Als de zon niet meer schijnt

de avond zich meldt

verwacht dan niet dat ik

de liefde om je schouders hang

wees zo volwassen te begrijpen

dat een sjaal warm is bij kille avonden

geef me je arm om mijn middel

en lees de woorden uit mijn ogen

ze hebben je zo vaak bewogen

nu de zon onder de wol kruipt

weet je dat ik naar je uitkijk net als gisteren.

 Edith Oeyen

Elk woord gewogen

als een delicate kwestie

bracht wrevel mee

even de les spellen

als schoolmeester

en denken dat het juist is

toch anderen kennen

ook de taal

zij dwepen

reeds lang met woorden

toveren zinnen en verhalen

over vertellen en betalen

ook een vleugje poëzie

hoort tot hun oeuvre

wie heeft het bij het rechte eind 

taal en teken

zaaien twijfel

tot tenslotte het verstand het haalt.

Edith Oeyen

Ontwaak en dans
onder een wijde hemel,
in het doodstille blauw van de nacht
stuurt een zilvergijze maan
een wens naar ons.

Onomkeerbaar de dagen
die wij doorliepen.

In het struikgewas
horen wij de stem van toverbloemen,
zij wenst ons vleugels
en de aanwezigheid van geliefden,
een jaar vol genegenheid
en dagen die geuren naar vrede.

Voor het raam zet ik een kaars
en zing mijn lied voor iedereen.

Edith Oeyen

GANG VAN CASSATIE X

De gang is lang en breed

imponerend en hoog

marmer bekleed de wanden

zuilen staan uitnodigend

hoofden van voorgangers

zijn wit van oudheid

 moe van staan 

het reliëf op de muur

tekent in stilte

de uren op

zo wordt tijd dag

dag week

week maand

maand jaar

jaar eeuw 

de hoofden van voorgangers

uit steen gebeiteld

zijn trots er te staan

vergeten hun moeheid
door wachters te zijn

zij tekenen voor gerechtigheid.

Edith Oeyen

BIJ DE INGANG VAN
HET JUSTITIEPALIES TE BRUSSEL     XI

Even de stilte proeven

denken aan hen

die vermist zijn

het kind dat speelbal werd

het kind gesmoord in zijn geluk

duizend kleine bloempjes

honderd andere kleuren

zijn het teken van verscheidenheid

wie neemt het voor hen op?

Bij deze ingang

roepen hun jonge stemmen

ons nog na:

hoor ons laat ons verdwalen

niet nutteloos zijn wees

waakzaam

en bescherm elk jong leven

een teddy beer

een foto

alles lijkt zo ver geleden

en toch

is het hier dat zij elke dag

nog schreien

om begrip.

Edith Oeyen

BIJ HET KONINKLIJK MUZIEKCONCERVATORIUM   VIII

Maart !

en de rozen bloeien

winterrozen rozerood

Brussel biedt mij

de verwondering

een bron van inspiratie

de kleur van deze sombere dag.

Ik hoor muziek

zacht weerklinken

en draag de klanken mee

Vivaldie die hier lente bracht

camelia’s in volle pracht.

Edith Oeyen

Het ontwaken

Een helse pijn scheurt door haar lijf

ze bijt en verbijt de pijn,

ze kan haar tranen niet bedwingen

dan als haar ogen zich verder openen

vloeit al dat traanvocht verloren,

maakt wegeltjes op haar wangen

Ze begint te beven over al haar leden

een verschrikte stem vraagt om hulp:

de pijn is onnoembaar,

tien handen staan plots rond haar bed

gedoe en veelal

en zij in machteloosheid gehuld

omstaanders bieden hulp

ondanks alles blijft ze lijden

een epidurale,

een pijnpomp

niets baat

dan met de traagte van traagheid

ebt alles uit haar leden,

ze blijft verdoofd en verslagen achter

niemand die haar vraagt

hoe de ervaring was,

was het risico groot 

wachten er andere patiënten

of had schrik een weg gebaand door de gangen

Nooit zal ze het weten

Edith Oeyen

Ontmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond

raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest.


