Berichten van 26 juli 2010 tot 1 augustus 2010

Blauw is de bril die ze draagt

haar ogen en de lucht

blauw is het zeewater

dat klotst tegen de dijk

waarop mensen wandelen

blauw is ook de vergeet me niet

die weelderig bloeit in de lente

de korenbloem in de zomer

blauw is de kleur van pijn

blauw is ook de kleur

van de trampoline waarop jij springt

tot je in mijn armen valt

en er blauwe plekken aan overhoud.

Edith Oeyen

Door de galmgaten van de tijd

weerklinkt een oude mijnwerkerroep

de verbondenheid met

zwarte schouders uit de diepte

is groot over de grenzen heen

herinneringen wandelen

tussen de gangen hier

geluid dwaalt verloren rond

het lied van hun ziel

is vol droefheid

nu de schachten niet meer werken

door de galmgaten van de tijd

borrelen zoveel woorden op

van toen.

Edith Oeyen

Als een donderslag bij heldere hemel

doorbrak ze de stilte

zich bedreigd voelend

aanriep ze God met misplaatste woorden

wat ze moest doen

en wie zij wel dachten dat zij waren

of zij het recht hadden

vrouwen te mishandelen

haar taal was hard

haar stem was luid

haar onmacht groot 

steeds weer herhaalde het ritueel

de aanwezigen zwegen

tot er plots gelach weerklonk

ze was verward

en vol eenzaamheid

vol angst en onzekerheid

haar gedachten door elkaar geschud

misschien is ze morgen de stilte zelf.

Edith Oeyen

De tuin in zijn verlatenheid

treurde om het bezoek van haar

dat uit werd gesteld

de kilte van de ochtend

het grijs van de dag

en de natte avond

weerhielden haar telkens

van een wandeling

 ze keek naar de eenzame bank

en wist

onder de twee kale treurwilgen

had ze vele uren gesleten

met haar geliefde.

Edith Oeyen

Het was als een koude douche

toen hij zei

het zal zo blijven

en ijzer gaat mee in de grond

zelf was zijn rug een kerkhof 

gebogen strompelde hij door de zaal

veel omhaal en weinig wind 

maar onze moed was ver te zoeken

nu na tijd weten we wel beter

en blazen we even terug

straks zakt hij door zijn benen

misschien dansen wij dan een tango.

Edith Oeyen

HET DIRECTEURSPARK

Nu zomerlucht uit de hemel valt

hebben bomen en mensen

in dit park een afspraak met elkaar

deze offergave van de natuur

is een wegwijzer naar rust

ruines van woningen

dragen oude dagen

verbergen geheimen

als een gesloten mantel

het blikkeren van de zon

geeft de bladeren een gouden glans

wij zijn de pelgrims

die smeken om het behoud

van zoveel zuiverheid

want deze bomen zijn

de schakel tussen mensen

en hun adem

dit directeurspark

heeft schoonheid

op ons netvlies gebrand.

Edith Oeyen

Aan M, nu in deze dagen

En als ik je tranen zie breekt mijn hart

wie kan begrijpen wat er spookt in je hoofd

wie kan zich verzoenen met zoveel pijn

want steeds ben jij het die helpen wil

rechtvaardigheid is hier ver te zoeken

toch blijft de zon schijnen achter de wolken

zaaien je kinderen en vrienden weer nieuwe hoop

want wie het hoofd buigt voor de wind

zal vallen in een kuil vol onzekerheid

en wie zijn hoofd rechtop blijft houden  

vindt de zon achter elke glimlach aan hem gericht

positief zijn is geloven in het goede dat bestaat

het geeft je kracht en zuurstof om te leven.

Edith Oeyen