Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
deze reisEn we gingen op reis met zijn twee zomaar
door de nacht het donker liet ons samen zijn
dicht bijeen alsof we nooit zouden scheiden
en dan heel onverwachts ben je opgestaan
wuifde ons verleden weg ik zocht je ogen
een vogel vloog heen boven de blauwe wolken
verweesd bleef ik staan en huilde om deze reis.
Edith Oeyen
ZE VEGENZe vegen alles van tafel als klein stof
willen niet horen naar de wonden
in een andere ziel
ze praten over alles heen
vergeten de essentie van de zaak
hij had een moeilijke tijd
was eenzamer dan ooit
laten relativeren zou ik moeten
maar wie denkt aan de gevoelens
diep in mij
de kwetsuren die er zijn
ach de tijd is aan egoïsme toe
zal ik me ook op dit pad wagen
en iedereen de lakens uitdelen
zeggen waar het op staat
en niet denken aan anderen
zal ik maar lukraad leven
zonder ooit vragen te stellen waarom
had ik eerder niet moeten rechtsomkeer maken
en me hun lot niet moeten aantrekken
zijn onbegrip is nu het mijne
Edith Oeyen
MIJN KLEINZOON
MIJN KLEINZOON
Weet je aan welke persoon ik nu denk? Aan mijn kleinzoon. Hij geeft me een goed gevoel telkens ik hem zie. Hij is lief en zacht van aard. Toch kan hij soms hevig uit de hoek komen, gelukkig maar, anders zou het een doetje zijn en dat wil ik niet.
Hij geeft klank en kleur aan mijn leven. Muziek is zijn grote passie, hij volgt notenleer en speelt synthesizer, nog maar net dit laatste maar hij oefent goed. Wanneer hij daarop speelt blinken zijn ogen als sterren, dan zie je hem stralen van geluk.
Hij weet verdomd goed welk materiaal hij nodig heeft om een orkest uit te bouwen, vraag het hem en hij noemt al de muziekinstrumenten op die er in een orkest zijn. Drum, viool, piano, harp, bas, basgitaar enz. de klank die dan uit zijn stem klinkt is als een lied, melodieus en harmonisch, hij geniet er echt van.
‘Later’, zo zegt hij, later wil ik muzikant worden, en overal optreden voor de mensen. Dan knuffel ik hem even en zeg lachend: ‘ dan kun jij een liedje maken voor mij en op de piano spelen’. Hij glimlacht dan en weet te vertellen dat er nog voorwerpen zijn die hij wil bespelen, in feite bedoelt hij muziekinstrumenten, maar de leeftijd speelt hier ook mee, hij zegt soms wel eens een woord of werkwoord verkeerd, maar dat geeft niet, ik weet wat hij telkens zeggen wil.
Waar hij is of staat steeds weet hij zich de plaats te herinneren waar zijn synthesizer aangekocht werd, de prijs zegt hij er meteen achter. Telkens slaat de verwondering toe als hij de prijs herhaalt, zo een groot getal, hé moeke, dat is toch veel te veel voor zo een muziekstuk. Ik glimlach dan.
Edith Oeyen
WOLKENWolken in beweging
wilden hoger klimmen
ze zochten jonge bloemen
in verloren ruimte
ontdekten de zinloosheid van wensen
en ademden vrijheid uit
alleen het landschap wijzigde bij hun snelheid
bomen werden kleiner
huizen haast onzichtbaar
hun snelle vaart brak af
toen hoorde ze verhalen vertellen
en in de vergezichten van beneden
zijn ze zacht naar af gegleden.
Edith Oeyen
HET SCHILDERIJHet schilderij dat zij bekeek
riep herinneringen op
aan zoveel en nog meer
het dorpsplein
de kerk
de schoolgebouwen
en vooral haar jeugd
de gedachten vloeiden weer over
en in een oogwenk
schilderden haar ogen
al de kleuren opnieuw
nu ook met paarse heide
en hoge bomen
spelende kinderen
en een man die haar liefhad
samen liepen ze dan door het schilderij
dat als schilderachtig dorp
haar hart bekoorde.
Edith Oeyen
Als de stilte mij vraagt te luisteren
spits ik mijn oren en hoor de adem van de natuur..
***
Geen woord brengt de nacht dichterbij,
wel de tijd
***
Luisteren is je hart openstellen
naar die ander toe
***
Liefhebben is alle kleine kantjes
van die ander erbij nemen
***
Liefde is de hoeksteen van het leven,
maar vaak stoot men zich eraan.
***
Edith Oeyen
zoals zijZoals zij kijkt naar hem
die in de verte wuift
is de angst ontwijken
die haar bewoont
of
is haar pijn zo pijnlijk
dat de grens is overschreden
en zij gevoelloos blijft voor dit al
zag zij de lente verwelken
toen de geur van de perzikbomen verdween
zoekt zij nu naar de hemelglans
rood is de kleur van haar gewaad
nu zij met heldere blik uit de schemer is gestapt
draagt zij daarom op haar lippen het brandend verlangen
voor hem die naar haar wuift
vanuit de verte.
Edith Oeyen