderij van Jan Vanstraelen

Haar grote zeeblauwe ogen
kijken vol onzekerheid

of is het weemoed die te lezen staat

zij droomt van mildheid in het leven

de liefde die op haar lippen brandt

wil zij delen met jou

als zij dan ontwaakt uit haar droom

en realiteit haar omringt

vindt men zoveel gratie
in haar houding

wind speelt met haar rode lokken

geeft vleugels aan haar jong zijn

zilverwit is het aangezicht

als maanlicht stralen werpt 

haar hals geaccentueerd
door warme kleuren

doen zelfs slapende bloemen ontwaken.

Edith Oeyen