Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
INDIAINDIA 1-71-01-0322
Genieten van het moment
waarop een glimlach
een glimlach tovert
zo broos als glas
en vergankelijk als de tijd
zij kijken de toekomst aan
ontdekken een regenboog
met vele kleuren
en weten
het leven is niet altijd gunstig
toch kijken ze met open blik
naar zoveel meer dan nu
hun lach is een flits
die de bergwand weerspiegelt.
Edith Oeyen
Groeten
Guatemala 1-76-07-0288
Hun morgengroet brengt
de vrede dichterbij
samenhorigheid in de ochtend
kleurt de lucht helderblauw
wit hoort nu eenmaal
bij de onschuld van kinderen
zij trachten naar oneindigheid
naar een glimlach
naar een handdruk
hoe talrijk ook
voortdurend zullen zij
zwijgend groeten
hun trouw is als een hemelstijgen
van de vogels
zij zijn jonge kinderen
die leren over duizend dingen
het zingen van hun bloed geeft leven
hoop en liefde
regendruppels die vallen
lijken op zilveren kindertranen
die de maan hebben gezien
in een heldere nacht
waarop een nieuwe ochtend volgt
en weer wordt er gegroet.
Edith Oeyen
een jaar later
1
Het is de onmacht
die haar om de oren slaat
haar klein maakt en opstandig
nee
ze wil geen medelijden
begrip dat mag
toch is het tellen van de dagen
in traagte verlopen
zo vaak welden tranen op
telkens weer werden ze verbannen
nu echter draagt zij de twijfel
die iemand aan haar opdroeg
zij zou een enigma zijn
een moeilijkheid voor hulpverleners
wat kan zij het maken
dat haar lijf tegenwerkt
dat medicijnen allergieën geven
dat mes en beitel niet helpen
zij vraagt even om begrip
en nieuwe cellen in haar lijf
want haar geest is nog jong
en wil weer werken.