Edith Oeyen

KLEINDOCHTER

Vertederd kijk ze me aan

vragen leven in haar ogen

ze is jong en wil weten

wil kennen

nieuwsgierig als ze is

lacht ze als de twinkel uit haar ogen

betovert mij met een glimlach

ik smelt als sneeuw voor de zon

geef telkens antwoord en weet

ook eens wordt zij

vrouw met mogelijkheden

nu echter wil ik haar beschermen

ik hoop dat het leven haar meer biedt

dan een schoot om kinderen te baren

Edith Oeyen

Jaren groeiden gestadig
naar later
desondanks blijft het gemis

zijn vriend ging heen
toch leeft nu nog blijheid
fonkelen zijn ogen
als vroeger weer wordt opgehaald

hun samen fietsen
lachen en praten

nu weegt soms de heimwee
en als de nacht hem
geen rust gunt
wist hij zijn vochtige ogen
droog.


Edith Oeyen

Ochtendzon

In de verte

draagt ze

haar warme gloed

de hoogte in

haar licht

schijnt op mijn gezicht

ik voel me veilig

haar rode kleur

de ochtendgeur

is fris en alles ruikt

naar nieuw

 het is een dag die mooi begint

straks speelt een kind

zomaar in haar stralen

wie zal het halen

bij het tikkertje spelen

ik kijk wat rond

luister naar de stilte

en boven mijn hoofd

vliegt een vogel

hij weet zich klein

maar vrij in deze ochtenduren

waar het geluid  uitgestorven lijkt

de dag is jong

ik bewonder.

Edith Oeyen

Mijn moeder ging reeds jaren heen
ze was een vrouw van weinig woorden
maar strengheid was haar welgekend

ze droeg wat littekens op haar ziel
wat eelt op haar handen en voeten
want werken was haar niet vreemd

mijn moeder ging reeds jaren heen
ze was een vrouw van eenvoud en
ze hield van bloemen

ze vroeg zo vaak naar vader
nu na jaren kunnen ze weer
hand in hand zitten
bij elkaar.


Edith Oeyen

BLOEDBAD IN DE OORLOG

                        Aan Lara

Onschuldig

kijken bruine ogen

de verte in

zoeken ze

naar verloren levens

of kijken ze angstig

naar de toekomst 

op de schoot van haar vader

voelt ze even de veilige warmte,

toch weent haar hartje

om zoveel gemis

moeder en zusjes

verloren het leven

een bloedbad in de oorlog

is een dagelijks tafereel

zij zal de pijn

eeuwig met zich dragen.

Edith Oeyen

4

Hier op deze hoogte

ben ik een vrije vogel

die zijn vleugel uitslaat

het roepen van de verte

laat me brievieren

boven in de lentelucht

roerloos soms

bewonder ik

 het wisselen van de dagen

zij leren mij bidden

om zoveel schoonheid.

Edith Oeyen

3

Ik wil niet

langer blind zijn

voor voorbij schuivende wolken

die per seconde

van gedaante verwisselen

zij omgorden het landschap

toveren licht tussen donker

laten winterpijn genezen

bloem

bloesems

bloed

alles rondom ons

getuigt van lente.

Edith Oeyen

2

Kevers slapen nog

zij dromen

over het zachte fluisteren

van bloesems

onbedwingbaar is mijn verlangen

hen te wekken

de weg te wijzen

naar de kleuren

van verborgen woningen

tussen zoveel boomgaard 

met open mond

staar ik naar dit tafereel

en voel een traan loskomen

uit een ooghoek.

Edith Oeyen

1

De ontgoocheling voorbij

heb ik de winter

achter mij gelaten

zie nu hoe het gras

groener kleurt

en in de glooiing van het land

heeft God zo wonderbaarlijk

duizenden kleuren geplant 

mijn adem

schrijft in mijn bloed

zoveel vreugde om jou

om de zon

en om dit lenteland.

Edith Oeyen